เงินตราคือศาสตราที่ทรงพลัง

"จับกุมตัวนางกบฏคนนี้เสีย! ข้อหาสมคบคิดกับความมืดและคิดคดทรยศต่อบัลลังก์!" เสียงคำรามก้องของเจ้าชายอาร์เธอร์ดังทะลุกระจกสีสแตนด์กลาสเข้ามาในห้องรับแขก พร้อมกับแรงกระแทกมหาศาลที่ประตูไม้โอ๊กโบราณถูกถีบจนพังครืนลงมาฝุ่นตลบอบอวล ทว่าท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องของเหล่าสาวใช้ เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ กลับไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้มอย่างสง่างาม มือเรียวบางจรดถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจิบช้าๆ ราวกับภายนอกนั้นเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญ ไม่ใช่กองกำลังราชองครักษ์นับสิบนายที่ชักดาบออกมายืนล้อมรอบ ลูเซียน คาเวลล์ ที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ด้านข้างเหลือบมองหญิงสาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ดยุกหนุ่มผู้เย็นชาไม่ได้ขยับตัวเพื่อช่วย1. ปกป้องเธอ เขารู้ดีว่าสุภาพสตรีตรงหน้าไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังเจ้าชายอาร์เธอร์ที่เดินนำหน้าเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและชัยชนะจอมปลอม "เอลีน่า! เธอหมดทางหนีแล้ว" อาร์เธอร์แค่นหัวเราะด้วยความสะใจ ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพคฤหาสน์ที่เขาคิดไปเองว่ากำลังจะล้มละลาย "ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลวานเดอร์วอลล์ถูกอายัดโดยราชสำนักแล้ว รวมถึงสิทธิ์ในเหมืองแร่เวทมนตร์และเขตการค้าทางเหนือ... เธอตอนนี้ก็เป็นแค่หญิงสาวไร้ค่าที่รอวันถูกเนรเทศเท่านั้น!" เอลีน่าค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างนิ่มนวล เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน เธอยกปลายนิ้วขึ้นทัดปอยผมสีทองประกายมุกที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้ม ดวงตาสีนิลกาฬคู่สวยหันไปสบประสานกับอาร์เธอร์อย่างเยือกเย็น รอยยิ้มที่มุมปากของเธองดงามแต่กลับทำให้สันหลังของเจ้าชายหนุ่มเยียบเย็นลงไปถึงขั้วหัวใจ "กบฏ... งั้นหรือคะ ฝ่าบาท?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้อง "ทรงใช้คำนี้น่าขันสิ้นดี สำหรับคนที่แม้แต่บัญชีรายรับรายจ่ายของแคว้นยังต้องให้ขุนนางระดับล่างช่วยตรวจทานให้" "ปากดีนักนะ! เอาตัวนางไป!" อาร์เธอร์ตวาดลั่นด้วยความเสียหน้า สะบัดมือสั่งให้ราชองครักษ์พุ่งเข้าใส่ "ช้าก่อนค่ะ" คำพูดเพียงคำเดียวพร้อมกับพลังกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างบาง ทำให้เหล่านายทหารฝีมือดีถึงกับชะงักงันโดยสัญชาตญาณ เอลีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดกระโปรงยาวสีดำปักดิ้นเงินเคลื่อนไหวตามจังหวะก้าวเดินราวกับคลื่นใต้น้ำที่ทรงพลัง เธอยื่นมือไปหยิบสมุดบัญชีหนังวัวสีดำสนิทเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีขึ้นมา สมุดเล่มนั้นเก่าแก่และเต็มไปด้วยตราประทับลับของตระกูลวานเดอร์วอลล์—ตราประทับที่แม้แต่องค์ราชาปัจจุบันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง "ก่อนที่ฝ่าบาทจะทรงกรุณา 'ยึด' อะไรไป... หม่อมฉันคิดว่าเราควรมาเคลียร์ตัวเลขกันให้ชัดเจนเสียก่อนดีกว่านะคะ" เอลีน่าเปิดหน้ากระดาษแรดหนาด้วยปลายนิ้วเรียว เปิดเผยตัวเลขมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมแห่งการทุจริตของราชสำนักมานานหลายปี "นี่คือบัญชีสินเดิมส่วนตัวของตระกูลวานเดอร์วอลล์ ที่บรรพบุรุษของหม่อมฉันได้ทำสัญญาค้ำจุนราชบัลลังก์มาตั้งแต่ยุคก่อตั้งอาณาจักรเวทมนตร์" เธอกวาดสายตามองตัวเลขเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเยาะ "และตามกฎหมายมหาดเล็ก ฉบับที่ 42 วรรคที่ 3... หากราชสำนักมียอดหนี้ค้างชำระกับตระกูลวานเดอร์วอลล์เกินกว่าสามปี ทรัพย์สินและดินแดนทั้งหมดในรัศมีห้าสิบกิโลเมตร รวมถึงเขตคฤหาสน์หลังนี้ จะถูกเปลี่ยนสถานะเป็น 