แบบร่างที่ไม่เคยเข้ากัน

รอยยิ้มบนริมฝีปากของภัณฑารักษ์หน้านิ่งอย่างคิริวไม่ได้แปลว่าเขากำลังมีความสุข ตรงกันข้าม มันคือเกราะป้องกันชั้นดีที่ถูกยกขึ้นมาเพื่อรับมือกับภัยพิบัติทางธรรมชาติที่ชื่อว่า 'เร็น' "ถ้าคุณคิดว่างานจัดวางชิ้นนี้มันศิลปะร่วมสมัยที่ลึกซึ้ง ผมคงต้องแนะนำให้คุณไปเรียนจิตวิทยาเด็กอนุบาลใหม่นะคะ สถาปนิกซามูไร" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือนของคิริวทำเอาเร็นที่กำลังกอดอกจ้องมองแปลนงานถึงกับแค่นسنหัวในลำคอ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีเข้มขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องจัดแสดงนิทรรศการที่ถูกเนรมิตขึ้นอย่างพิถีพิถันด้วยความรู้สึกขัดหูขัดตาเสียเหลือเกิน "ศิลปะร่วมสมัยอะไรกัน นี่มันขยะเปียกที่เอามาแปะกาวตราช้างชัดๆ" เร็นพ่นคำพูดที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนออกมาอย่างไร้เยื่อใย เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นจัดแสดงงานศิลปะชิ้นเอกจากศิลปินชื่อดังจนคิริวต้องขยับตัวขวางไว้โดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นจากตัวเร็นปะทะเข้ากับปลายจมูกของคิริว ภัณฑารักษ์หนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่เพราะกลิ่นนั้นไม่ดี แต่เป็นเพราะเจ้าของมันกำลังยืนอยู่ใกล้เกินกว่าความจำเป็นสำหรับคนที่กำลังจะเปิดฉากวางมวยกัน "อย่าแม้แต่จะแตะต้องมันนะคะ เร็น พื้นที่ตรงนี้อยู่ในการดูแลของฉัน และทุกองค์ประกอบถูกวางไว้ตามหลักสุนทรียศาสตร์อย่างแม่นยำ ไม่ใช่ตามอารมณ์ติสต์แตกของสถาปนิกปากจัดอย่างคุณ" คิริวตอกกลับทันควัน ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องมองตรงไปยังนัยน์ตาคมของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสูงของเร็นจะทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่วิญญาณนักสู้ของภัณฑารักษ์ผู้รักความสมบูรณ์แบบในแบบของตัวเองก็ไม่เคยยอมจำนนให้ใครง่ายๆ เร็นหัวנסในลำคออีกครั้ง ดวงตาคู่คมสำรวจใบหน้าเรียบนิ่งที่เจือแววความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดของคนตรงหน้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างเย้ยหยัน "แม่นยำงั้นเหรอ? หึ เส้นทางการไหลเวียนของผู้ชมในห้องนี้มันพังไม่เป็นท่า แสงไฟส่องสว่างเกินไปจนทำลายมิติของชิ้นงาน และที่สำคัญที่สุด..." เร็นโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของคิริว จนคนฟังเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณเอาความรู้สึกส่วนตัวมาใส่ไว้ในงานจัดวางชิ้นนี้จนมันเละเทะ... คิริว คุณกำลังใช้หอศิลป์แห่งนี้เป็นหลุมหลบภัยส่วนตัวใช่ไหมล่ะ" คำพูดนั้นจี้เข้าจุดดำมืดในใจของคิริวอย่างแม่นยำ สีหน้าของภัณฑารักษ์หนุ่มกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยนิ่งสงบไหวระริกด้วยความโกรธและบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้อย่างลึกซึ้ง บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างของห้องจัดแสดง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรำในจังหวะกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ เร็นไม่ยอมถอยหลัง เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิริวราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่อีกฝ่ายปิดตายเอาไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินผลงานของฉัน..." คิริวเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียว1ใน2ข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว "คุณเป็นแค่สถาปนิกที่รับจ้างรีโนเวทตึกเก่า ไม่ได้มีความเข้าใจในจิตวิญญาณของงานศิลปะแม้แต่น้อย ออกไปจากพื้นที่ของฉันซะ เร็น!" "ถ้าผมออกไปแล้วใครจะช่วยดึงคุณออกจากภาพลวงตาบ้าๆ นี่ล่ะห๊ะ?" เร็นสวนกลับเสียงดังขึ้น น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือบางของคิริวไว้โดยสัญชาตญาณเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะหมุนตัวหนี แรงปะทะจากการยื้อยุดทำให้ร่างของคิริวเสียหลักเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างของเร็นอย่างจัง กลิ่นกายสะอาดผสมกับความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของสถาปนิกหนุ่มโอบล้อมตัวเขาไว้ในเสี้ยววินาทีที่ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกเพียงนิดเดียวปลายจมูกคงจะชนกัน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในอากาศ ถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนังจนน่าตกใจ เร็นชะงักค้างไป ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากเม้มแน่นของคิริวที่อยู่ห่างเพียงคืบ ในขณะที่คิริวเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ชวนใจเต้นแรงที่เกิดขึ้นกระทันหัน หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศด้วยการเต้นรัวเร็วจนน่าอับอายในอกซ้าย "เอ่อ... ขอโทษครับพี่เร็น พอดีผม..." เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าเปิดผงาง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของยูมะรุ่นน้องตัวแสบที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมเอกสารกองโตในมือ แต่พอมองเห็นภาพตรงหน้า—สถาปนิกหนุ่มปากจัดกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับภัณฑารักษ์หน้านิ่งในระยะประชิดชนิดแนบชิดติดอก—ยูมะก็ถึงกับอ้าปากค้าง ทำเอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นกระจายเสียงดังสนั่น เร็นและคิริวสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำโดยมิได้นัดหมาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกกับหิมะแรกในโตเกียวนะคะ