พอร์ชมีคนใหม่?

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานเกือบจะหล่นลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว ถ้ามือเรียวของพอร์ชจะไม่คว้าไว้ได้ทันในเสี้ยววินาที “เฮ้ย ธันวา! กูเอาเอกสารที่มึงสั่งมาให้... อ้าว ชิบหาย!” เสียงอุทานของเพื่อนสนิทดังลั่นห้องทำงานส่วนตัว แต่ธันวาไม่ได้สนใจความเสียมารยาทนั้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มกลับถูกตรึงไว้กับภาพผ่านบานกระจกใสที่สะท้อนลานจอดรถด้านล่างตึก ที่นั่น... พอร์ชไม่ได้อยู่คนเดียว ร่างโปร่งที่เขาคุ้นเคยดีกำลังยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนใบหน้าของรุ่นพี่คนนั้นช่างบาดตาบาดใจธันวายิ่งนัก ยิ่งเห็นมือของไอ้รุ่นพี่ตัวดีเอื้อมไปแตะข้อศอกของพอร์ชเพื่อเบี่ยงตัวหลบรถที่แล่นผ่าน เส้นเลือดที่ขมับของธันวาก็เต้นตุบด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ “มองเหี้ยอะไรวะ มึงเปิดกระจกดูเองสิ” เพื่อนสนิทของเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับทำปากยื่นปากยาว “นั่นมันพี่กรณ์ ปีสี่คณะบริหารนี่หว่า ที่เคยมีข่าวลือว่าตามจีบพอร์ชตั้งแต่เทอมก่อนไม่ใช่เหรอวะ? โห... ดูท่าทางสนิทสนมกันเกินรุ่นพี่รุ่นน้องแล้วมั้งนั่น” “หุบปากไปเลยถ้ามึงไม่อยากให้เอกสารพวกนี้ยัดกลับเข้าไปในปากมึง” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนเพื่อนหนุ่มต้องรีบถอยกรูด ยกมือยอมแพ้แล้วชิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธันวานั่งขบกรามแน่นอยู่ลำพัง *สนิทกันเหรอ? หึ* ธันวานึกย้อนไปถึงเมื่อคืน ตอนที่พอร์ชยังเถียงฉอดๆ ใส่เขาในห้องนี้ รอยยิ้มอวดดีและดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างไม่เกรงกลัว... รอยยิ้มแบบนั้น แววตาแบบนั้น ควรจะมีไว้มองเขาคนเดียวไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้ถึงไปยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ไอ้รุ่นพี่หน้าจืดนั่นได้วะ! ความรู้สึกร้อนรุ่มตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่แค่ความหึงหวงธรรมดา แต่มันคือความกระวนกระวายที่ธันวาเกลียดนัก มากมายจนต้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อสูทมาสวมอย่างลวกๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานทันที ในขณะเดียวกัน ที่ลานจอดรถด้านล่าง พอร์ชกำลังถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่หลุดพ้นจากการซักฟอกของธันวามาได้ แต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าพ้นเขตตึก เสียงทุ้มคุ้นหูก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน “คุยอะไรกันท่าทางสนุกสนานเชียวนะครับ น้องพอร์ช” พอร์ชสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปมองตามเสียง ก็พบกับร่างสูงใหญ่ของธันวาที่ยืนกอดอกพิงเสาด้วยใบหน้าเรียบสนิท แววตาคู่นั้นเย็นชาจนน่ากลัว แต่ถ้ามองลึกลงไปให้ดี จะเห็นเปลวไฟแห่งความไม่พอใจลุกโชนอยู่ข้างใน “อ้าว คุณธันวา” พอร์ชเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่เห็นอาการหึงจนตัวสั่นของคนตรงหน้า “ลงมาตรวจงานถึงข้างล่างเลยเหรอครับ หรือว่าทนคิดถึงผมไม่ไหว?” “มั่นหน้าเกินไปหน่อยไหมพอร์ช” ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนพอร์ชต้องถอยหลังไปชนกับเสาปูน “ผมแค่ลงมาสูบบุหรี่ แต่บังเอิญสายตามันดันไปเห็นภาพอุจาดตาเข้าพอดี” “อุจาดตา?” พอร์ชทวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ “รุ่นพี่เขาแค่มาช่วยถือของ มารยาททางสังคมน่ะครับคุณธันวา คนเราถ้าไม่ตบะแตกจนเกินไป เขาก็ไม่มองว่าคนอื่นเขาชู้สาวกันหรอกนะ” “หึ ปากเก่งดีนี่” ธันวายื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนพอร์ชต้องกลั้นหายใจ “แล้วไอ้ที่ยืนยิ้มจนตาหยีเมื่อกี้ มารยาททางสังคมด้วยไหมล่ะ? หรือว่าชอบแบบนั้น? ชอบคนแก่กว่า สุภาพเรียบร้อย ไม่ปากร้ายใส่เหมือนฉันว่างั้นเถอะ?” พอร์ชชะงักไปนิด ประโยคหลังมีความตัดพ้อเจืออยู่จางๆ จนเกือบจับไม่ได้ แต่เพราะความที่เป็นคนทันคน พอร์ชจึงเลือกที่จะย้อนกลับไปด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า “ก็ดีนะครับ รุ่นพี่เขาพูดจาเพราะ ไม่เคยตะคอก ไม่เคยสั่งให้ผมทำโน่นทำนี่แถมยัง... อื้อ!” ยังไม่ทันที่พอร์ชจะพูดจบ ประโยคทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปเมื่อธันวาคว้าต้นคอระหงเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีแต่ความดุดัน หวงก้าง และเรียกร้อง เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนท่ามกลางลานจอดรถที่ผู้คนเริ่มเดินผ่านไปมา พอร์ชเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามทุบไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ธันวากลับยิ่งรวบเอวบางเข้ามาแนบชิด ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ยางอาย จนหัวสมองของพอร์ชขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบยาบลงไปถนัดตา ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ กว่าธันวาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้พอร์ชหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกแกล้งในที่สาธารณะ “คุณ... ไอ้คนบ้า!” พอร์ชเงื้อมมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนอกแกร่งสักที แต่ธันวากลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างไว้ได้ทัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “จำไว้ว่าปากเธอมีไว้ทำอะไรบ้าง” ธันวาโน้มใบกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ “ถ้ายังกล้าไปยิ้มให้ไอ้หน้าจืดนั่นอีกครั้งเดียว ฉันจะจูบเธอต่อหน้าคนทั้งบริษัท... ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” พอร์ชมองค้อนตาคว่ำ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะสัมผัสเมื่อครู่กันแน่ที่ทำให้เขาสติหลุดได้ขนาดนี้ “โรคจิต...” พอร์ชพึมพำลอดไรฟัน “ครับ โรคจิตเฉพาะกับเธอคนเดียว” ธันวาตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากยังคงกวนประสาทไม่เปลี่ยน ทว่า ในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอާމือโอบไหล่พอร์ชเพื่อดึงให้เดินกลับขึ้นตึกไปด้วยกัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของมาเฟียหนุ่มก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ธันวาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว ร่างสูงก็ชะงักไป ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและจริงจังขึ้นมาทันที พอร์ชสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงชะโงกหน้าไปมองหน้าจอที่สว่างวาบ... ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสายเรียกเข้า ทำเอาลมหายใจของพอร์ชสะดุดกึก รอยยิ้มเย้าแหย่เมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา *“มินตรา”* ธันวาเหลือบมองหน้าพอร์ชแวบหนึ่ง ก่อนจะกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย แต่ไม่ถึงสามวินาทีต่อมา หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง... และครั้งนี้ มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาพร้อมกัน **[ธันวา... คุณต้องมารับฉันที่สนามบินเดี๋ยวนี้ คุณแม่บอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องงานแต่งงานของเรา]** -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — แบล็กสมิธในตำนาน