'เขตปลอดภาษีและเอกสิทธิ์ขาด' โดยอัตโนมัติ" อาร์เธอร์ขมวดคิ้วแน่น "เหลวไหล! กฎหมายบ้านบ้าอะไรกัน ข้าไม่เคยได้ยิน—" "เพราะฝ่าบาททรงมัวแต่เอาเวลาไปจัดงานเลี้ยงน้ำชาและหลับนอนกับสนับสุนนคนใหม่ จนละเลยการศึกษาตำรากฎหมายโบราณอย่างไรล่ะคะ" เอลีน่าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคาราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง "และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... ยอดหนี้ที่ราชสำนักกู้ยืมไปเพื่อใช้จ่ายในกองทัพเมื่อเดือนก่อน ก็มาจาก 'กองทุนส่วนตัว' ของหม่อมฉันเช่นกันค่ะ" เธอสะบัดข้อมือเบาๆ สมุดบัญชีเล่มโตก็ถูกโยนลอยละลิ่วไปตกลงแทบเท้าของเจ้าชายอาร์เธอร์ เสียงกระดาษกระทบพื้นดังสนั่นราวกับเสียงประกาศิตแห่งการล่มสลาย อาร์เธอร์ก้มลงมองสมุดบัญชีด้วยมือที่สั่นเทา ตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ—ตัวเลขที่มีศูนย์ต่อท้ายนับไม่ถ้วน—มันมากพอที่จะซื้ออาณาจักรนี้ได้ถึงสามรอบ และที่สำคัญที่สุดคือ ลายเซ็นต์กำกับท้ายหน้ากระดาษนั้นคือตราประทับพระราชลัญจกรของเสด็จพ่อของเขาเอง! "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" อาร์เธอร์หน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า "เจ้า... เจ้าใช้วิธีสกปรกอะไรปลอมแปลงเอกสารนี้ขึ้นมา!" "ปลอมแปลงหรือคะ?" น้ำเสียงของลูเซียน คาเวลล์ ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด ดยุกหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คลี่กระดาษอีกแผ่นหนึ่งซึ่งเป็นหนังสือรับรองอย่างเป็นทางการจากสภาธนาคารเวทมนตร์หลวงขึ้นมาอ่านด้วยท่าทีสบายๆ "ในฐานะประธานกรรมการตรวจสอบทรัพย์สินแห่งAethelgard ผมขอยืนยันด้วยเกียรติของตระกูลคาเวลล์เลยครับว่า... ทุกตัวอักษร ทุกตัวเลขในสมุดบัญชีเล่มนี้ เป็นของจริงแท้แน่นอน และที่สำคัญที่สุด..." ลูเซียนหันไปสบตากับเอลีน่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันกลับมามองอาร์เธอร์ที่กำลังยืนแข็งค้าง "...ตอนนี้ บัญชีเงินฝากทั้งหมดขององค์ชายอาร์เธอร์ และงบประมาณสนับสนุนราชองครักษ์ทุกนาย... ถูกระงับการเบิกจ่ายโดยคำสั่งศาลสูงสุดเรียบร้อยแล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงเครื่องมือสื่อสารเวทมนตร์ในกระเป๋าเสื้อของหัวหน้าองครักษ์ก็ดังระรัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง นายทหารผู้เคยองอาจถึงกับหน้าถอดสีเมื่อหยิบมันขึ้นมาฟังรายงานจากศูนย์กลางบัญชาการ เจ้าชายอาร์เธอร์เซถอยหลังไปสองก้าว ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อแก้สถานการณ์ ทว่า เอลีน่ากลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัวอีกต่อไป หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวอาร์เธอร์ด้วยท่าทีสง่างามเหนือกว่า ดวงตาสีนิลกาฬฉายแววเยียบเย็นและเด็ดเดี่ยว เธอเอียงคอมองเขาด้วยรอยยิ้มที่หวานหยดแต่ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น "เงินตราไม่ได้เป็นเพียงแค่เศษกระดาษหรือเหรียญโลหะหรอกนะคะ ฝ่าบาท..." เอลีน่ากระซิบเบาๆ ข้างหูของเขา น้ำเสียงหวานใสแต่กลับดังก้องลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในห้อง "...แต่มันคือศาสตราที่ทรงพลังที่สุด ที่สามารถซื้อหัวใจ ซื้อความจงรักภักดี... และซื้อหัวของคนที่บัง-อาจ-มา-ท้า-ทาย-ดิ-ฉัน ได้อย่างไร้ความปรานีค่ะ" ในวินาทีที่อาร์เธอร์อ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนกและเตรียมจะชักดาบเข้าใส่ด้วยความจนตรอกนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ แต่ทรงพลังก็ดังขึ้นจากด้านนอกหน้าต่าง พร้อมกับเงาร่างของเฮลิคอปเตอร์เวทมนตร์รุ่นใหม่ล่าสุดที่สลักตราสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบสีดำอันเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของเอลีน่า ค่อยๆ ลดระดับลงจอดสนิทบนลานหญ้าหน้าคฤหาสน์อย่างสมบูรณ์แบบ! ม่านหมอกโรแมนซ์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ!