แผนร้ายของมินตรา

เสียงกริ๊กเบาๆ ของล็อกประตูรถที่ถูกปลดออกโดยบุคคลที่สาม ดึงบรรยากาศอึมครึมในห้องโดยสารให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา "บังเอิญจังค่ะคุณธันวา... มินไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณกับ... เอ่อ... น้องพอร์ชตรงนี้พอดี" เสียงหวานหยดย้อยที่เจือความเสแสร้งไว้ไม่มิดดังขึ้นจากเบาะหลัง มินตราก้าวขึ้นมานั่งแทรกกลางระหว่างความอึดอัด ท่าทางของเธอราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ รอยยิ้มเคลือบยาพิษถูกส่งมอบให้พอร์ชผ่านกระจกมองหลังอย่างจงใจ ดวงตาส่อแววริษยาที่ถูกกลบเกลื่อนไว้ด้วยภาพลักษณ์กุลสตรีผู้แสนดี พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบวัดรอยยิ้มของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทีไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย เขยิบกายออกห่างจากธันวาเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง ทว่ากลับถูกมือหนาของมาเฟียหนุ่มคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน ธันวาไม่ได้หันไปมองมินตราที่นั่งอยู่ด้านหลังทันที ดวงคมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องเขม็งไปยังคนข้างกายที่กำลังทำท่าทางเย่อหยิ่งใส่เขา น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนหวงก้าง "จะขยับไปไหน... นั่งนิ่งๆ" ธันวาเอ็ดเบาๆ แต่สายตาคาดโทษ "ปล่อยครับคุณธันวา มือผมมีรอยช้ำหมดแล้วมั้งเนี่ย เล่นบีบซะแน่นเชียว... อ้อ เกรงใจคุณมินตราเขาหน่อยเถอะครับ นั่งอยู่โทนโท่ข้างหลังเนี่ย เดี๋ยวคู่หมั้นตัวจริงจะเข้าใจผิดเอาได้" พอร์ชจงใจเน้นเสียงคำว่า 'คู่หมั้นตัวจริง' พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองหมั่นไส้จนแทบกระอักเลือด ธันวาขบกรามแน่น เขารู้ดีว่าพอร์ชกำลังปั่นประสาทเขาเล่นเพื่อหลีกหนีสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ แต่มันได้ผลเกินไปจนเขาอยากจะจับคนปากเก่งมาฟาดสักทีสองที ข้อหาทำตัวดื้อด้านไม่เข้าเรื่อง "หุบปากไปเลยพอร์ช" ธันวาตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปยังหญิงสาวผู้มาเยือนที่ยังคงทำหน้าตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอยู่ด้านหลัง "เธอมาทำอะไรที่นี่ มินตรา ใครอนุญาตให้ขึ้นรถฉัน" มินตราสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยของชายหนุ่ม ทว่าเธอเตรียมใจมาดีพอที่จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หญิงสาวบีบน้ำตาคลอเบาๆ ปรับเสียงให้สั่นเครือราวกับผู้ถูกกระทำ "มิน... มินแค่เป็นห่วงคุณค่ะคุณธันวา ช่วงนี้คุณดูเครียดๆ เรื่องงาน แถม... แถมโปรเจกต์ใหญ่ที่เพิ่งอนุมัติไป มินได้ยินข่าวลือหนาหูมาว่า..." มินตราแกล้งชะงัก ลอบชายตามองพอร์ชด้วยหางตาก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มีคนในแผนกของคุณพอร์ชแอบยักยอกเงินงบประมาณบริษัทไปมหาศาลค่ะ!" บรรยากาศภายในรถเงียบกริบลงในทันที อุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ พอร์ชหันขวับกลับมามองหน้ามินตราทันที ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงอย่างอันตราย สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วกับข้อกล่าวหาร้ายแรงที่ถูกโยนใส่หน้าแบบไม่ทันตั้งตัว "พูดจาระวังปากหน่อยนะครับคุณมินตรา การใส่ร้ายคนอื่นลอยๆ แบบนี้ ถ้าผมฟ้องข้อหาหมิ่นประมาท คุณอาจจะต้องเตรียมเงินไว้จ่ายค่าเสียหายจนหมดตัวเลยก็ได้นะ" พอร์ชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความเฉียบคมไว้ทุกอณูคำพูด ไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "มินไม่ได้ใส่ร้ายนะคะ!" มินตราโพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่นรถ กลบเกลื่อนความกลัวด้วยความริษยา "หลักฐานทั้งหมดมันอยู่ในอีเมลรายงานสรุปบัญชีของบริษัทแล้วค่ะ! มีชื่อของพอร์ชเป็นคนอนุมัติเบิกจ่ายงบก้อนโตไปเข้าบัญชีส่วนตัว ยอดเงินตั้งหลายสิบล้านบาท... คุณธันวาคะ มินไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่คุณคอยปกป้อง คอยประคบประหงม จะกล้าทำลายความไว้วางใจของคุณได้ลงคอแบบนี้!" มือเรียวของมินตรายื่นแท็บเล็ตหน้าจอเปิดค้างไว้ที่เอกสารทางการเงินปลอมแปลงขึ้นมาอย่างแนบเนียน ยื่นเข้ามาตรงกลางระหว่างเบาะหน้าเพื่อประจานความผิด