สัมผัสที่เกินเลย

ความเงียบงันในลานจอดรถชั้นใต้ดินไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงมากระทบกับโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่า ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งลึกลงสู่ความตึงเครียด "บังเอิญจังนะคะที่พวกเราได้มาเจอกันในที่แบบนี้... ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ธันวายังมีอารมณ์มาเดินเล่นส่งใครบางคนอีกเหรอคะเนี่ย" เสียงหวานหยดย้อยที่เจือด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นทำลายความเงียบ มินตราก้าวเท้าฉับๆ ออกมาจากเงาเสาเข็มต้นใหญ่ ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไร้ซึ่งความจริงใจโดยสิ้นเชิง ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจพอร์ชตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตากล่าวหาที่ไม่ได้ปิดบังเลยสักนิด พอร์ชแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ขยับตัวถอยหลังห่างจากแผงอกแกร่งของธันวาเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสม แม้ว่าเมื่อครู่สถานการณ์ระหว่างเขากับเจ้าพ่อมาเฟียจอมซึนจะเกือบเลยเถิดไปไกลจนหัวใจแทบหลุดออกมานอกอกก็ตามที "ถ้าคำว่า 'บังเอิญ' ของคุณหมายถึงการสะกดรอยตามคนอื่นอย่างไร้มารยาท มินตรา... ผมคิดว่าเราควรคุยกันเรื่องขอบเขตความเป็นส่วนตัวให้มากกว่านี้นะครับ" ธันวาเอ่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนติดลบ ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญใจอย่างชัดเจน ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจในฐานะคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่จัดหาให้แม้แต่น้อย "มารยาทเหรอคะ? ธันวาพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงในเมื่อผู้ชายที่คุณกำลังยืนประכולประคองอยู่คนนี้ คือคนที่กำลังทำให้ตระกูลของคุณเสื่อมเสียชื่อเสียง!" มินตราขึ้นเสียงสูงโดยอัตโนมัติ ความอดทนที่พยายามเก็บซ่อนไว้พังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นท่าทีปกป้องออกนอกหน้าของชายหนุ่ม พอร์ชไม่ยอมยืนเป็นกระสอบทรายให้ใครมาโจมตีฝ่ายเดียวอยู่แล้ว ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยริมฝีปากบางยกยิ้มเหยียดหยามอย่างที่ชอบทำเวลาเจอคนน่ารำคาญ "อ้อ... ที่แท้ก็เดือดร้อนเพราะกลัวตำแหน่งว่าที่นายหญิงตกเป็นของคนนอกสินะครับ คุณมินตราถึงได้ลงทุนมาเดินตรวจการณ์ในลานจอดรถมืดๆ แบบนี้ น่าสงสารจังนะครับที่ต้องมาคอยวิ่งตามผู้ชายที่เขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง" "นี่นาย!... ปากดีนักนะ!" มินตราพุ่งเข้าใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเรียวที่สวมเล็บเจลยาวเตรียมจะคว้าเข้าที่แขนของพอร์ชเพื่อระบายอารมณ์ หมับ! ทว่ามือใหญ่ของธันวาเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของมินตราเอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงขั้นกระดูกหัก แต่ความเด็ดขาดในแววตานั้นทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัว "อย่าหาญกล้าแตะต้องคนของผม มินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนทีละคำ ชัดเจนและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงไปอีก "และกรุณาจำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า ระหว่างเราไม่มีวันเกิดขึ้นจริง ต่อให้ผู้ใหญ่จะพยายามจับคู่สักแค่ไหนก็ตาม กลับไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ" มินตราหน้าถอดสี ขอบตาเริ่มแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ เธอมองหน้าธันวาที่ไร้เยื่อใย ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองพอร์ชด้วยความอาฆาตมาดร้าย "จำไว้นะพอร์ช นายคิดเหรอว่าจะชนะฉันได้ง่ายๆ เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!" พูดจบเธอก็สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุม หันหลังเดินกระแทกส้นเท้าจากไปพร้อมเสียงรองเท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องไปทั่วลานจอดรถ ก่อนที่เสียงสตาร์ทรถสปอร์ตราคาแพงจะพุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่งจนฝุ่นตลบ ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ทว่าบรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม ธันวายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบมองตามรถคันนั้นหายลับไปจากลานจอดรถ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างๆ "นายควรจะขอบคุณผมนะ ที่ช่วยจัดการยัยตัวน่ารำคาญนั่นให้" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะกวนประสาทเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดเมื่อครู่ พอร์ชเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ส่งยิ้มยั่วประสาทกลับไปทันทีตามนิสัย "ขอบคุณเหรอครับ? ถ้าคุณไม่ไปทำตัวสนิทสนมกับเขาจนทำให้เขาเข้าใจผิดแต่แรก ผมคงไม่ต้องมาเสียเวลาฟังเขาสติแตกใส่หรอกนะครับคุณธันวา... ว่าแต่ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ 'คนของผม' เหรอครับ? หูผมฝาดไปหรือเปล่า หรือว่าคุณประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่กำลังแสดงความเป็นเจ้าandเข้าเส้นเลือดกันแน่ล่ะครับ" คำแซวที่ตรงเป้าทำเอาธันวาชะงักไปชั่ววินาที ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเรียบเฉยบัดนี้มีรอยสีจางๆ พาดผ่านบริเวณโหนกแก้มอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์ม "หลงตัวเองใหญ่แล้วพอร์ช ผมก็แค่พูดตามมารยาทปกป้องพยานในคดี..." "อ๋อ พยานเหรอครับ?" พอร์ชก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนธันวาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้น "พยานที่ไหนเขาใจเต้นแรงจนเสียงดังทะลุเสื้อสูทออกมาแบบนี้กันล่ะครับคุณมาเฟียปากแข็ง" มือเรียวยื่นไปแตะเบาๆ ที่หน้าอกด้านซ้ายของชายหนุ่ม บริเวณที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามอย่างรุนแรงจนสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้าชั้นดี ธันวากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายกำลังแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริง ธันวาขยับตัวไม่ได้ สายตาคมกริบลึกล้ำกวาดมองริมฝีปากบางที่กำลังขยับพูดเย้าแหย่เขาอย่างได้ใจ ความอดทนที่สั่งสมมานานแรมปีพังทลายลงในชั่วพริบตา มือใหญ่เอื้อมไปควחוบเอวบางของพอร์ชไว้ทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ถอยหนี แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้ร่างทั้งร่างเซเข้าประชิดแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ "ปากดีนักนะ..." เสียงทุ้มพร่าต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งชัดเจนอย่างไร้การปิดบัง "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ ว่าหัวใจของผมมันเต้นเพราะความกลัว... หรือเพราะอะไรกันแน่" ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบจะแนบชิด พอร์ชชะงักค้าง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสนุกสนานบัดนี้เริ่มรัวเร็วจนควบคุมไม่ได้ ความตื่นเต้นพุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและกลิ่นกายเฉพาะตัวของชายหนุ่มที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาเสียก่อน ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดสุดขีด สบถในลำคอเบาๆ อย่างหัวเสีย แต่พอร์ชกลับใช้จังหวะนั้นดันอกแกร่งออกเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "รับสายก่อนดีกว่านะครับคุณธันวา... เดี๋ยวคู่หมั้นของคุณเขาจะกลับมาอาละวาดรอบสองเอา" พอร์ชเอ่ยกระเซ้าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังรถของตัวเอง ทิ้งให้ธันวายืนมองตามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายและ... ความคลั่งไคล้ที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ชายหนุ่มกดรับสายด้วยใบหน้าหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ปลายสายก็สวนกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนผิดปกติ "คุณธันวาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ที่โกดังสินค้าโซน C..." ธันวาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีในพริบตาเดียว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