จัดการเชือดไก่ให้ลิงดู

เสียงถ้วยชาพอร์ซเลนราคาแพงที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง *เคร้ง* ก้องกังวานไปทั่วห้องโถงรับรองสีขาวมุก บรรยากาศภายในห้องอึมครึมและกดดันเสียจนเหล่าข้าราชบริพารไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "เอลีน่า... เธอคิดจะเล่นตลกอะไรกันแน่!" เสียงตวาดกร้าวของเจ้าชายอาร์เธอร์ดังขึ้น ท่าทางเย่อหยิ่งและสายตาที่เคยมองหญิงสาวเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง บัดนี้กลับฉายแววหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด เมื่อเอกสารบัญชีสินเดิมและตราประทับตระกูลวานเดอร์วอลล์นับร้อยฉบับถูกกองอยู่ตรงหน้า ราวกับภูเขาเลากาที่พร้อมจะถล่มทับคนทรยศให้จมดิน เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูงบุด้วยกำมะหยี่สีแดงเข้ม ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตาคู่สวยกวาดตามองกลุ่มคนที่ครั้งหนึ่งเคยฉีกยิ้มหวานหยดใส่เธอ แต่ตอนนี้กลับหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ "เล่นตลกหรือเพคะ ฝ่าบาท" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบเสียจนกระดูกสันหลังของคนที่ได้ยินต้องเยือกเย็น "หม่อมฉันเพียงแต่นำ 'ของของหม่อมฉัน' กลับคืนมา หลังจากที่พวกท่านช่วยกัน 'ยืม' ใช้จ่ายอย่างสำราญมือมานานถึงสามปีเต็มต่างหากล่ะคะ" รอบกายของเอลีน่า ลูเซียน คาเวลล์ ยืนสงบนิ่งอยู่ในเงาสลัวของเสาหินอ่อน ดยุกหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาสีอำพันคมกริบไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาสักคำ แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น รุนแรงเสียจนไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าใกล้รัศมีสามเมตร บารอนเคิร์ก ผู้จัดการทรัพย์สินที่แอบยักยอกเงินไปซื้อคฤหาสน์หลังใหม่ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว เขาละล่ำละลักแก้ตัวเสียงสั่น "คะ...คุณหนูเอลีน่า โปรดเมตตาด้วยเถอะขอรับ! ข้า... ข้าแค่บริหารผิดพลาดไปชั่วคราว เงินพวกนั้นไม่ได้หายไปไหน..." "บริหารผิดพลาด?" เอลีน่าหัวسเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ไพเราะแต่ไร้ซึ่งความปรานี เธอยื่นมือเรียวระหงไปหยิบแฟ้มเอกสารสีทองขึ้นมาพลิกดูทีละหน้า "ยอดเงินสามแสนเหรียญทองที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับของท่านเคิร์กที่อาณาจักรทางเหนือเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่ ก็คงเป็นการ 'ผิดพลาด' ที่น่ารักมากสินะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง บารอนเคิร์กหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ล้มตัวลงหมอบกราบแทบเท้าของหญิงสาวด้วยความสิ้นหวัง อาร์เธอร์กัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและเสียหน้า เขาตบโต๊ะเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย "พอได้แล้วเอลีน่า! เธอจะใช้อำนาจเกินขอบเขตเกินไปแล้วนะ ถึงอย่างไรฉันก็คือองค์รัชทายาท และเธอก็ยังเป็น..." "คู่หมั้นของท่านอย่างนั้นหรือคะ?" เอลีน่าตัดบทขึ้นมาทันที ดวงตาสีมรกตหันไปจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นอดีตคู่หมั้นอย่างตรงไปตรงมา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "น่าเสียดายนะคะที่ข้อตกลงหมั้นหมายระหว่างเรา มันสิ้นสุดลงตั้งแต่มีหลักฐานว่าท่านแอบลักลอบนำตราประทับของฉันไปจำนองเพื่อสนับสนุนกองกำลังส่วนตัวของท่านแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูบานใหญ่แกะสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสبيดดังขึ้น พร้อมกับทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีเงินวาววับของดยุกคาเวลล์ที่เดินเรียงแถวเข้ามาตรึงกำลังไว้ทุกมุมห้อง อาร์เธอร์ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นธงประจำตระกูลคาเวลล์และหมายจับกุมประทับตราพระราชวงศ์ที่ถูกชูขึ้น "นี่มันหมายความว่าอะไร ลูเซียน!" อาร์เธอร์หันไปตะคอกใส่สหายและคู่แข่งทางการเมืองอย่างไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้ "นายกล้าส่งคนมาจับกุมฉันในข้อหากบฏงั้นเหรอ!" ลูเซียนก้าวเท้าออกจากเงื้อมเงาของเสา ชายหนุ่มปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้ออย่างไร้ความใส่ใจ ดวงตาสีอำพันมองอาร์เธอร์ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ฝ่าบาททรงเข้าใจผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา "กระผมไม่ได้มาจับกุมพระองค์ในฐานะกบฏ... แต่กระผมมารับใช้ 'ราชinี' ผู้เป็นเจ้าของทรัพย์สินและดินแดนเวทมนตร์ครึ่งหนึ่งของอาณาจักรแห่งนี้ต่างหาก" เอลีน่ายืนขึ้นช้าๆ เวทมนตร์สายพฤกษาที่หลับใหลเปล่งประกายสีเขียวมรกตอ่อนๆ รอบกายของเธอ ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์นับร้อยดอกผ่งบานขึ้นจากพื้นหินอ่อนอย่างน่าอัศจรรย์ สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง ราวกับเทพธิดาผู้ลงมาพิพากษาโลกหล้า เธอปรายตามองอาร์เธอร์ที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคปิดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "บัญชีแค้นระหว่างเรา... เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วนะคะ ฝ่าบาท" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์จากหอคอยหลวงก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกัน ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา พร้อมกับเงาร่างของสัตว์อสูรโบราณขนาดมหึมาที่บินวนเวียนอยู่เหนือยอดปราสาท—และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูมิติสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นกลางห้องโถง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วก้าวออกมาอย่างสง่างาม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!