งานเลี้ยงฉลองชัยชนะเบื้องต้น

เสียงแก้วคริスタルกระทบกันเบาๆ ดั่งเสียงกระดิ่งเงินในพิธีศพของความหยิ่งยโส—และสำหรับเอลีน่า วานเดอร์วอลล์ มันคือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา โคมระย้าคริスタルนับร้อยดวงบนเพดานห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมส่องแสงระยิบระยับ สะท้อนภาพหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบานสะพรั่งอย่างน่าอัศจรรย์ใจทั่วทุกมุมห้อง กลิ่นหอมละมุนของดอกกุหลาบราตรีผสมผสานกับละอองเวทมนตร์สีทองจางๆ ลอยล่องอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศราวกับสรวงสวรรค์บนดิน ที่ซึ่งเหล่าชนชั้นสูงแห่งอาณาจักรเวทมนตร์ต่างพากันก้มหัวและยกย่องสรรเสริญ ‘สตรีผู้เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า’ "ท่านหญิงเอลีน่าคะ... ผลประกอบการไตรมาสนี้ของเขตการค้าเวทมนตร์ตะวันตก พุ่งทะยานจนทำลายสถิติในรอบร้อยปีของตระกูลวานเดอร์วอลล์ไปแล้วนะคะ สื่อเวททุกสำนักต่างพากันตีพิมพ์หน้าปกเป็นรูปสวนพฤกษาเวทมนตร์ของท่านค่ะ" เสียงกระซิบด้วยความตื่นเต้นของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นเบาๆ ข้างกาย แต่เอลีน่าเพียงแค่ยกยมุมปากขึ้นอย่างสง่างาม ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้แพขนตางอนงามกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างแท้จริง งานเลี้ยงฉลองชัยชนะเบื้องต้นในค่ำคืนนี้ จัดขึ้นเพื่อประกาศศักดาว่าตระกูลวานเดอร์วอลล์ไม่ได้ล่มสลายตามที่พวกสุนัขจิ้งจอกกระหายอำนาจคาดคิด ตรงกันข้าม... พวกเขากลับผงาดขึ้นมาค้ำจุนเศรษฐกิจและเสถียรภาพเวทมนตร์ทั้งหมดของอาณาจักรไว้ในกำมือ "ปล่อยให้พวกเขาลือกันไปเถอะค่ะ" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามองด้วยความยำเกรง "ความสำเร็จแค่นี้... ยังเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกสิ่งที่ควรจะเป็นเท่านั้นเองนะคะ" ไม่ไกลนัก สายตาทิ่มแทงคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เจ้าชายอาร์เธอร์ยืนถือแก้วไวน์ด้วยมือที่สั่นเทา ชุดคลุมกษัตริย์ปักดิ้นทองของพระองค์ดูหมองลงไปถนัดตาเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความมั่งคั่งและบารมีที่เอลีน่าแผ่ซ่านออกมา การล่มสลายของแผนการฮุบกิจการและการถูกตบหน้ากลางสภาสูงเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้พระองค์กลายเป็นตัวตลกในหมู่ราชสำนักไปเสียแล้ว อาร์เธอร์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความโกรธแค้นแผดเผาอยู่ในอกจนแทบคลั่ง ยิ่งเห็นเอลีน่ายืนโดดเด่นเคียงข้างกับความสำเร็จมหาศาล เขากยิ่งตระหนักว่าตนเองได้ทำผิดพลาดมหันต์ที่ยอมตัดสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนี้เพียงเพราะภาพลวงตาของอำนาจจอมปลอม ในจังหวะนั้นเอง ลูเซียน คาเวลล์ ดยุกหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักร ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าเอลีน่า ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูลึกลับและน่าเกรงขาม ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นทอดมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่เจือไว้ด้วยความชื่นชมอย่างลึกซึ้ง "ดูเหมือนว่าราชสำนักจะต้องเริ่มคิดทบทวนใหม่แล้วกระมังครับ ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้กุมหัวใจและกระเป๋าเงินของอาณาจักรนี้อย่างแท้จริง" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง พร้อมกับยื่นมือหนาออกมาผายเชิญชวนเธอลงสู่ฟลอร์เต้นรำ เอลีน่าชำเลืองมองมือคู่นั้นรอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอยื่นมือเรียวบางวางลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่นใจ "ถ้าเช่นนั้น... คงต้องรบกวนท่านดยุกช่วยนำทางฉันในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้แล้วนะคะ" เสียงดนตรีบรรเลงขึ้น ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมาเป็นตาเดียว ทั้งสองก้าวเข้าสู่กลางฟลอร์ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาด เคมีที่เข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างหญิงสาวผู้พลิกโฉมอาณาจักรด้วยเวทมนตร์พฤกษาและชายหนุ่มผู้กุมความลับอันดำมืด สร้างความอิจฉาริษยาให้บังเกิดในใจของทุกคนที่ได้พบเห็น ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความชื่นมื่นและเสียงดนตรีอันรื่นหู จู่ๆ ลมพายุเวทมนตร์ภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ก็โหมกระหน่ำขึ้นอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงจนแก้วคริスタルบนโต๊ะสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงประกาศก้องจากทหารยามหน้าประตู ทำให้เสียงดนตรีทั้งหมดต้องหยุดชะงักลงทันที "ราชองครักษ์แห่งเขตแดนต้องห้าม... มาถึงแล้วขอรับ!" ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกด้วยพลังเวทอันรุนแรง ร่างของบุคคลลึกลับในผ้าคลุมสีเงินยวดยวงก้าวเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว บุคคลผู้นั้นก็โยนตราประทับโบราณที่สลักด้วยอักษรต้องห้ามลงแทบเท้าของเอลีน่า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "ยินดีด้วยกับชัยชนะเบื้องต้นนะ ท่านหญิงวาน... แต่เกมกระดานนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นอย่างแท้จริงต่างหากล่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!