คำสารภาพที่พูดไม่จบ

“ถอยออกไปได้แล้วธันวา... ถ้ายังไม่เลิกทำตัวเป็นมาเฟียคุมโซนชีวิตคนอื่นแบบนี้ ผมก็ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว” พอร์ชแค่นยิ้ม แววตาดื้อรั้นนั่นสะท้อนเงาของคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังของเขาจะถูกกดจนชิดกับผนังห้องทำงานที่เย็นเยียบ แต่หัวใจที่เต้นรัวระรัวกลับไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่มันกำลังเรียกร้องหาคำตอบบางอย่างที่ถูกขังไว้ในดวงตาคมกริบคู่นั้น ธันวาไม่ถอย เขากลับขยับรุกคืบเข้ามาอีกจนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาและพอร์ชแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคนตรงหน้า ทำให้พอร์ชรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในเขาวงกตที่ไร้ทางออก “ถ้าผมปล่อย... คุณจะหายไปอีกใช่ไหม” เสียงของธันวาทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงไปด้วยความสั่นไหวที่เขาพยายามปิดบังไว้ภายใต้หน้ากากที่เยือกเย็น “ปากเก่งนักนะพอร์ช แต่รู้ไหมว่าไอ้ความปากเก่งของคุณนั่นแหละ ที่กำลังทำให้ผมประสาทเสีย” “งั้นก็เลิกยุ่งกับผมสักที! คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่คิดว่าเงินทุกอย่างซื้อความรู้สึกคนได้ แม้แต่การทำดีด้วยการบังคับแบบนี้... คุณคิดว่าผมจะใจอ่อนลงเหรอ?” พอร์ชเชิดหน้าขึ้นโต้กลับ ดวงตาเรียวสวยวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นแววตาของธันวาเปลี่ยนไป—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือ ‘ความเจ็บปวด’ ที่ซ่อนลึกอยู่ในนั้น ความมั่นใจของพอร์ชสั่นคลอนไปชั่วขณะ มือหนาของธันวาเลื่อนขึ้นมาทาบกับข้างแก้มของเขา สัมผัสที่แผ่วเบาจนน่าตกใจ ความซึนเดเระที่เคยเป็นเกราะป้องกันถูกทำลายลงจนหมดสิ้น “ผมไม่ได้อยากบังคับ... แต่ผมแค่ไม่รู้วิธีอื่น” ธันวากระซิบเบาๆ ราวกับถอนหายใจ “ทุกครั้งที่เห็นคุณเดินหนี ผมรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญที่สุดไป... ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าไอ้เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา... ที่ผมทำไป... มันไม่ใช่เพราะผมเกลียดคุณ แต่เป็นเพราะผม...” จังหวะหัวใจของพอร์ชเหมือนหยุดเต้นในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นธันวาก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แววตาของชายหนุ่มทอประกายอ้อนวอนอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน พอร์ชหลับตาลง รับรู้ถึงสัมผัสที่ปลายจมูกของอีกฝ่ายที่แตะสัมผัสเบาๆ ที่พวงแก้ม ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความหวังที่กำลังจะได้รับคำตอบ เขาพร้อมแล้วที่จะให้อภัย... พร้อมแล้วที่จะยอมฟัง ‘คำนั้น’ จากปากของคนปากแข็งคนนี้ ทว่า— *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนดังสนั่นหวั่นไหว “ธันวาคะ! นี่มันหมายความว่ายังไง! คุณพาคนแบบนี้เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว...” พอร์ชผลักธันวาออกสุดแรง ก้าวกระโดดถอยหลังไปหลายก้าวอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองหญิงสาวที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ... มินตรา บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน พลันมอดดับลงเหลือเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน ธันวาสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคู่หมั้นสาวด้วยแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตู” ธันวาถามเสียงเรียบ แต่มันคือความเรียบที่อันตรายที่สุด มินตราเม้มปากแน่น ดวงตาจดจ้องมาที่พอร์ชด้วยความอาฆาต “ถ้าฉันไม่เข้ามา ฉันก็คงไม่รู้ว่าว่าที่คู่หมั้นของฉัน กำลังมัวเมาอยู่กับเด็กในสังกัดที่ไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้!” พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม แม้ในใจจะกำลังเจ็บแปลบกับคำพูดที่ถูกขัดจังหวะเมื่อครู่ “ไร้หัวนอนปลายเท้าเหรอครับคุณมินตรา... งั้นคนที่มีคู่หมั้นเป็นมาเฟียปากแข็ง แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยได้รับความรักเลยเนี่ย... เรียกว่าอะไรดีครับ?” “พอร์ช!” มินตรากรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด “พอได้แล้วทั้งคู่!” ธันวาตวาดลั่น มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาหันมามองพอร์ชด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เป็นสายตาที่พอร์ชไม่สามารถอ่านออกได้อีกต่อไปว่ามันคือความรู้สึกเดิมที่ค้างอยู่ หรือเป็นเพียงความรำคาญที่เกมของเขากำลังถูกทำลาย พอร์ชประสานสายตาตอบด้วยความเรียบเฉย เขาหมุนตัวเดินไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายที่ยืนค้างอยู่ในความเงียบงันอีกต่อไป “ดูเหมือนผมจะมาผิดเวลาไปหน่อยนะครับคุณธันวา” พอร์ชพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “และดูเหมือนว่า... เรื่องที่เรายังพูดไม่จบ ก็คงไม่จำเป็นต้องพูดมันอีกแล้ว” เขาก้าวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับและสายตาของธันวาที่มองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา... ธันวาอยากจะคว้าข้อมือคนตัวเล็กไว้ แต่กลับทำไม่ได้ เพราะมินตราก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ด้วยความโกรธจัด เกมที่พอร์ชคิดว่าเขาคุมมันได้ดีตลอดมา... กลับพังทลายลงเพียงเพราะความไม่ชัดเจนของคนเพียงคนเดียว และในวินาทีที่ประตูปิดลง พอร์ชก็รับรู้ได้ทันทีว่า... เรื่องราวของเขากับธันวา หลังจากวันนี้ไป มันจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