คนซึนมันน่าหมั่นไส้

แฟ้มเอกสารปกหนังแท้ราคาแพงถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกเงาวับจนเกิดเสียงดังสนั่น ทว่ามันยังเบากว่าเสียงหัวใจของใครบางคนที่กำลังเต้นระรัวอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มพราวระยับ "ผมคิดว่าวาระการประชุมเรื่องโครงการรีสอร์ทฝั่งตะวันตกคงไม่จำเป็นต้องฟังความคิดเห็นของคนที่เพิ่งเหยียบกลับมาจากต่างประเทศและไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบันหรอกนะครับ... คุณพอร์ช" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดไว้อย่างไม่คิดจะปิดบังดังขึ้น ธันวาในชุดสูทสקิลորเข้ารูปสีชาร์โคลกำลังมองตรงมาด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกน ร่างสูงสง่าของประธานกรรมการบริหารหนุ่มนั่งไขว่ห้าง ปลายคเชนทร์เชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของคนที่ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร... ยกเว้นก็แต่คนที่กำลังนั่งไขว่ห้างเลียนแบบเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามในเวลานี้ พอร์ชเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมานั้นช่างบาดตาบาดใจคนมองเสียเหลือเกิน ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างเปิดเผย มือเรียวเคาะปากกาแลนด์สเคปราคาแพงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "อ้าวเหรอครับคุณธันวา? นึกว่าที่คุณผู้ชายปากแข็ง... เอ๊ย ปากหนักแถวนี้หงุดหงิดใส่ผม เป็นเพราะคิดถึงผมจนเนื้อตัวสั่นเทาซะอีก เห็นบินไปตรวจงานไกลถึงยุโรปตั้งสามเดือน แต่พอกลับมาปุ๊บก็รีบพุ่งเป้ามาหาเรื่องผมในที่ประชุมทันที แบบนี้เขาเรียกว่าอาการ 'หวงก้าง' หรือว่า 'กลัวผมจะแย่งเก้าอี้' กันแน่ครับเนี่ย" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บรรดาผู้บริหารระดับสูงต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกคนต่างรู้ดีว่าธันวาคือเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ แต่ไม่รู้ทำไม... พอร์ชถึงกล้าลูบคมพยัคฆ์แถมยังเอานิ้วไปจิ้มหนวดเสือเล่นอย่างสนุกสนานแบบนี้ ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยจากความพยายามที่จะระงับอารมณ์ *ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อทดสอบความดันโลหิตของเขาหรือไงกัน* รอยยิ้มกวนประสาทกับแววתาแพรพราวคู่นั้น ทำให้คนที่ตั้งใจจะมาประกาศศักดาความเด็ดขาดในที่ประชุมถึงกับเสียศูนย์ไปชั่วขณะ ยิ่งคิดถึงภาพที่อีกฝ่ายหายหน้าไปไม่บอกกล่าวแถมยังทิ้งข้อความสั้นๆ ไว้แค่ 'ไปทำธุระส่วนตัว' หัวใจของเขาก็ร้อนรุ่มจนแทบจะเผาผลาญตึกระฟ้าแห่งนี้ให้กลายเป็นจุล แต่พอได้กลับมาเห็นหน้า... ไอ้เด็กนี่ก็ยังคงคอนเซปต์ 'กวนประสาท' ได้อย่างไร้ที่ติไม่มีเปลี่ยน "ปากเก่งนักนะ" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบหรี่ลงอันตราย "หวังว่าผลงานในโปรเจกต์นี้จะคมคายและน่าประทับใจเหมือนกับคำพูดของคุณก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้น... ผมคงต้องใช้อำนาจหน้าที่ในฐานะประธานพิจารณา 'ปลด' คนที่ไร้ความสามารถออกจากการดูแลโครงการนี้ทันที" "อุ๊ย... กลัวจังเลยครับ" พอร์ชแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางตื่นตระหนกที่แสนจะปลอมเปลือก ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "แต่ถ้าคุณธันวาคิดจะไล่ผมออกจริงๆ ล่ะก็ ระวังจะต้องเหงาจนนอนไม่หลับนะครับ เพราะในบริษัทนี้... คงไม่มีใครกล้าขัดใจคุณสนุกเท่าผมอีกแล้วล่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบจะหยิบมีดมาตัดได้ รังสีความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ จนเลขาหน้าห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่อ พอร์ชจงใจโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เอกลักษณ์ประจำตัวลอยไปแตะจมูกของคนฝั่งตรงข้าม ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่โต๊ะประชุมกั้นขวาง เคมีที่พวยพุ่งออกมาทำเอาคนรอบข้างรู้สึกราวกับตัวเองกำลังนั่งอยู่บนกองไฟ ธันวานิ่งงันไปชั่ววินาที ภาพของเด็กหนุ่มที่เคยยืนหยัดสู้ชีวิตในวันนั้น ซ้อนทับกับคนตรงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์ล้นเหลือในวันนี้ หัวใจที่ด้านชามานานกลับเต้นกระหน่ำอย่างไร้เหตุผล มือหนาใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นเพื่อหักห้ามใจไม่ให้เอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อคนกวนประสาทมาดึงเข้ามาใกล้ๆ แล้วปิดปากนั่นซะ! "เลิกเล่นไร้สาระแล้วเปิดเอกสารหน้าสี่สิบ..." ธันวาจำต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "ถ้าคุณยังอยากทำงานที่นี่ต่อ" พอร์ชหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างผู้ชนะ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวต่ออีกสักประโยคให้คนซึนแถวนี้อกแตกตายเล่น ทว่า... เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องประชุมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ..." เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยพร้อมกับร่างระหงของมินตราที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ทำให้ทุกลมหายใจในห้องประชุมชะงักงัน รอยยิ้มพราวระยับบนใบหน้าของพอร์ชแข็งค้างลงในทันที เมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่หลุดออกจากริมฝีปากของคู่หมั้นสาวตัวป่วน "คุณพ่อบอกว่า... งานแต่งของเราที่เลื่อนออกไป จะถูกจัดขึ้นเร็วกว่ากำหนดเดิมเดือนหน้าค่ะ!" ธันวาเบิกตากว้างเล็กน้อย หันขวับไปมองหน้ามินตราสลับกับพอร์ชที่นั่งนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยที่เมื่อครู่ยังพราวระยับด้วยความสนุก กลับไหวระริกด้วยประกายเย็นชาที่วูบผ่านเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที - แบล็กสมิธในตำนาน - หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกและอินไปกับความซึนของพ่อคุณเขานะครับ!