จุดแตกหัก

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสราคาแพงระยับไม่ได้ดังขึ้นเพื่อข่มขู่ แต่มันคือประกาศิตแห่งความพินาศที่มินตราจงใจวางลงตรงหน้าพอร์ชด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “เลือกเอาค่ะ... เอ้ย เลือกเอาครับ... คุณพอร์ชจะเซ็นใบลาออกแล้วเดินออกไปจากชีวิตพี่ธันวาดีๆ หรือจะให้ฉันเป็นคนจัดการกวาดล้างคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างคุณให้ออกไปแบบไม่เหลือแม้แต่เศษหน้า” พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววระแวดระวัง บัดนี้กลับพกลาสีหน้าเยnชาและดุดันจนอีกฝ่ายชะงัก นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว “คุณมินตราครับ การจะไล่ใครสักคนออกจากที่นี่ มันต้องใช้สมองมากกว่าการเอาเศษกระดาษไร้ค่ามาวางโชว์นะ... อ้อ หรือว่าสมองของคุณมีพื้นที่เหลือแค่เรื่องแย่งของคนอื่นจนลืมคิดไปว่า ผมไม่ได้ทำงานกินเงินเดือนกระจอกๆ แบบที่คุณจินตนาการ” “นี่คุณ!” มินตราหน้าเสีย แววตาตื่นตระหนกวูบไหวแต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเชิดหยิ่ง “อย่ามาปากดีนะ! คิดว่าพี่ธันวาเขาจะปกป้องคุณไปได้ตลอดรอดฝั่งเหรอ? เขาก็แค่เล่นสนุกแก้เบื่อแก้เซ็งกับเด็กกะโปโลอย่างคุณเท่านั้นแหละ!” “งั้นเหรอครับ?” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้อง เงาร่างสูงโปรดปรานของธันวาค่อยๆ ก้าวพ้นจากมุมอับ แววตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจ้องมองคู่หมั้นสาวที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ด้วยความเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงฮวบฮาบ สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน บ่งบอกถึงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ “ธัน... ธันวา มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” มินตราหน้าถอดสี เสียงสั่นพร่าด้วยความตกใจ “นานพอที่จะได้ยินว่าคุณกำลังทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในอาณาจักรที่ผมเป็นคนสร้าง” ธันวาก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างพอร์ช มือหนายื่นออกไปคว้าไหล่บางของคนตัวเล็กกว่าเข้ามาประชิดตัวโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะยังซึนเดระชอบหาเรื่องด่าทอ แต่การกระทำกลับประกาศกร้าวชัดเจนว่าใครคือคนสำคัญ “แล้วก็... นานพอที่จะรู้ว่าคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาออกคำสั่งกับคนของผม” พอร์ชช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวโตกว่า หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่กับคำว่า ‘คนของผม’ แม้สมองจะพยายามบอกให้ผลักไสความรู้สึกนี้ออกไปเพราะอุปสรรคตรงหน้ามันใหญ่หลวงเกินกว่าจะรักกันได้ แต่สัมผัสอุ่นจัดที่ลาดไหล่กลับทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด “พี่ธันวาพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ? ยอมรับเหรอว่าเลือกเด็กนี่เหนือกว่าหน้าตาทางสังคมของเรา?” มินตราแผדเสียงกรีดร้องด้วยความเหลืออด หน้ากากคุณوผู้ดีหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี “ตระกูลของคุณกับตระกูลฉันเราตกลงกันไว้แล้วนะ!” “เรื่องระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มารังควานคนของผมแล้วครับ มินตรา” ธันวาพูดเสียงเรียบ เด็ดขาด และไร้ซึ่งเยื่อใย “อย่าให้ผมต้องใช้คำพูดที่มันรุนแรงไปมากกว่านี้เลย เชิญกลับไปซะ แล้วบอกคุณพ่อของคุณด้วยว่า... ผมจะเป็นคนยกเลิกการหมั้นนี้เอง” มินตราตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น ดวงตาสองข้างแดงก่ำจ้องมองพอร์ชด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดพราดเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไป ปิดประตูเสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั้งชั้น ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมและหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม พอร์ชขยับตัวถอยห่างจากอ้อมแขนแกร่งเบาๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก “ปล่อยผมได้แล้วมั้งครับคุณธันวา เล่นละครฉากใหญ่จบแล้วนี่” ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ไม่ยอมปล่อยมือแถมยังรั้งเอวบางให้เข้ามาชิดยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนที่พยายามหลบสายตา “ใครเล่นละคร? นายคิดว่าฉันล้อเล่นอยู่หรือไงพอร์ช?” “แล้วที่คุณทำมันคืออะไรล่ะครับ? ปกป้องผมจากคู่หมั้นตัวเอง เพื่ออะไร? เพื่อความสะใจที่ได้หักหน้าผู้ใหญ่ หรือเพราะคุณแค่สงสารเด็กกำพร้าอย่างผมกันแน่” พอร์ชสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความน้อยใจที่ซ่อนไว้ภายใต้ความกวนประสาทอย่างแนบเนียน ธันวาชะงักไปชั่วขณะ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงยามกลืนก้อนความรู้สึกอัดอั้นลงคอ คนปากแข็งอย่างเขาไม่เคยต้องมาอธิบายความรู้สึกให้ใครฟัง และไม่เคยคิดจะยอมจำนนต่อใครหน้าไหน ทว่ากับคนตรงหน้านี้ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนคนจนมุมที่ต่อให้มีอำนาจล้นฟ้าก็ไม่อาจบังคับหัวใจอีกฝ่ายได้ “นายมัน...” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู มือใหญ่เอื้อมไปบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นสบตา “ปากดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หử? อยากรู้เหรอว่าทำไมฉันถึงปกป้องนาย?” พอร์ชใจเต้นรัว แรงกดที่คางไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่มันสั่นสะเทือนลึกถึงขั้วหัวใจ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน “ถ้าจะพูดจาหาเรื่องก็ปล่อยผมครับ ผมต้องไปเคลียร์เอกสารต่อ” “ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น” ธันวาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่เคยมืดมนดุดัน บัดนี้กลับฉายแววความคลั่งไคล้และอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น “เพราะต่อจากนี้... นายไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนทั้งสิ้นพอร์ช จนกว่าจะได้ฟังคำตอบจากปากฉันว่า...” เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังลั่นห้องทำงาน กลิ่นควันจางๆ ลอยอบอวลเข้ามาทางช่องแอร์ พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงโกลาหลจากด้านนอกที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด ธันวาขมวดคิ้วสบถในลำคออย่างหัวเสีย ขณะที่พอร์ชเบิกตากว้างเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะจู่ๆ ก็ดับวูบลง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมืดสนิท *‘เกมโอเวอร์... คุณธันวา คุณเลือกคนผิด’* ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะขออนุญาต ร่างของบอดี้คนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจรุนแรงจนแทบตั้งสติไม่อยู่ “นายครับ! ระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกแฮก... และตอนนี้... คุณพ่อของคุณถูกลักพาตัวไปแล้วครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — แบล็กสมิธในตำนาน