คนปากแข็งกลายเป็นคนสำนึกผิด

"ถ้าคุณคิดว่าการคุกเข่าขอโทษมันจะลบล้างความงี่เง่าทั้งหมดที่คุณทำลงไปได้... ธันวา คุณประเมินพอร์ชคนนี้ต่ำไปหน่อยแล้วล่ะครับ" เสียงกังสดาลทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราใบมีดโกนบาดลึกเข้าไประหว่างความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันจมูกคมกริบและดวงตาคู่สวยที่กำลังมองลงมาด้วยความรู้สึกสมเพชแกมเย้ยหยัน ร่างโปร่งบางในชุดสูทเข้ารูปยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอย่างสบายอารมณ์ ทว่ารังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นกลับกดดันให้ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพลถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ธันวาในยามนี้ไม่มีมาดความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงยับยี่ยู่นิดๆ เนคไทถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ และที่สำคัญที่สุด... เขากำลังคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วตรงหน้าคนที่เขาเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันก้มหัวให้อย่างเด็ดขาด "ผมไม่ได้ขอร้องให้คุณยกโทษให้ทันที... พอร์ช" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมกราบเข้มที่มักจะมองโลกด้วยความเหยียดหยัน บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกผิดและร้าวรานอย่างปิดไม่มิด ความซึนเดเระที่เคยเป็นเกราะป้องกันหัวใจอันแข็งกระด้างพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความจริงใจดิบๆ ที่เขากำลังยอมจำนนต่อหน้าคนคนเดียวในโลกที่ทำให้เขายอมแพ้ได้ พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดอกไม้ไหวระริกด้วยประกายความโกรธที่ยังคุกรุ่น "แล้วที่คุณทำอยู่ตอนนี้มันคืออะไรล่ะครับ? เล่นละครฉากใหญ่ให้ผมสงสารงั้นเหรอ? หรือคิดว่าแค่ยอมลดตัวลงมาคุกเข่า แล้วเรื่องยุ่งเหยิงที่มินตราเข้ามาปั่นป่วนหัวใจผมมันจะหายไปเอง?" "ผมไม่ได้เล่นละคร!" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ความดื้อรั้นในสายตาคู่นั้นพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณของคนปากแข็ง แต่พอเห็นสายตาเยเหยียดที่พอร์ชส่งกลับมา เขาก็ต้องเป็นฝ่ายชะงักและผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาด้วยความจนมุม "โอเค... ผมยอมรับว่าผมมันปากแข็ง ผมมันโง่เง่าที่ปล่อยให้เรื่องบ้าๆ ระหว่างผมกับยัยมินตรามันลากยาวมาจนทำให้คุณต้องเสียความรู้สึก แต่พอร์ช... คุณก็รู้ดีแก่ใจว่าผมไม่เคยคิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว!" "แล้วทำไมคุณถึงเพิ่งมาพูดเอาตอนนี้ล่ะครับ?" พอร์ชสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความตัดพ้อที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้แต่ไม่เคยเนียนเลยสักครั้ง "วันที่คุณยืนยันเสียงแข็งว่าผู้ใหญ่หมั้นหมายกันไว้ มันเท่มากเลยไม่ใช่เหรอครับคุณธันวา? วันที่คุณปล่อยให้ผมต้องยืนรับหน้ากับข่าวฉาวโฉ่ในสังคม คุณเคยนึกถึงใจผมบ้างไหม?" ประโยคนั้นเหมือนหมัดฮุกตรงเข้ากลางกระเพาะของมาเฟียหนุ่มจนเขาเซไปข้างหลังเล็กน้อย ธันวากลืนก้อนสะอื้นผ่าวๆ ลงคอ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาทับถมจนหายใจไม่ออก เขาขยับเข้าไปใกล้พอร์ชอีกก้าว ทว่าอีกฝ่ายกลับถอยหลังหนีด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว การถอยหลังเพียงก้าวเดียวนั้นบาดลึกหัวใจของธันวายิ่งกว่าถูกมีดกรีดเสียอีก "ผมยอมทำทุกอย่างแล้ว..." เสียงของธันวาแผ่วเบาลงจนแทบกลายเป็นกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานในความเงียบ "จะให้ผมถอนหุ้นบริษัทของครอบครัวมินตราช- ให้ผมประกาศถอนหมั้นต่อหน้าสื่อมวลชนทั่วประเทศ หรือจะให้ผมเซ็นโอนทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้เป็นชื่อคุณ... พอร์ช สั่งมาคำเดียว ผมทำหมด" พอร์ชชะงัก ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายเย่อหยิ่งที่สุดในเมืองหลวง แววตาจริงจังที่ปราศจากความลังเลใจนั้นสะท้อนอยู่ในหน่วยตาของธันวา มันไม่ใช่คำพูดพล่อยๆ เพื่อเอาตัวรอด แต่มันคือการ "ยอมจำนน" ของนักล่าที่ยอมถอดเขี้ยวเล็บให้เหยื่อตรงหน้าเป็นผู้กำหนดชะตากรรม บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร่งของคนทั้งคู่ พอร์ชเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมาหลายวันค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและคำถามตัวโตที่ยังค้างคาในใจ "คุณแน่ใจเหรอครับว่ากล้าแลกทุกอย่างเพื่อผม?" พอร์ชเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ราวกับต้องการค้นหาความลวงที่ซ่อนอยู่ "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรในชีวิตเท่านี้มาก่อนเลย... พอร์ช" ธันวาก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะที่อันตรายเกินกว่าจะถอยหนี มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวบางเอาไว้เบาๆ ไม่ได้ใช้อำนาจหรือแรงบีบเค้นใดๆ มีเพียงความสั่นเทาเล็กน้อยที่ส่งผ่านสัมผัสอุ่นซ่านนั้น "ผมอาจจะเป็นคนปากร้าย อาจจะซึนเดเระอย่างที่คุณชอบค่อนขอด แต่วันนี้... หัวใจดวงนี้มันเป็นของคุณตั้งแต่แรกแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนตัวพ่อทำเอาพอร์ชถึงกับพูดไม่ออก ใบเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะพยายามตีสีหน้าเรียบเฉยแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ พอร์ชเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างปลายจมูกเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและน้ำหอมราคาแพงเคล้าคลอไปกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้ม ธันวาไล่สายตามองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า ความยับยั้งชั่งใจที่พยายามอดทนมาตลอดทั้งคืนเริ่มพังทลายลงทีละน้อย นิ้วเรียวอีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของพอร์ชอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนคนพยศอย่างพอร์ชถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ "ถ้าอย่างนั้น..." พอร์ชกระซิบเสียงพร่า ปลายลิ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ "พิสูจน์ให้ผมดูสิครับ ว่าคำพูดของคุณมันเชื่อถือได้จริงๆ ไม่ใช่แค่ลมปากของคนเจ้าเล่ห์" ธันวาไม่รอช้า เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มร้ายกาจที่หายไปนาน "ได้เลยครับที่รัก ผมจะทำให้คุณรู้ซึ้งเลยว่าคนอย่างธันวาเวลากลายเป็นคนคลั่งรัก มันน่ากลัวขนาดไหน..." ทว่า— *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย ร่างระหงของมินตราในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตากลมโตฉายแววกร้าวร้าวขณะมองภาพที่คนทั้งคู่ยืนแนบชิดกันอยู่ "พี่ธันวา! นี่พี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่คะ!?" เสียงแหลมสูงกรีดร้องทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ "ผู้ชายคนนี้มันมีดีอะไร ทำไมพี่ถึงลดตัวมาคุกเข่าอ้อนวอนมัน!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบหันไปตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นยะเยือกที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที พอร์ชถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหน้าพระเอกหนุ่มซึนเดเระที่ตอนนี้สีหน้าถมึงทึงยิ่งกว่ายักษ์มาร "ดูท่าทาง... บทลงโทษของคุณคงต้องเลื่อนไปก่อนแล้วล่ะครับ คุณธันวา" พอร์ชกระซิบเสียงเบาที่ข้างหู ก่อนจะเอี้ยวตัวหลุดจากการกุมมือแล้วถอยห่างออกมาด้วยท่าทีสง่างาม ธันวายืนตัวแข็งทื่อ มองหน้าคนรักสลับกับผู้หญิงที่ถือวิสาสะพังทลายช่วงเวลาสำคัญของพวกเขาด้วยความรู้สึกคุกกรุ่นในอก ความพยายามทั้งหมดที่เกือบจะสำเร็จกำลังจะพังพินาศลงตรงหน้าอย่างนั้นหรือ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาด้วยกันเสมอนะครับ