ก้าวแรกของการปฏิรูปคฤหาสน์

"เงินจำนวนสามร้อยเหรียญทองสำหรับค่าบำรุงรักษาเรือนกระจกเมื่อเดือนก่อน... ไปอยู่ที่ส่วนไหนของคฤหาสน์คะ คุณมาดอน?" เสียงหวานใสดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองบัญชีเล่มหนาในมือด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังตรวจทานเมนูอาหารในภัตตาคารหรู ทั้งที่ในความเป็นจริง ตัวเลขเหล่านั้นคือหลักฐานมัดตัวชั้นดีของความโลภที่กัดกินตระกูลวานเดอร์วอลล์มานานนับปี มาดอน พ่อบ้านใหญ่ผู้มีพุงพลุ้ยและใบมันเยิ้ม กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่ประสานกันอยู่หน้าท้องเริ่มสั่นระริก เขาลอบมองเด็กสาววัยสิบแปดปีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เอลีน่าในวันนี้ไม่ใช่คุณหนูขี้โรคผู้เอาแต่เก็บตัวในห้องและยอมให้คนในบ้านกลั่นแกล้งเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว รัศมีกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางทำให้เขาหายใจไม่ออก "เอ่อ... คือว่าคุณหนูครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" มาดอนรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบราวกับใบมีดที่ส่งมา "เงินจำนวนนั้นถูกนำไปใช้ซ่อมแซมท่อส่งน้ำเวทมนตร์ที่ชำรุดใต้ดินค่ะ! มีใบเสร็จยืนยัน..." "ท่อส่งน้ำชำรุดอย่างนั้นหรือคะ?" เอลีน่ายกมือขึ้นทัดปอยผมสีทองประกายมุก ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูแต่กลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอยื่นสมุดบัญชีอีกเล่มไปข้างหน้า "แปลกจังนะคะ เพราะเมื่อวานฉันเพิ่งให้ลูเซียน... อภัยค่ะ ฉันเพิ่งให้ผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์พฤกษาลงไปตรวจสอบระบบใต้ดินมา พวกเขาบอกว่าท่อส่งน้ำเส้นนั้นไม่ได้ถูกแตะต้องมาไม่ต่ำกว่าห้าปีแล้วค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง บรรยากาศกดดันจนแม่บ้านหลายคนที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลังเริ่มเข่าอ่อน บางคนถึงกับแอบปาดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นตามไรผม เอลีน่าไม่ได้รีบร้อนที่จะพิพากษา พวกเขาคิดว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวหัวอ่อนที่เหยียบย่ำได้ง่ายสินะคะ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เครือข่ายคอร์รัปชันในคฤหาสน์หลังนี้สูบเลือดสูบเนื้อตระกูลวานเดอร์วอลล์ไปมากแค่ไหน เธอบันทึกมันไว้ในหัวสมองหมดแล้ว การกลับชาติมาเกิดใหม่พร้อมกับความทรงจำและพลังเวทมนตร์พฤกษาโบราณ ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เธอกลายเป็นเหยื่อของคนพวกนี้อีกต่อไป แต่เพื่อให้เธอกวาดล้างสิ่งสกปรกเหล่านี้ออกไปให้สิ้นซากต่างหากล่ะคะ "คุณมาดอนทำงานรับใช้ตระกูลเรามานาน น่าจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'ความจงรักภักดี' ดีนะคะ" เอลีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีไหวตามจังหวะการก้าวเดิน เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคนทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบป่าลอยวนอยู่ในอากาศ "แต่ดูเหมือนว่าความจงรักภักดีของคุณ จะตีราคาเป็นทองคำแท่งได้หลายสิบแท่งเลยทีเดียว" "คุณหนูโปรดเมตตาด้วยค่ะ! ดิฉัน... ผม... เอ๊ย ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ!" มาดอนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง เสียงเนื้อกระแทกพื้นดังทึบตามด้วยเสียงร้องคร่ำครวญ "พวกบ่าวไพร่พวกนี้มันบังคับให้ผมทำนะ6ะ! เอ๊ย... ครับ!" "ไม่ต้องหาข้อแก้ตัวหรอกค่ะ" เอลีน่าโบกมือตัดบทด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอยังคงรักษาความสุภาพไว้ได้อย่างน่ากลัว "ในเมื่อพวกคุณรักความสบายในคฤหาสน์หลังนี้กันเสียเหลือเกิน งั้นก็ย้ายไปทำงานที่เหมาะสมกับความสามารถของพวกคุณหน่อยดีกว่าค่ะ" เธอยื่นมือเรียวบางออกไป ปลายนิ้วเรียวสวยสะบัดเบาๆ ละอองแสงสีเขียวมรกตพุ่งออกมาจากปลายนิ้วราวกับสายฝนทิพย์ มันร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน ก่อนที่เถาวัลย์หนามสีดำสนิทจะงอกเงยขึ้นมาจากรอยต่อของแผ่นหินอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต พันธนาการข้อเท้าของเหล่าคนรับใช้ที่ร่วมขบวนการทุจริตไว้แน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมไปทั่ว แต่เอลีน่าหาได้ใส่ใจไม่ ความเด็ดขาดและรวดเร็วคือหัวใจสำคัญในการจัดการปัญหา ปล่อยให้เน่าเฟะไว้นานเท่าไหร่ แผลก็จะยิ่งลุกลามใหญ่โตขึ้นเท่านั้น "พ่อบ้านมาดอนและพรรคพวกอีกสิบสองคน พ้นสภาพการเป็นคนรับใช้ของตระกูลวานเดอร์วอลล์ ณ บัดนี้ค่ะ" เสียงประกาศิตก้องกังวานไร้ซึ่งความปรานี "ทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกคุณแอบยักยอกไป จะต้องถูกยึดคืนเข้าคลังของตระกูลภายในเย็นวันนี้ หากขาดตกบกพร่องไปแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว กฎหมายเวทมนตร์แห่งอาณาจักรจะจัดการพวกคุณเองค่ะ" ร่างของมาดอนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพรงด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่คิดเลยว่าคุณหนูผู้เงียบขรึมคนนั้นจะเด็ดขาดและน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้ เวทมนตร์พฤกษาที่เธอใช้เมื่อครู่ทรงพลังเสียจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิดขัดขืน ในจังหวะที่สถานการณ์ภายในคฤหาสน์กำลังเข้าสู่ความสงบภายใต้การกวาดล้างครั้งใหญ่ ประตูบานคู่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงที่เชื่อมต่อกับสวนด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันทรงพลังที่กดทับบรรยากาศในห้องโถงให้หนักอึ้งลงทันตาเห็น เอลีน่าชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่คนนั้น... ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เธอราวกับมองทะลุปรอดเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ร่างสูงโปรดในชุดคลุมสีดำสนิทของดยุกแห่งคาเวลล์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ลูเซียนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "จัดการได้สวยงามมากนี่ครับ... คุณหนูวานเดอร์วอลล์" น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น พร้อมกับแผ่นกระดาษม้วนหนึ่งที่ถูกโยนลงมาแทบเท้าของเธอ "แต่ดูเหมือนว่าปัญหาใหญ่กว่ากำลังจะมาเคาะประตูบ้านคุณแล้วล่ะครับ... เพราะตอนนี้ เจ้าชายอาร์เธอร์กำลังนำราชองครักษ์บุกเข้ามาที่เขตคฤหาสน์ของคุณด้วยข้อหา 'กบฏต่อราชสำนัก' แล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!