คำเชิญจากดยุกผู้ลึกลับ

"ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้ เจ้าชายอาร์เธอร์ เพลิงแห่งความโลภที่ท่านสุมไว้ในอกนั่นน่ะ... มันกำลังแผดเผาอนาคตของท่านให้กลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่ท่านจะได้ขึ้นครองบัลลังก์เสียอีกนะคะ" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของเอลีน่าดังก้องในห้องโถงรับรองของคฤหาสน์วานเดอร์วอลล์ เธอวางถ้วยน้ำชาลงบนจานรองเสียงดังเคร้ง—ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความจงใจจะประกาศศักดา ดวงตาสีมรกตของหญิงสาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตคู่หมั้นที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความขุ่นเคือง "เอลีน่า! เธอเปลี่ยนไปมากนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กล้าสามหาวกับว่าที่กษัตริย์เช่นฉัน" เจ้าชายอาร์เธอร์กัดฟันกรอด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเอลีน่าได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่พยายามกลบกลิ่นความเน่าเฟะของจิตใจข้างใน "สามหาวหรือคะ? หรือว่าท่านแค่ชินกับการที่ฉันหมอบกราบขอความรักจอมปลอมจากท่านกันแน่" เธอแค่นยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายประทับตราครั่งสีนิลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา "แต่ก็น่าเสียดายนะคะ ที่วันนี้ฉันมีนัดสำคัญ... นัดที่ทำให้คนอย่างท่านดูเป็นเพียง 'ตัวประกอบ' ในละครฉากเล็กๆ เท่านั้น" จดหมายในมือเอลีน่าคือคำเชิญจาก 'ดยุกลูเซียน คาเวลล์' ดยุกผู้ลึกลับที่กุมอำนาจทางทหารและเวทมนตร์ของอาณาจักรไว้อย่างเบ็ดเสร็จ การที่เขาส่งเทียบเชิญมายังคฤหาสน์ที่ถูกตราหน้าว่าล้มละลายย่อมสร้างความตื่นตระหนกไปทั่วทั้งเมืองหลวง ... ค่ำคืนนั้น ณ คฤหาสน์คาเวลล์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาหมอก บรรยากาศภายในงานเลี้ยงส่วนตัวเงียบเชียบจนน่าอึดอัด เอลีน่าก้าวลงจากรถม้าด้วยชุดราตรีสีดำสนิทปักลวดลายเถาวัลย์ด้วยด้ายทองคำที่เรืองแสงอ่อนๆ พลังเวทพฤกษาในตัวเธอเต้นเร้าตอบสนองต่อพลังงานมืดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวอาคาร "มาช้ากว่าที่คิด... หรือว่าขัดใจกับคู่หมั้นเก่าอยู่?" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นจากความมืดข้างเสาหินอ่อน ลูเซียน คาเวลล์ ก้าวออกมาจากเงามืด รูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มดวงตาสีเงินวาวโรจน์ของเขากวาดมองเอลีน่าราวกับจะทะลุไปถึงวิญญาณ "ดยุกคาเวลล์" เอลีน่าย่อกายถวายความเคารพอย่างงดงามโดยไม่หลบสายตา "คนที่มีค่าควรแก่การรอคอย มักไม่รีบร้อนหรอกค่ะ" "รวมถึงเจ้าของเหมืองแร่หลวงทั้งเจ็ดแห่งที่เพิ่งเปลี่ยนมือไปเมื่อเช้านี้ด้วยสินะ" ลูเซียนขยับยิ้มบาง—รอยยิ้มที่ไม่ได้แต้มด้วยความเอ็นดู แต่เป็นความกระหายใคร่รู้ เขาเดินเข้ามาใกล้จนเอลีน่าสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากคำสาปที่ฝังอยู่ในตัวเขา พลังของเขาคือความว่างเปล่าที่พยายามกลืนกินทุกอย่าง ส่วนพลังของเธอคือชีวิตที่เติบโตอย่างไร้ขีดจำกัด "ท่านเรียกฉันมาเพื่อพูดเรื่องธุรกิจ... หรือเรื่องพลังที่ท่านสัมผัสได้จากตัวฉันกันแน่คะ ดยุก?" ลูเซียนหยุดยืนตรงหน้าเธอ มือหนาเชยคางหญิงสาวขึ้นบังคับให้สบตา "ทั้งสองอย่าง เอลีน่า วานเดอร์วอลล์... ดอกไม้ที่ผลิบานท่ามกลางสุสานอย่างเธอ มีวิธีจัดการกับสิ่งที่กำลังจะกลืนกินอาณาจักรนี้อย่างไร? หรือเธอเองก็เป็นเพียงแค่ 'หมาก' อีกตัวหนึ่งที่คิดจะกอบโกยแล้วจากไป" "ถ้าฉันเป็นหมาก ฉันก็จะเป็นหมากที่กินขุนของท่านได้ในการเดินเพียงครั้งเดียว" เอลีน่ากระซิบตอบ เสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมเหมือนใบมีด ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงก็ดับวูบลง! เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายจากแรงระเบิดเวทมนตร์ภายนอก พร้อมกับร่างของชายชุดดำนับสิบที่พุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธอาบยาพิษ เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือหญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้างลูเซียน "ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากให้เราสนทนากันต่อนะคะ ดยุก" เอลีน่าไม่ได้ขยับหนี เธอเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ พื้นหินที่เท้าของเธอก็สั่นสะเทือน เถาวัลย์หนามเหล็กไหลพุ่งทะลุพรมราคาแพงขึ้นมาพันธนาการเหล่ามือสังหารไว้ในชั่วพริบตา ความเร็วและพลังที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปทำให้ลูเซียนถึงกับเบิกตากว้าง ในจังหวะที่ความโกลาหลพุ่งถึงขีดสุด เอลีน่าหันไปหาลูเซียนด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม เธอหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากอัญมณีเวทมนตร์ขึ้นมา และแตะลงบนแท่นหินกลางห้องโถง *ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่วิ่งพล่านราวกับพายุทอร์นาโด 'ยอดคงเหลือ: 999,999,999,999 เหรียญทองเวทมนตร์ (อนันต์)' "ดยุกคะ... ในเมื่อท่านอยากรู้ความลับของฉัน ฉันก็จะเปิดเผยให้ดู" เอลีน่ามองไปยังเหล่าศัตรูที่ดิ้นทุรนทุรายในเถาวัลย์ ก่อนจะหันไปสบตากับลูเซียนด้วยแววตาที่มั่นคง "เหมืองแร่ที่ท่านสนใจน่ะ... ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของแค่สิทธิ์ขุดหรอกค่ะ แต่ฉันได้ซื้อ 'กรรมสิทธิ์' ของตระกูลคาเวลล์ทั้งหมด ตั้งแต่เมื่อห้านาทีก่อนแล้ว" ลูเซียนชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความตกตะลึงที่ยากจะเก็บซ่อน เมื่อประตูห้องโถงถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับร่างของเจ้าชายอาร์เธอร์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมทหารหลวงนับร้อยด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "เอลีน่า! นังผู้หญิงสารเลว! แกกล้าดียังไงถึงวางแผนยึดทรัพย์สินของตระกูลขุนนางเก่าแก่!" อาร์เธอร์ตะคอกพร้อมชักดาบเลเซอร์ออกมาเตรียมสังหารเธอในที่เกิดเหตุ แต่ก่อนที่ปลายดาบจะถึงตัวเอลีน่า มือของลูเซียนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของอาร์เธอร์แรงจนกระดูกลั่น ดยุกหนุ่มหันไปมองอดีตคู่หมั้นของเอลีน่าด้วยดวงตาสีเงินที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจากอำนาจมืดที่เขากำลังปลดปล่อยออกมา "ถอยไป... เจ้าชาย" ลูเซียนกดเสียงต่ำจนสั่นประสาท "คนที่เธอเพิ่งซื้อไป... รวมถึงตัวเธอน่ะ... ตอนนี้อยู่ใต้การคุ้มครองของข้าคนเดียวเท่านั้น" เอลีน่ายิ้มบางให้กับความโกลาหลเบื้องหน้า เธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับรอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด... เวลาที่พวกเขาทุกคนจะต้องก้มหัวให้กับความมั่งคั่งและพลังที่แท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะคะ!