เสียงซุบซิบที่ไม่เป็นผล

"ตระกูลวานเดอร์วอลล์กำลังจะล้มละลาย... ข้าได้ยินมาว่าพวกเขากู้เงินนอกระบบจนต้องเอาที่ดินแปลงสุดท้ายไปจำนองแล้วนะคะท่านแม่ทัพ" เสียงกระซิบกระซาบที่จงใจให้ดังพอดีเข้าโสตประสาทของแขกเหรื่อในงานเลี้ยงน้ำชาประจำฤดูของสภาสูงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับฝูงแมลงวันที่รุมทึ้งซากสัตว์ ไวเซาน์หญิงแห่งตระกูลมอนเทอร์รีแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจขณะจิบชาออร์แกนิกนำเข้าจากแดนใต้ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปยังร่างระหงในชุดเดรสยาวสีเขียวมรกตปักด้ายทองที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางห้องโถง ข่าวลือเรื่องความอับจนและการบริหารงานที่ผิดพลาดของเอลีน่าถูกปล่อยออกมาเป็นระยะตลอดสามวันที่ผ่านมา เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของเธอในหมู่พ่อค้าและตระกูลขุนนางสายกลางที่กำลังลังเลว่าจะย้ายข้างมาสนับสนุนเธอดีหรือไม่ แต่เอลีน่ากลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อยค่ะ ริมฝีปากอิ่มระบายยิ้มบางเบาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตาคู่สวยพินิจมองเอกสารในมือที่เพิ่งได้รับมาจากชายในชุดคลุมขาวเมื่อคืนนี้—เอกสารลับที่สั่นคลอนรากฐานอำนาจของพวกที่กำลังยืนนินทาเธออยู่ได้อย่างสบายๆ "ลือกันสนุกปากเชียวนะคะ" เสียงหวานใสแต่กังวานกังสดาลดังขึ้น ท่ามกลางห้องโถงที่จู่ๆ ก็เงียบสงบลงราวกับป่าช้า เอลีน่าก้าวช้าๆ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว ไวเซาน์หญิงหน้าซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของหญิงสาว "เจ้า... เอลีน่า เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าแค่เป็นห่วงสถานะของเจ้าในฐานะสตรีผู้ดูแลคลังสมบัติเท่านั้น" "ห่วงหรือคะ? หรือว่าห่วงว่าเงินสินสอดสามล้านเหรียญทองที่สามีของท่านแอบยักยอกไปจากกองคลังหลวงเมื่อปีก่อน จะถูกตรวจสอบพบเข้าเสียก่อนกันแน่คะ ท่านหญิงมอนเทอร์รี" พรวด! ชาในถ้วยเกือบพุ่งออกจากปากของแขกผู้สูงศักดิ์อีกท่านหนึ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างทันที ไวเซาน์หญิงหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! มีหลักฐานอะไรมากล่าวหาข้า!" เอลีน่าหัวسเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ไพเราะแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงไขสันหลัง เธอยื่นแฟ้มเอกสารปกหนังแท้ตรายประทับลายนูนของกระทรวงการคลังให้สาวใช้ส่วนตัวนำไปวางไว้ตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างใจเย็น "บัญชีรายรับรายจ่ายย้อนหลังห้าปี เส้นทางการเงินที่โอนเข้าบัญชีลับที่เกาะการ์เซีย และรายชื่อขุนนางอีกสิบสองคนที่ร่วมมือกันฟอกเงิน... ท่านอยากให้ข้าอ่านออกเสียงให้แขกในงานฟังตรงนี้ หรือจะให้ข้าส่งต่อไปยังโต๊ะทำงานขององค์จักรพรรดิโดยตรงดีล่ะคะ?" บรรยากาศในงานอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไวเซาน์หญิงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความหมดแรง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเอลีน่า ลูเซียน คาเวลล์ ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนอยู่มุมห้องมุมหนึ่ง ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลคู่นั้นทอประกายพึงพอใจและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้องครักษ์ส่วนตัวจัดการเคลียร์พื้นที่บริเวณนั้นทันที "ดูเหมือนว่าแมลงวันแถวนี้จะเสียงดังเกินไปหน่อยนะคะ ท่านดยุก" เอลีน่าหันไปเอ่ยกระเซ้าคู่คิดหนุ่ม แววตาสดใสระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "พวกมันแค่ไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใครต่างหากครับ... เอ้ย, ค่ะ" ลูเซียนเกือบจะเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ก็รีบเปลี่ยนสรรพนามตามที่ตกลงกันไว้ทันทีท่ามกลางความเอ็นดูของหญิงสาว ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูบานใหญ่ พร้อมกับทหารองครักษ์หลวงในชุดเกราะเงินวาววับที่พากันกรูเข้ามาล้อมห้องโถงไว้ทุกด้าน ประตูกลางเปิดผางออกอย่างแรง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีขาวปักดิ้นทองของเจ้าชายอาร์เธอร์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาสีฟ้าเย็นชาจ้องเขม็งมาที่เอลีน่าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เอลีน่า วานเดอร์วอลล์! เจ้ามีความผิดฐานสมคบคิดกับกบฏและแอบอ้างเอกสารราชการเพื่อข่มขู่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่! จงยอมจำนนแต่โดยดี แล้วตามข้าไปที่คุกใต้ดินหลวงซะ!" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าวของเจ้าชายอาร์เธอร์ แขกเหรื่อต่างพากันแตกตื่นส่งเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง ลูเซียนขยับตัวเข้ามาบังหน้าเอลีน่าโดยอัตโนมัติ รัศมีเวทมนตร์สีดำทมิฬแผ่ขยายออกมาจากร่างของดยุกหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง แต่เอลีน่ากลับแตะเบาๆ ที่แขนเสื้อของลูเซียนเพื่อส่งสัญญาณให้เขานิ่งไว้ เธอยกย่องรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับอาร์เธอร์ตรงๆ โดยมีความสูงส่งและความมั่นใจเต็มเปี่ยมฉายชัดในแววตา "สมคบคิดงั้นหรือคะ เจ้าชายอาร์เธอร์... ทรงแน่ใจหรือเพคะ ว่าเอกสารที่อยู่ในมือพระองค์ตอนนี้ คือหลักฐานความผิดของหม่อมฉัน... หรือว่ามันคือรายชื่อสินทรัพย์ทั้งหมดของราชวงศ์ที่กำลังจะถูกหม่อมฉันยึดมาเป็นของส่วนตัวในอีกสามวินาทีข้างหน้ากันแน่?" เอลีน่าดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง— ตูมมม! พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับร่างของราชเลขานุการส่วนตัวของเจ้าชายที่ถูกโยนเข้ามานอนกองแทบเท้าอาร์เธอร์ พร้อมกับคัมภีร์เวทมนตร์โบราณที่เรืองแสงสีทองสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนม่านหมอกโรแมนซ์เสมอนะคะ