การจากลาชั่วคราว

กระดาษแผ่นบางสองแผ่นบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ ยามเมื่อปลายนิ้วเรียวของผมเลื่อนมันออกห่างตัว เอกสารใบหย่าที่ไร้ลายเซ็นของอีกฝ่าย กับบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ถูกวางทับไว้ด้วยแหวนเพชรเม็ดโต มันคือสัญลักษณ์แห่งความพ่ายแพ้... หรือบางที มันอาจเป็นชัยชนะครั้งสุดท้ายที่ผมมอบให้กับศักดิ์ศรีของตัวเอง "คุณแน่ใจแล้วเหรอว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมห้อง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดื้อรั้นตามแบบฉบับของธันวา—มาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในเวลานี้ มันกลับเจือร่องรอยของความสั่น ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีในนามและเจ้าของหัวใจที่ผมพยายามวิ่งหนีมาตลอด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยังคงดูเนี้ยบไร้ที่ติ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความมั่นใจอย่างที่เคยเป็น "ผมไม่ได้มาเพื่อขอความคิดเห็นจากคุณครับคุณธันวา" ผมยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ตั้งใจให้มันดูเยnชาและไร้เยื่อใยที่สุด "ผมมาเพื่อแจ้งให้ทราบ... และเก็บกวาดข้าวของของผมออกไปจากชีวิตคุณเสียที" ธันวาขยับกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกราบกราดมองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าผมราวกับต้องการจะกินเลือดกินเนื้อ ปากหนาๆ นั่นมักจะมีคำพูดร้ายกาจพ่นออกมาเสมอเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวลึกๆ ในใจ และครั้งนี้ก็เช่นกัน "คิดว่าเดินออกไปจากที่นี่แล้ว ชีวิตนายจะดีนักหรือไง มินตราเขารออยู่... และตำแหน่งคุณนายธันวาก็มีคนพร้อมจะเสียบแทนตลอดเวลา" คำพูดนั้นเจ็บปวดเสียดแทง แต่ผมฝึกตัวเองมามากพอที่จะไม่แสดงอาการสะท้านไหวออกมาให้เขาเห็นอีกแล้ว มินตรา... คู่หมั้นที่ถูกจับคู่โดยผู้ใหญ่คนนั้น กำลังรอเสียบแทนอย่างนั้นเหรอ? ดีเลย ถ้างั้นผมก็ควรเปิดทางให้พวกเขาสมหวังไม่ใช่หรือไง "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรดีใจสิครับที่คุณจะได้หลุดพ้นจากคนน่ารำคาญอย่างผมสักที" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนให้เข้ารูป "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ... บทเรียนราคาแพงจากคุณ ทำให้ผมรู้ว่าการรักใครสักคนมากกว่าตัวเอง มันโง่เง่าแค่ไหน" "พอร์ช!" ธันวาคำรามลั่น ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ผมตั้งรับไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของผม ลากดึงเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างของผม แรงบีบที่ข้อมือนั้นไม่ได้รุนแรงถึงกับเจ็บ แต่มันสั่นเทา... ใช่ครับ ธันวากำลังสั่น "ปล่อยครับ" ผมกดเสียงต่ำ พยายามแกะมือเขาออกแต่ไม่เป็นผล "ฉันไม่อนุญาต" น้ำเสียงของเขาเข้มจัด ดุดัน แต่แฝงความเวทจนน่าสมเพช "ใครบอกให้นายไป ใครอนุญาตให้หันหลังให้ฉัน นายเป็นของฉันพอร์ช นายไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!" ช่างเป็นคำพูดที่เอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวเสียจริง ถึงเวลาแบบนี้เขาก็ยังคงเป็นธันวาคนเดิม... คนที่คิดว่าเงินทุกบาทและอำนาจทุกอย่างสามารถซื้อและกักขังทุกสิ่งไว้ได้ แม้กระทั่งหัวใจคน ผมแค่น้ำตาคลอเบ้าแต่สะกัดกั้นมันไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะ "ตื่นได้แล้วครับคุณธันวา... เราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะเล่นเกมไล่จับกันอีกแล้ว ผมเหนื่อย... และที่สำคัญที่สุด ผมหมดรักคุณแล้ว" คำว่า *'หมดรัก'* ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงานกว้าง ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แรงบีบที่ข้อมือคลายลงโดยอัตโนมัติ เปิดโอกาสให้ผมสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมได้อย่างง่ายดาย ผมหันหลังให้เขาทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ อีก ฝ่ายนั้นอาจจะกำลังยืนอึ้งหรือกำลังเตรียมคำพูดจิกกัดตามประสาคนปากแข็ง แต่สำหรับผม... เวลาของความเจ็บปวดมันหมดลงแล้ว เสียงฝีเท้าก้าวเดินไปที่ประตู เสียงเปิดกลอน และเสียงปิดดัง *'คลิก'* เบาๆ เป็นสัญญาณของการตัดขาดอย่างเด็ดขาด ผมก้าวพ้นจากอาคารสูงระฟ้าแห่งนั้นสู่อากาศภายนอกที่โปร่งเบากว่าเดิม แม้หัวใจจะชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก แต่ผมรู้ดีว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด ผมเลือกที่จะเดินออกมา... เดินออกมาจากสนามรบทางอารมณ์ที่ผมไม่มีวันชนะ เพื่อรักษาเศษเสี้ยวสุดท้ายของความเป็นมนุษย์และหัวใจที่บอบช้ำเอาไว้ ...แต่ทว่า ในขณะที่ผมกำลังก้าวเดินไปตามฟุตปาธเพื่อเรียกแท็กซี่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยจนน่ากลัวก็ดังไล่หลังมา พร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขนให้ผมต้องหันกลับไปเผชิญหน้า ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปากต่อว่า ธันวาก็ดึงผมเข้าไปปะทะอกแกร่ง ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นจ้องมองผมด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนระเบิดออกมา "นายจะไปไหน... ฉันบอกว่าไม่ให้ไปไงวะ!" เขากัดฟันกรวด น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น และก่อนที่ผมจะได้ทันตั้งตัว ธันวาก็ดึงผมเข้าไปประทับริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ—จูบที่เปียกชื้นด้วยหยดน้ำตาที่เพิ่งร่วงหล่นจากตาคมคู่นั้น... จากผู้ชายที่แข็งกระด้างที่สุดในโลก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจแข็งไปกับตัวละครของผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - แบล็กสมิธในตำนาน -