การทรยศในกลุ่มพันธมิตร

"ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก..." เสียงเคาะประตูกระจกใสที่ห้องปฏิบัติการปรุงยาพฤกษเวทชั้นบนสุดดังขึ้นสามครั้งตามสัญญาณนัดหมาย ทว่าเอลีน่า วานเดอร์วอลล์กลับไม่ได้ละสายตาจากคริสตัลสกัดมานาที่กำลังเปล่งแสงสีเขียวมรกตในมือเรียวของเธอเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของหญิงสาวไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น หากแต่แฝงไว้ด้วยประกายความเยียบเย็นที่หากใครได้เห็นก็คงต้องสันหลังวาบ "เข้ามาสิคะ ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ ดูท่าทางคุณคงมีความจำเป็นเร่งด่วนเสียจนรอให้ถึงรุ่งสว่างไม่ได้" สิ้นเสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจ บานประตูกระจกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมนักปรุงยาฝึกหัดก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบห้องปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยตำราเวทมนตร์โบราณและขวดแก้วบรรจุสารสกัดราคาแพง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊กกลางห้อง ซึ่งมีสมุดบันทึกหนังสีดำเล่มหนึ่งวางอยู่เด่นเป็นสง่า นั่นคือ "บันทึกสูตรพฤกษเวทขั้นสูง" สมบัติล้ำค่าที่สามารถพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์อาณาจักรเวทมนตร์ได้ทั้งใบ และเป็นเป้าหมายที่ใครหลายคนต่างหมายปอง "ท่านเอลีน่า... คือว่าข้า..." เสียงของชายหนุ่มสั่นพร่าเล็กน้อย เขาพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานด้วยเวทมนตร์กำลังส่งไอเย็นยะเยือก เอลีน่าวางคริสตัลในมือลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของหินเวทและเนื้อไม้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นลุ่มลึกและว่างเปล่า ราวกับหลุมพรางที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่ตกลงไป "ว่าอย่างไรคะ 'โคลิน'? เพื่อนร่วมงานที่ฉันไว้วางใจให้ช่วยดูแลคลังสมุนไพรเวทมนตร์มาตลอดหกเดือนเต็ม มีธุระด่วนอะไรกับสมุดบันทึกเล่มนั้นกันแน่คะ ถึงได้ลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามยามวิกาลเช่นนี้" โคลินสะดุ้งสุดตัว สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีราวกับคนไร้เลือดหล่อเลี้ยง ความตื่นตระหนกฉายชัดผ่านนัยน์ตาที่สั่นระริก เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อรู้ว่าความลับของตนถูกเปิดเผยเสียแล้ว แต่ความโลภและข้อเสนออันหอมหวานจากตระกูลเบื้องหลังที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังกลับผลักดันให้เขาต้องเดินหน้าต่อ "ท่านเอลีน่า... ท่านอย่าได้โทษข้าเลยนะขอรับ! คนเราต่างก็ต้องหาทางเอาตัวรอดทั้งนั้น ตระกูลวานเดอร์วอลล์ของท่านกำลังจะล่มสลายจากหนี้สินที่เจ้าชายอาร์เธอร์และพวกพ้องรุมทึ้ง การที่ท่านเก็บงำสูตรเวทมนตร์เหล่านี้ไว้คนเดียวมันเห็นแก่ตัวเกินไป!" โคลินตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวผสมความโกรธเกรี้ยว เขารีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าสมุดบันทึกสีดำบนโต๊ะทันที "ส่งมันมาให้ข้าเสียดีๆ!" *พรึบ!* ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของโคลินจะทันได้สัมผัสกับปกหนังสีดำ เถาวัลย์กุหลาบหนามสีดำสนิทก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นไม้ ราวกับมีชีวิต มันรัดข้อเท้าและข้อมือของเขาไว้แน่นสนิทจนหนามแหลมคมจมลงไปในเนื้อ ร้องตะโกนโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้อง เอลีน่ายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเพียงแค่เคาะเบาๆ บนโต๊ะทำงาน ท่าทางของเธอสง่างามและเยือกเย็นราวกับราชินีผู้พิพากษา "หาทางเอาตัวรอดอย่างนั้นหรือคะ?" เอลีน่าทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "น่าเสียดายจังนะคะที่ความจงรักภักดีของคุณมีราคาค่างวดต่ำเสียยิ่งกว่าปุ๋ยหมักในสวนของฉันเสียอีก คิดหรือคะว่าการส่งคนมาขโมยสูตรเวทมนตร์ไปขายให้เจ้าชายอาร์เธอร์ จะทำให้พวกมันล่วงรู้ความลับทั้งหมดได้?" ขณะที่โคลินกำลังดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อแกะพันธนาการ ประตูห้องทำงานอีกด้านหนึ่งซึ่งเชื่อมต่อกับระเบียงส่วนตัวก็ถูกเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายความมืดอันคุ้นเคยและทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง พร้อมกับร่างสูงสง่าของลูเซียน คาเวลล์ ดยุกหนุ่มผู้เย็นชา เขาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองผู้บุกรุกด้วยความสมเพชเวทนา "จัดการเรียบร้อยดีนี่ เอลีน่า" ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟัง เขาเดินตรงมาหยุดข้างกายหญิงสาว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูผ่านๆ "สายข่าวของฉันรายงานไม่ผิดจริงๆ หนอนบ่อนไส้ตัวนี้รับทองคำล่วงหน้าจากตระกูลหลวงมาสามร้อยเหรียญทอง เพื่อแลกกับสูตรสกัดพฤกษเวทล็อตแรก" โคลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด เมื่อเห็นดยุกผู้ทรงอิทธิพลปรากฏตัวที่นี่ "ทะ... ท่านดยุกคาเวลล์! ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้..." "ทำไมรึ?" ลูเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบมองลงมาที่โคลินราวกับมองมดปลวก "ก็เพราะฉันเป็นคนอนุมัติงบประมาณทั้งหมดในการสร้างห้องทดลองนี้ และฉันก็เป็นคนเตือนเธอแล้วไม่ใช่หรือ เอว่า... คนพวกนี้ไว้ใจไม่ได้" เอลีน่าระบายยิ้มอ่อนโยนให้ชายหนุ่มข้างกาย ก่อนจะหันกลับมามองหนอนบ่อนไส้ที่กำลังร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดจากพิษหนามพฤกษเวทที่เริ่มชาลามไปทั่วร่าง "คุณพูดถูกค่ะลูเซียน การไว้ใจคนทรยศก็เหมือนกับการรดน้ำให้วัชพืช มีแต่จะทำให้สวนสวยๆ ของเราแปดเปื้อน" เอลีน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดกระโปรงยาวสีขาวปักด้ายเงินขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหว เธอก้าวเข้าไปใกล้โคลินทีละน้อยจนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา "ไหนๆ คุณก็ุตส่าห์ลงทุนมาถึงที่นี่แล้ว ฉันควรจะแสดงความ 'ขอบคุณ' ในแบบของวานเดอร์วอลล์เสียหน่อยดีไหมคะ?" ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่คางของโคลิน บังคับให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในแววตานั้นหาใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความว่างเปล่าของอำนาจที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง "ท่าน... ท่านจะทำอะไรข้า! ปล่อยข้าไปเถอะนะขอรับ ท่านเอลีน่า!" โคลินกรีดร้องเสียงหลงเมื่อพลังเวทในร่างกายเริ่มถูกเถาวัลย์ดูดกลืนทีละน้อย "ปล่อยหรือคะ? คนที่คิดจะหักหลังฉัน... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินออกจากคฤหาสน์หลังนี้ด้วยซ้ำค่ะ" เอลีน่ายิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่ฆ่าคุณหรอก... ฉันแค่จะส่งตัวคุณกลับไปให้ 'นายใหญ่' ของคุณที่พระราชวัง พร้อมกับของขวัญชิ้นพิเศษที่ฉันเพิ่งปรุงเสร็จเมื่อสักครู่นี้เอง" เธอสะบัดมือเบาๆ เถาวัลย์หนามคลายออกเล็กน้อยก่อนจะโยนร่างอันสะบักสะบอมของโคลินลงไปกองกับพื้น ลูเซียนส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว อัศวินเงาในชุดเกราะสีดำสนิทสองนายก็ปรากฏกายขึ้นจากความมืดและเข้าควบคุมตัวโคลินไว้ทันที โคลินถูกลากตัวถอยหลังออกไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อรู้ชะตากรรมของตนเอง ประตูห้องกำลังจะปิดลง ทว่าก่อนที่มันจะปิดสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สว่างวาบ "หยุดมือนั้นเดี๋ยวนี้! ในฐานะรองหัวหน้าองครักษ์หลวง ฉันสั่งให้พวกเธอปล่อยตัวคนของเรา!" เสียงตะโกนอันคุ้นเคยดังลั่น พร้อมกับการพังประตูชั้นนอกเข้ามาอย่างอุกอาจ ร่างของอัศวินหนุ่มผู้เป็นมือขวาของเจ้าชายอาร์เธอร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับทหารหลวงอีกนับสิบชีวิต บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุดในพริบตา เอลีน่ายังคงยืนสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับกัน รอยยิ้มเย้ายวนแต่ทรงพลังถูกระบายขึ้นบนใบหน้าสวยสง่าอย่างจงใจ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบบริหารจัดการสินทรัพย์ส่วนบุคคลและเครือข่ายเวทมนตร์ระดับตำนานดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเธอ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน แสดงยอดเงินฝากในบัญชีลับที่พุ่งทะยานทะลุเพดานแบบเรียลไทม์ [ แจ้งเตือน: ทรัพย์สินภายใต้การบริหารของตระกูลวานเดอร์วอลล์ได้รับการอนุมัติวงเงินฉุกเฉินจาก "ธนาคารกลางแห่งทวีปเวทมนตร์" สำเร็จ ] [ สถานะบัตรเครดิตโลหะดำ: "ไม่จำกัดวงเงิน" (Infinite Black Card) พร้อมใช้งานเพื่อกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของกองอัศวินหลวงในอีก 3 นาทีข้างหน้า ] เอลีน่าปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมนั้นด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปสบตากับทหารหลวงที่ถือวิสาสะพังประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พวกเขาต้องผะหนีบ "ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ของฉันนะคะ... หวังว่าพวกคุณจะเตรียมเงินมามากพอสำหรับการชดใช้ค่าเสียหายในข้อหาบุกรุกยามวิกาล" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!