เต้นรำกับศัตรูที่กลายเป็นพันธมิตร

"ถ้าคิดว่าการส่งเทียบเชิญปลอมๆ มาฉีกทิ้งกลางงาน จะทำให้ตระกูลวานเดอร์วอลล์สั่นคลอนได้ล่ะก็... ท่านดยุกคงต้องทบทวนตำราพิธี 101 เสียใหม่แล้วกระมังคะ" เสียงหวานใสที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงจัดเลี้ยงอลังการ เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้าความโกลาหล ชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองคำแท้ระยิบระยับล้อไปกับแสงโคมระย้าคริสตัล ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ไม่ใช่ความงามอันเจิดจรัสของเธอ หากเป็นรอยยิ้มบางเฉียบที่เปี่ยมด้วยอำนาจ ซึ่งกำลังทำให้กลุ่มขุนนางชั้นสูงถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ—เอลีน่าไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยกับการพยายามดิสเครดิตของเจ้าชายอาร์เธอร์และพรรคพวก ตรงกันข้าม เธอกลับรอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด... เวลาที่พวกเขาทุกคนจะต้องก้มหัวให้กับความมั่งคั่งและพลังที่แท้จริง "เอลีน่า! เธอเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้สามห่าวต่อหน้าพระพักตร์!" เจ้าชายอาร์เธอร์กัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาก้าวเข้ามาหมายจะกดดันเธอให้คุกเข่าเหมือนในอดีต ทว่า ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะได้เข้าประชิดตัว เมล็ดพันธุ์เรืองแสงสีมรกตก็ผุดขึ้นจากพื้นพรมราคาแพงระยับอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต เถาวัลย์เวทมนตร์สายพฤกษาที่ถูกลืมเลือนเลื้อยพันขึ้นมาโอบล้อมข้อเท้าขององค์ชายหนุ่มเอาไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง เป็นการเตือนกลายๆ ว่า หากก้าวล้ำเส้นกว่านี้... พื้นที่ใต้ร่างของเขาอาจจะไม่ใช่แค่พรม แต่มันจะกลายเป็นกรงหนามแหลมคม เสียงฮือฮาดังระงับไปทั่วห้องโถง ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณหนูผู้เคยถูกมองว่าเป็นเพียงดอกไม้ประดับความงาม จะครอบครองเวทมนตร์โบราณที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ "ระวังคำพูดด้วยค่ะ ฝ่าบาท" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความเยียบเย็นจนคนฟังต้องเสียวสันหลังวาบ "การที่หม่อมฉันยืนอยู่ ณ จุดนี้ ในฐานะประธานผู้จัดการกองทุนฟื้นฟูเวทมนตร์อาณาจักร หาใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่ท่านจะมาตบหัวแล้วลูบหลังเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว" สายตาของเธอละจากเจ้าชายผู้พ่ายแพ้ เลื่อนไปสบเข้ากับร่างสูงโปรดของ ‘ลูเซียน คาเวลล์’ ดยุกหนุ่มผู้เย็นชาแห่งแดนเหนือ เขายืนพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงเนตรคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความทึ่ง ความพึงพอใจ และประกายบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ ลูเซียนยกแก้วไวน์ในมือขึ้นจิบนิดๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แทบจะไม่เคยปรากฏให้ใครเห็น เขากำลังสนุก... สนุกที่ได้เห็นเหยื่อในกรงเล็บของราชสำนักพลิกเกมกลายมาเป็นผู้ล่าได้อย่างงดงามไร้ที่ติ และในจังหวะที่ดนตรีบรรเลงบทเพลงลีลาศท่วงทำนองใหม่เริ่มต้นขึ้นพอดี ร่างสูงของดยุกแห่งแดนเหนือก็ก้าวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าของเอลีน่าอย่างนุ่มนวล เขาโค้งคำนับให้อย่างให้เกียรติราวกับสุภาพบุรุษผู้สมบูรณ์แบบ ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาเบื้องหน้า "ให้เกียรติเต้นรำกับศัตรูที่อาจจะกลายเป็นพันธมิตรที่ยอดเยี่ยมที่สุดของท่านสักเพลงไหมครับ... คุณวานเดอร์วอลล์" น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลกระซิบแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน เป็นการหยั่งเชิงที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์ร่วมกันอย่างแนบเนียน ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความอิจฉาและหวาดหวั่น การจับมือกันระหว่างตระกูลวานเดอร์วอลล์ผู้กุมความมั่งคั่งและคาเวลล์ผู้กุมกองกำลังทหาร... ย่อมหมายถึงการสั่นคลอนบัลลังก์อย่างแท้จริง เอลีน่านิ่งงันไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตสำรวจใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มเสแสร้ง เธอกลั้นหายใจเล็กน้อยก่อนจะวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นจัดของเขาอย่างมั่นใจ "ด้วยความยินดีค่ะ ท่านดยุก... หวังว่าท่านจะตามจังหวะเกมของฉันทันก็แล้วกัน" เมื่อเอวบางถูกโอบกระชับเข้าหาด้วยแรงดึงดูดที่พอเหมาะ ทั้งสองก้าวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ ทุกย่างก้าวของการหมุนตัวเต็มไปด้วยการเชือดเฉือนทางความคิดและการแลกเปลี่ยนข้อมูลลับผ่านคำกระซิบแผ่วเบา กลิ่นอายความเป็นอันตรายและเสน่ห์อันเย้ายวนหลอมรวมกันจนผู้คนที่รายล้อมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ท่านดูจะมั่นใจเหลือเกินนะว่าจะจัดการกับเจ้าชายอาร์เธอร์ได้ด้วยตัวคนเดียว" ลูเซียนเอ่ยกระซิบชิดริมหูขณะหมุนตัวเธอเข้าหาอ้อมแขน ไออุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรู้สึกได้ "ใครบอกว่าฉันตัวคนเดียวล่ะคะ?" เอลีน่าเงยหน้าขึ้นสบตา เอטיรอยยิ้มพรายที่มุมปาก "ในเมื่อตอนนี้... ฉันมีพันธมิตรที่ทรงอำนาจที่สุดในอาณาจักรคอยหนุนหลังอยู่ทั้งคนแล้วนี่คะ" ดยุกหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ กับความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงศักดิ์ เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด เตรียมจะเอ่ยประโยคสำคัญเพื่อตกลงผลประโยชน์ขั้นเด็ดขาด ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาอันเร่าร้อนบนฟลอร์เต้นรำจะดำเนินไปถึงจุดไคลแม็กซ์ ประตูบานใหญ่ยักษ์ของห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่กรูเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ดนตรีทั้งหมดต้องหยุดชะงักกะทันหัน "หยุดการเต้นรำบ้าๆ นี่เดี๋ยวนี้! ในนามแห่งราชองครักษ์หลวง... สั่งจับกุมตัวเอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ในข้อหากบฏและใช้เวทมนตร์ต้องห้าม!" รอยยิ้มบนใบหน้าของเอลีน่าเลือนหายไปในพริบตา ทว่าแทนที่จะเป็นความตื่นตระหนก แววตากลับเปล่งประกายความเยือกเย็นน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อรับมือ แต่ลูเซียนกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตานิลกาฬหันไปมองกลุ่มทหารหลวงด้วยแววตาดุดั่งพญาอินทรีย์ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางทาง "ใครหน้าไหน... กล้าแตะต้องคนของฉัน?" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" เสมอมานะคะ)