ที่ของใครใครก็รู้

หน้าจอมอนิ터ขนาดใหญ่บนโต๊ะทำงานสว่างวาบด้วยกราฟิกตลาดหุ้นที่ร่วงดิ่งลงเป็นเส้นเลือดแดงฉาน ความเงียบงันภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว เลขาฯ ส่วนตัวของท่านประธานยืนตัวลีบแทบจะสิงเข้าไปกับผนังกระจก ขณะที่พอร์ชซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้กลับยกมุมปากขึ้นนิดๆ อย่างคนไม่สะท้านต่อวิกฤต "คนใกล้ตัวงั้นเหรอครับ" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้น ทำลายความเยียบเย็น ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ในที "คุณเลขาฯ กำลังจะบอกว่าหนอนบ่อนไส้ตัวนี้... เดินสูดอากาศหายใจร่วมกับเราอยู่ในเพนต์เฮาส์ชั้นบน หรือว่ากำลังนั่งสอดมือเข้ามาป่วนเกมกระดานนี้ด้วยรอยยิ้มปลอมๆ กันแน่" ธันวาไม่ได้ตอบในทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบยืนค้ำโต๊ะทำงานหันหลังให้ ฝ่ามือหนากำแฟ้มเอกสารในมือจนสันปกยับย่น ความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างนั้นคมกริบเสียจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดเป็นจุล ทว่าดวงตาคมกราบที่สะท้อนผ่านเงากระจกใสกลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อตัวเลขสีแดงเหล่านั้นเลยสักนิด สิ่งเดียวที่เขากำลังโฟกัส... คือท่าทีนิ่งเฉยราวกับรู้เห็นเป็นใจของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น "นายรู้อยู่แล้วสินะ" ธันวาหมุนตัวกลับมา น้ำเสียงต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างอดกลั้น "เรื่องที่มินตราถือหุ้นใหญ่ในบริษัทลูก และเธอกำลังใช้มันเป็นเครื่องมือบีบไข่ฉัน... พอร์ช นายเล่นเกมอะไรอยู่" พอร์ชหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่ธันวาเคยได้ยินมา ร่างเพรียวระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าของอาณาจักรทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ปลายรองเท้าหนังขัดมันหยุดยืนอยู่ห่างจากเป้าหมายเพียงแค่คืบ ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตามาเฟียหนุ่มอย่างท้าทาย "ผมจะไปรู้ดีเท่าคุณได้ยังไงล่ะครับ ท่านประธาน... คู่หมั้นตัวน้อยของคุณต่างหากที่กำลังเล่นละครฉากใหญ่ เพื่อบีบให้คุณต้องยอมจำนนแล้วกลับไปซบตักตระกูลนั้นตามที่ผู้ใหญ่ขีดเส้นไว้" พอร์ชเอียงคอพูดด้วยรอยยิ้มเยาะ "แต่ก็นั่นแหละครับ คนที่ปล่อยให้งูพิษเลื้อยเข้ามานอนข้างกายโดยไม่ระวังตัว... มันคือคุณไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงมาโยนความผิดให้ผมล่ะ" "ปากดีนักนะ" ธันวาขยับตัวเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของชายหนุ่มโถมเข้าใส่จนพอร์ชต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียแล้ว ธันวาใช้แขนข้างหนึ่งยันพื้นผิวโต๊ะไว้ กักขังร่างโปร่งให้ติดอยู่ระหว่างอกแกร่งกับกำแพงไม้เนื้อดีโดยสมบูรณ์ ไม่มีช่องว่างให้หลบหนี ไม่มีบทสนทนาอื่นใดนอกจากเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นของคนทั้งคู่ "คิดว่าฉันดูไม่ออกรึไงว่านายจงใจเปิดช่องโหว่นั้นให้มินตราเข้ามาแทรกแซง" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของคนตัวโตกว่าวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ผสม โรงกับความหึงหวงอย่างปิดไม่มิด "นายอยากลองดีกับฉันมากใช่ไหมพอร์ช ถึงได้เอาอนาคตของบริษัทมาเดิมพันกับความริษยาของผู้หญิงคนนั้น" พอร์ชเม้มปากเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนอันตรายต่อสเตตัสหัวใจ ทว่าริมฝีปากบางยังคงตอบโต้กลับไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ "ห่วงบริษัท หรือห่วงผมกันแน่ครับที่พูดจาพาลหาเรื่องแบบนี้... หรือว่าคุณกลัวว่าถ้าผมหมดอำนาจต่อรองในมือแล้ว คุณจะไม่มีข้ออ้างมาตามราวีผมอีก" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นบีบคางพอร์ชให้เงยรับสัมผัส แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงสายตาให้มองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา "หลงตัวเองชะมัด" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากปากอิ่มเพียงแค่เซนติเมตรเดียว "ต่อให้นายไม่เหลืออะไรเลย สักแดงเดียว... นายก็ไม่มีวันได้หลุดพ้นไปจากกรงของฉันหรอกพอร์ช จำใส่สมองเอาไว้" คำพูดนั้นทรงพลังราวกับคำประกาศิต ความซึนเดเระที่ถูกห่อหุ้มด้วยความดุดันพังทลายลงเหลือเพียงความคลั่งรักดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ข้างใน พอร์ชนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำว่า 'กรง' และสายตาที่อ่านไม่ออกนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในช่องท้อง ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะก้าวข้ามเส้นบางๆ ไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันราวกับจังหวะชีวิตของคนขัดจังหวะ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านประธานคะ... ดิฉันขออนุญาตค่ะ..." เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่เปิดผางออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างระหงของมินตราในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ฉาบไว้บนใบหน้า ทว่าดวงตากลับกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความริษยาที่ฉายชัดจนไม่ต้องซ่อนเร้น ธันวายืดตัวตรงขึ้นอย่างช้าๆ ถอยห่างจากพอร์ชด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่วัยรุ่นสาวที่บังอาจก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้าม "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะห้องซ้ำ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดคั้น บรรยากาศอึมครึมถูกกดทับลงไปอีกชั้น มินตราสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจ พลางชูแท็บเล็ตในมือขึ้นให้เห็นหน้าจอชัดเจน "มินมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับหุ้นส่วนที่จะคุยกับคุณธันวาค่ะ... และคิดว่าคุณพอร์ชเองก็คงไม่อยากฟังเรื่องน่าปวดหัวพวกนี้เหมือนกัน" เธอยิ้มหวานให้พอร์ชด้วยแววตาเหยียดหยาม "จริงไหมคะ... คนนอก?" พอร์ชแค่นยิ้มบางๆ ไม่ได้สะท้านต่อคำเหน็บแนมนั้นแม้แต่น้อย ร่างโปร่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะปรายตามองคู่หมั้นตัวป่วนด้วยท่าทีเหนือกว่า "เชิญตามสบายเลยครับ พอดีผมคุยเรื่อง 'ภายใน' กับท่านประธานเสร็จพอดี" พอร์ชเน้นเสียงคำว่าภายในอย่างจงใจ ก่อนจะก้าวเดินผ่านมินตราไปอย่างไม่แยแส ทว่าจังหวะที่เดินผ่านไหล่บางนั้นเอง ธันวากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือพอร์ชไว้แน่นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "ใครบอกให้นายไป" ธันวาเอ่ยเสียงกร้าว ตาคมมองตรงไปที่มินตราด้วยแววตาดุดันที่ทำเอาผู้หญิงถึงกับหน้าซีดเผือด "ยืนรออยู่ตรงโซฟา... เรื่องของเธอ ฉันจะเคลียร์ทีหลัง แต่นาย... ห้ามไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะอนุญาต" มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่คาดคิด ขณะที่พอร์ชชะงักงัน หันกลับมามองใบหน้าบึ้งตึงแต่นัยน์ตาสั่นไหวของมาเฟียหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากลาย แล้วเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพอร์ชก็สั่นขึ้นพร้อมกันสามครั้งติด เขากดเปิดดูเพียงแวบเดียว... หน้าจอแสดงภาพเอกสารลับสุดยอดที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลก พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *“เกมนี้เพิ่งเริ่มต้น... ระวังตัวไว้ให้ดี คนที่นายไว้ใจที่สุด อาจจะกำลังขายความลับของบริษัทให้คนอื่นอยู่”* พอร์ชเงยหน้าขึ้นสบตากับธันวาที่ยังคงจับข้อมือเขาไว้แน่น ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงมาจากชั้นจอดรถ VIP ด้านล่างก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่เดินตรงดิ่งเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มของคนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ... และไม่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "แบล็กสมิธในตำนาน" เสมอมานะครับ