บททดสอบครั้งสำคัญ

"ถ้าคุณจะเสนอโปรเจกต์นี้ด้วยท่าทางเหมือนคนเพิ่งถูกหวยรางวัลที่หนึ่งแบบนี้ล่ะก็... เก็บแบบแปลนกลับบ้านไปเถอะเร็น" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคิริวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะอึดอัดจากสายตาของบอร์ดบริหารกลับกลายเป็นเวทีประลองฝีปากขนาดย่อมที่ทำให้คนในห้องต้องกลั้นหายใจ เร็นกระตุกยิ้มมุมปาก มือเรียวยาวที่ถือตัวอย่างโมเดลอาคารสำนักงานแห่งใหม่สั่นเพียงชั่วครู่ก่อนจะนิ่งสงบ เขาปรายตามองภัณฑารักษ์หน้านิ่งที่นั่งกอดอกอยู่ข้างๆ ในฐานะที่ปรึกษาด้านเนื้อหาของโปรเจกต์นี้ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับประธานกรรมการบริษัท "คิริวครับ ถ้าผมจะมั่นใจ นั่นก็เพราะงานชิ้นนี้มันไม่ใช่แค่ตึก แต่มันคือ 'หัวใจ' ที่ผมสร้างขึ้นมาให้เหมาะกับคนอย่างคุณ... และคนอย่างพวกท่าน" เร็นตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด "อย่าใช้คำว่า 'หัวใจ' พร่ำเพรื่อกับเรื่องธุรกิจ" คิริวสวนทันควัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่ม "ความสมบูรณ์แบบที่คุณไขว่คว้ามันไม่มีอยู่จริงในงานสถาปัตยกรรม แต่ความไร้ที่ติในรายละเอียดคือสิ่งที่ลูกค้าต้องการ ไม่ใช่ความพร่ำเพ้อของสถาปนิกที่เอาแต่ใจตัวเอง" ยูมะที่นั่งอยู่มุมโต๊ะถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับ เขาแทรกตัวขึ้นมาอย่างรู้จังหวะ "ขออภัยท่านประธานครับ ดูเหมือนสถาปนิกและที่ปรึกษาของเราจะเริ่ม 'แลกเปลี่ยนความคิดเห็น' กันอย่างดุเดือดไปนิด แต่ผมเชื่อว่านั่นคือความตั้งใจจริงที่อยากให้ผลงานออกมาดีที่สุดครับ" "เริ่มการนำเสนอได้แล้ว" ประธานกรรมการกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่ได้สนใจท่าทีปะทะคารมของคนทั้งคู่มากไปกว่าตัวเลขงบประมาณและแบบร่างบนจอภาพ เร็นเริ่มบรรยายโปรเจกต์ด้วยความมั่นใจทุกจังหวะการเดินเรื่องของเขาเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ เขาอธิบายถึงการจัดวางแสง เงา และพื้นที่ใช้สอยที่สอดประสานกับงานศิลปะอย่างแนบเนียน คิริวทำหน้าที่เป็นจอมขัดแย้งที่เฉียบคม ทุกคำถามที่เขาโยนใส่เร็นคือการจี้จุดอ่อนที่ไม่มีใครมองเห็น แต่เร็นกลับตอบโต้ด้วยความรวดเร็วและไหวพริบที่ทำให้บอร์ดบริหารต้องพยักหน้าเห็นชอบ นี่คือการเต้นรำในห้องประชุมที่ล่อแหลมและอันตรายที่สุด เร็นไม่เพียงแค่ขายงาน แต่เขากำลัง 'ขาย' ความเชื่อใจของเขาต่อคิริวให้ทุกคนได้เห็น "ทำไมคุณต้องดื้อดึงขนาดนี้?" เร็นกระซิบถามขณะที่ยูมะกำลังแจกเอกสารเพิ่มเติมให้กับคณะกรรมการ "เพราะถ้าคุณพลาดในวันนี้ คนที่จะต้องแบกรับความอับอายไม่ใช่แค่คุณ แต่คือห้องสมุดศิลปะที่ผมดูแลอยู่ด้วย" คิริวโน้มตัวลงมาใกล้จนเร็นได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวอีกฝ่าย "อย่ามั่นใจให้มากนัก เพราะถ้าโปรเจกต์นี้ผ่าน อนาคตของเราทั้งสองคนจะผูกติดกันยาวนานกว่าที่คุณคิด" เร็นชะงัก สายตาประสานกันลึกซึ้ง ความปากจัดที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ซ่อนลึกในแววตา "ผมไม่เคยคิดจะถอยตั้งแต่ก้าวเข้ามาในชีวิตคุณแล้วล่ะครับ" การนำเสนอผ่านไปอย่างเชือดเฉือนจนถึงบทสรุป ทุกอย่างเงียบลงเมื่อประธานกรรมการหยิบซองเอกสารการอนุมัติขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องลุ้นจนแทบหยุดหายใจ "งานนี้มีจุดที่น่าสนใจมาก แต่..." ประธานหยุดกึก สายตาเปลี่ยนไปจับจ้องที่เร็นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "มีบุคคลที่สามเข้ามาแทรกแซงการตัดสินใจของเราตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อน" ประตูห้องประชุมเปิดผางออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจรายใหญ่ที่สุดของเร็นก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ เขายิ้มเย็นแล้ววางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะกลางห้อง "ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้จะผ่านการอนุมัติไม่ได้ เพราะแบบร่างพวกนี้... มันมีรอยรั่วที่ผมเป็นคนออกแบบขึ้นมาเองตั้งแต่ต้น" เร็นหน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองคิริวที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาของคิริวในยามนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงกระดูก เขายืนขึ้นช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปหาชายที่เพิ่งเข้ามาใหม่แล้วเอ่ยด้วยเสียงที่ราบเรียบที่สุด "ผมรอเวลานี้มานานแล้วครับ... เร็น" คิริวหันกลับมามองเร็นด้วยสายตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือของชายผู้มาใหม่เอาไว้แน่น "โปรเจกต์นี้ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือกับดักที่ผมเป็นคนวางไว้เพื่อลากคุณออกมาจากความมืดมิดที่คุณสร้างขึ้น... และวันนี้ ทุกอย่างก็จบลงเสียที" เร็นตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ เขาไม่เข้าใจว่านี่คือการทรยศ หรือเป็นการปกป้องที่แสนโหดร้ายกันแน่ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเร็นและคิริวมาจนถึงตอนนี้นะคะ ทุกกำลังใจคือกำลังใจสำคัญที่ทำให้หิมะแรกในโตเกียวมีแรงปั่นตอนต่อไปค่ะ!