ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ

"ถ้าคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะซื้ออิสรภาพของฉันคืนมาได้ ท่านคงประเมินความไร้เดียงสาของเอลีน่า วานเดอร์วอลล์ คนเก่าต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ เจ้าชายอาร์เธอร์" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูใบไม้ร่วงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอึดอัดภายในห้องรับรองสีทองอร่ามของพระราชวังหลวง เอกสารสัญญาถอนหมั้นฉบับหรูที่ถูกผลักกลับมาตรงหน้าเจ้าของเดิมด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ส่งเสียงเสียดสีกับเนื้อไม้ราคาแพงเบาหวิว แต่กลับหนักอึ้งราวกับภูเขาที่กดทับลงบนความมั่นใจขององค์รัชทายาท อาร์เธอร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสม The ปนเปกันระหว่างความโกรธเกรี้ยวและความตื่นตระหนก ผู้หญิงที่เคยวิ่งตามเขาต้อยๆ ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งลดศักดิ์ศรีเพื่อแลقกับเศษเสี้ยวความสนใจ ในเวลานี้กลับนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม แววตานิ่งสนิทไร้ซึ่งประกายความหลงใหลโง่เขลาเช่นในอดีต มีเพียงความเหยียดหยันบางเบาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มพิมพ์ใจ "เอลีน่า เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่!" อาร์เธอร์ทุบโต๊ะเสียงดังลั่นจนก้านแก้วคริสตัลสั่นสะเทือน "การถอนหมั้นครั้งนี้... ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายเมตตาปลดปล่อยเธอจากตระกูลที่กำลังจะล่มสลาย! หากไม่มีชื่อของฉันค้ำ ธุรกิจเหมืองเวทมนตร์และที่ดินในเขตเหนือของเธอก็เป็นได้แค่เศษกระดาษไร้ค่า!" "โอ้ จริงหรือคะ?" เอลีน่าหัวسระเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันนั้นกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก เธอยกถ้วยชาพอร์ซเลนลายครามขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่ใส่ใจต่อคำขู่คุกคามตรงหน้าแม้แต่น้อย ก่อนจะวางลงบนจานรองด้วยความนุ่มนวลไร้ที่ติ "ก่อนที่ท่านจะพูดถึงความเมตตา รบกวนช่วยทบทวนดูสิคะว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินทุนที่ใช้สนับสนุนกองทัพหลวงและงานเลี้ยงสังสรรค์ฟุ่มเฟือยในวังแห่งนี้ มาจากบัญชีส่วนตัวของตระกูลวานเดอร์วอลล์ไปมากแค่ไหนแล้ว... และที่สำคัญที่สุด" เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "สิทธิ์ในการครอบครอง ‘พฤกษามายา’ ที่ท่านแอบส่งคนไปลักลอบขุด 30% ทางตอนเหนือ ตอนนี้เอกสารสิทธิ์อยู่ที่ใครกันแน่นะคะ?" สีหน้าของอาร์เธอร์เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชา ความลับที่เขาคิดว่าปิดบังไว้ได้อย่างมิดชิด บัดนี้กลับถูกนำมาวางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะเจรจาอย่างเลือดเย็นได้อย่างไร? ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชเชียบ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดสูทคลุมสีเข้ม กลิ่นอายอันเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดยุก ลูเซียน คาเวลล์ ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้ามั่นคง นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองเจ้าชายอาร์เธอร์ด้วยความเหยียดหยันอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างเอลีน่า พร้อมกับวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะข้างๆ กัน "ดูเหมือนว่ากระหม่อมจะมาขัดจังหวะการเจรจาธุรกิจที่สำคัญสินะพะย่ะค่ะ... ฝ่าบาท" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กดดันจนอาร์เธอร์แทบหายใจไม่ออก มือหนาวางทับลงบนพนักเก้าอี้ของเอลีน่าอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องในคราวเดียวกัน เคมีอันตรายระหว่างทั้งสองคนแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นพลังที่บีบอัดห้องรับรองแห่งนี้ให้แคบลงถนัดตา อาร์เธอร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าหากเรื่องที่ตนแอบยักยอกผลผลิตจากเขตพฤกษามายาหลุดรอดออกไป ราชสำนักจะสั่นคลอน และบัลลังก์ที่เขารอคอยมานานอาจหลุดลอยไปในพริบตา "เธอต้องการอะไรกันแน่ เอลีน่า... ว่ามา!" อาร์เธอร์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น เอลีน่ายิ้มรับรอยยิ้มที่งดงามที่สุด ทว่ากลับอันตรายที่สุดในชีวิตของเขา เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีให้เข้าที่ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้อง "สิ่งที่ฉันต้องการมีเพียงสองอย่างค่ะ อย่างแรกคืออิสรภาพโดยสมบูรณ์ และอย่างที่สอง..." เธอเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดันถึงขีดสุด "...คือการเห็นท่านคุกเข่าลงขอร้องให้ฉันไว้ชีวิต" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดจนแทบขาดผึ่งนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานใสราวกับเสียงกระดิ่งเงินก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอกทะลุกระจกเข้ามา *แปะ... แปะ... แปะ...* ทั้งสามคนหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของสตรีในชุดคลุมสีเงินระยิบระยับปรากฏขึ้นที่กรอบหน้าต่าง เธอปลดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้างملกงงดงามราวกับภูตพฤกษา แต่รอยยิ้มบนเรียวปากนั้นกลับเต็มไปด้วยปริศนา "ช่างเป็นการเจรจารสชาติกลมกล่อมเสียจริงค่ะ... วานเดอร์วอลล์" หญิงสาวปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนเหรียญตราทองคำโบราณสลักตราสัญลักษณ์ที่สูญหายไปนับร้อยปีลงบนโต๊ะ "แต่เกรงว่าข้อเสนอของท่าน... จะต้องถูกระงับไว้ก่อนชั่วคราว เพราะ 'เจ้าของที่แท้จริง' ของเขตพฤกษามายา ได้เดินทางมาถึงประตูเมืองหลวงแล้วค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!