ธันวาก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตแวบหนึ่ง ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตกใจหรือคล้อยตามแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบฉายแววดูแคลนระคนสมเพชชัดเจน เขารู้นิสัยพอร์ชดีกว่าใคร คนอย่างพอร์ชต่อให้ยอมอดตาย ก็ไม่มีวันเอาศักดิ์ศรีมาแลกกับเงินสกปรกพวกนี้เด็ดขาด ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับหญิงสาวจอมมารยา พอร์ชกลับชิงหัวเราะออกมาเบาๆ เสียก่อน รอยยิ้มมุมปากของพอร์ชในวินาทีนั้น ช่างเย้ายวน ท้าทาย และเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย จนธันวาต้องแอบมองด้วยความทึ่ง "เก่งนี่ครับ... ปั้นแต่งบัญชีปลอมได้เนียนตาดี ตั้งใจทำการบ้านมาน่าดูเลยนี่มินตรา" พอร์ชหันตัวกลับไปประจันหน้ากับมินตราเต็มตัว ดวงตาคู่สวยประกายแสงวิบวับอย่างผู้เหนือกว่า "แต่เสียดาย... ที่คุณดันโง่ลืมเช็กว่า บัญชีปลายทางที่คุณอ้างว่าผมอมเงินไปเนี่ย มันเป็นเลขบัญชีสำรองของบริษัทในเครือที่คุณพ่อคุณเคยบริหารเมื่อสามปีก่อนต่างหากล่ะครับ!" สีหน้าของมินตราซีดเผือดลงในพริบตา เลือดในกายเย็นเฉียบ รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเจอหมัดฮุกสวนกลับอย่างจัง "นะ... นายพูดบ้าอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง!" มินตราเสียงสั่น เถียงข้างๆ คูๆ "ไม่รู้จริงๆ เหรอครับ?" พอร์ชโน้มตัวเข้าไปใกล้กระจกกั้นเบาะหลัง น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "งั้นเดี๋ยวเราไปเคลียร์กันที่สถานีตำรวจดีไหมครับ ให้คุณตำรวจเขาช่วยตรวจสอบไอพีแอดเดรสที่ส่งอีเมลฉบับนี้เข้ามา ว่ามันตรงกับคอมพิวเตอร์ส่วนตัวในห้องนอนของคุณหรือเปล่า!" ธันวาแอบอมยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ หัวใจกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันทีที่เห็นแมวพยศของเขากลายร่างเป็นเสือสาวขย้ำเหยื่อจนมุม ชายหนุ่มจึงตัดสินใจกดล็อกเซ็นทรัลล็อกประตูรถทั้งหมดทันที "ตามนั้น... ในเมื่อเธออยากเล่นเกมนี้มากนัก มินตรา เราไปเคลียร์กันให้จบที่สถานีตำรวจทีเดียวเลยแล้วกัน" ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ พลางเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มินตราหน้าถอดสี กรีดร้องโวยวายลั่นรถพยายามจะเปิดประตูหนี แต่ไร้ผลเพราะถูกระบบล็อกอัตโนมัติขวางไว้ พอร์ชเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายใจเฉิบ หันไปมองหน้าธันวาที่กำลังขับรถนิ่งๆ ก่อนจะแกล้งกระเซ้าด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "นี่คุณธันวา... ขอบคุณนะครับที่เชื่อใจผม" ธันวาเหลือบสายตาคมกริบมามองคนข้างๆ ชั่วพริบตา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงซึนเดเระตามสไตล์ของเจ้าตัว "ใครบอกว่าฉันเชื่อใจนาย... ฉันแค่รำคาญเสียงกรี๊ดของเธอก็เท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดให้มันมากนักนะพอร์ช" พอร์ชกลั้นยิ้มแทบไม่ไหวกับท่าทีปากแข็งของคนข้างๆ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาหวานอมเปรี้ยว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของธันวาดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาปรายตามองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของธันวาก็สะดุดกึกลงทันที สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พอร์ชสังเกตเห็นความผิดปกติทันที ขยับเข้าไปชะโงกหน้าดูหน้าจอด้วยความสงสัย "ใครส่งอะไรมาเหี่ยวขนาดนั้น หน้าคุณซีดเป็นไก่ต้มเลย..." ธันวาไม่ได้ตอบคำถาม มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขารีบกดล็อกหน้าจอเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อทันทีราวกับต้องการซ่อนความลับบางอย่างจากสายตาของพอร์ช ดวงตาคมดุจเหยี่ยวหันมามองหน้าพอร์ชด้วยแววตาที่สั่นไหวและซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของพอร์ชหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พอร์ช... เปลี่ยนแผน เราไม่ได้จะไปสถานีตำรวจกันแล้ว..." ธันวาเว้นจังหวะ เสียงทุ้มแหบพร่าลงเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แต่เราต้องรีบไปโรงพยาบาล... ตอนนี้เลย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!