บทเรียนราคาแพง

เสียงหัวเราะแหลมสูงของมินตราที่ดังแทรกเข้ามากลางวงสนทนาราวกับใบมีดขึ้นสนิมที่กรีดลงบนกระจกใส คือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่พอร์ชไม่อาจทนมองดูอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์นลักชูรีไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาสั่นระริกของธันวา พระเอกมาเฟียผู้เย่อหยิ่งและปากแข็งเป็นที่สุด ตอนนี้เขากำลังยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินอ่อน สลับมองหน้าพอร์ชที่นิ่งสนิท กับมินตราที่ถือวิสาสะเดินดุ่มเข้ามาคล้องแขนเขาไว้แน่นราวกับปลิงดูดเลือด "ธันวาคะ มินอุตส่าห์ให้คนขับรถสืบจนรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่... ทำไมถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์มินล่ะคะ รู้ไหมว่าคุณแม่เป็นห่วงคุณมากแค่ไหน" น้ำเสียงดัดจริตนั้นจงใจเน้นคำว่า 'คุณแม่' เพื่อตอกย้ำสถานะคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่ทางบ้านขีดเส้นเอาไว้ให้ พอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นเย็นเยียบจนธันวาที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดถึงกับสะดุ้ง เขารู้จักแววตานี้ดี แววตาของพอร์ชเวลาที่กำลังโกรธจัดมักจะสงบนิ่งเสียจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดแบบโวยวาย แต่เป็นความนิ่งสงบก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดถอนรากถอนโคนทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า "อ๋อ... คู่หมั้นผู้แสนดีที่ผู้ใหญ่จัดฉากไว้ให้สินะครับ" พอร์ชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกคำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบน้ำผึ้ง ดวงตากลมโตคู่สวยหันไปสบตากับธันวาตรงๆ ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแอ "นี่เหรอครับบททดสอบความอดทนที่คุณบอกว่าไม่มีอะไรในกอไผ่" "พอร์ช... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่..." ธันวาขยับตัวจะเข้าไปหา รีบปัดมือของมินตราที่เกาะแกะอยู่ออกอย่างไม่ไยดี แววตาคมกลาดฉายชัดถึงความร้อนรนและตื่นตระหนก ความซึนเดเระที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความคลั่งรักที่กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า "ไม่ต้องอธิบายหอะไรทั้งนั้นครับ คุณธันวา" พอร์ชยกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูทางออกอย่างใจเย็น "ในเมื่อคุณจัดการปัญหา 'ส่วนเกิน' ของคุณไม่ได้ ก็ไม่ต้องเสียเวลามาอธิบายอะไรให้ผมฟัง เพราะผมไม่ใช่คนชอบกินของเหลือเดน... และที่สำคัญ ผมเกลียดที่สุดคือคนที่พูดอย่างทำอย่าง" มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเมื่อถูกเปรียบว่าเป็นของเหลือเดน หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นแล้วสวนกลับทันควัน "นี่คุณ! พูดจาให้มันเกียรติกันบ้างนะ ฉันเป็นคู่หมั้นที่ถูกต้องตามกฎหมายและประเพณี เป็นคนที่ผู้ใหญ่ยอมรับ ไม่ใช่เด็กนั่งดื่มชั่วคราวที่คุณเก็บมาเลี้ยงแก้เหงา!" พอร์ชหันขวับไปมองมินตรา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ร่างเพรียวบางก้าวเข้าไปประชิดตัวผู้หญิงตรงหน้าทีละก้าวอย่างทรงพลัง แรงกดดันจากออร่าความฉลาดและทันคนทำให้มินตราต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "คู่หมั้นที่ถูกต้องตามกฎหมายเหรอครับ? น่าขันสิ้นดี..." พอร์ชโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน แต่เฉียบคมจนคนฟังหน้าชา "ถ้าผู้ชายเขาอยากได้คุณเป็นภรรยาจริงๆ เขาคงไม่ปล่อยให้คุณวิ่งตามตื๊อจนต้องบุกมาถึงถิ่นแบบนี้หรอกครับ... ตื่นเถอะครับคุณมินตรา โลกความเป็นจริงมันโหดร้ายกว่าการมโนไปเองเยอะ" "แก...!" มินตราโกรจนตัวสั่น ยกมือขึ้นทำท่าจะตบ หมับ! ทว่า ข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาของธันวาคว้าเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงเสียจนมินตราต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ธันวาในตอนนี้ไม่ได้มีความสุภาพหลงเหลืออยู่เลย แววตาของเขาดุดันและเย็นชาจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรพอร์ช" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด "แล้วก็จำใส่สมองเอาไว้ว่า ฉันไม่เคยยอมรับการหมั้นบ้าบออะไรนั่น และคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยมีแค่คนเดียว... คือคนๆ นี้!" พอร์ชเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับคำประกาศกร้าวของคนปากแข็ง แววตาไหววับไปชั่วขณะแต่ก็รีบซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหวาน "ปากเก่งจังนะครับ..." พอร์ชเอ่ยเสียงเบา ทว่าเฉียบขาด "แต่การกระทำของคุณมันสวนทางกับคำพูดโดยสิ้นเชิง คุณธันวา... คุณอยากได้ผมเป็นตัวจริง แต่ก็ยังเกรงใจผู้มีพระคุณ กลัวเสียหน้าสังคม กลัวแม้กระทั่งจะปฏิเสธผู้หญิงคนนี้ตรงๆ แบบลูกผู้ชาย" "พอร์ช..." ธันวาครางชื่อคนรักด้วยความเจ็บปวด หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังจากคนตรงหน้า ความซึนและฟอร์มจัดที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่า เหลือเพียงความกลัว... กลัวว่าจะสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล "ผมให้เวลาคุณจัดการเรื่องนี้สัปดาห์เดียวครับ" พอร์ชประกาศิตเสียงกร้าว ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา "เคลียร์ตัวเองให้สะอาด ทั้งตัวและหัวใจ... ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก" พูดจบ พอร์ชก็หันหลังให้ทันทีอย่างไร้เยื่อใย ฝ่ายธันวาจะพุ่งเข้าไปคว้าตัวไว้ แต่มินตรากลับกรี๊ดลั่นและทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเพราะแรงอารมณ์ ชั่วเสี้ยววินาทีที่ธันวาชะงักเพื่อสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของมินตรา พอร์ชก็ก้าวเท้าเดินพ้นประตูออกไปแล้ว เสียงประตูปิดลงดัง *ปัง!* มันไม่ใช่แค่เสียงกระทบกันของบานไม้ แต่มันคือเสียงปิดตายโอกาสที่ธันวาเคยได้รับอย่างง่ายดาย ธันวาหันกลับมามองมินตราด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต ความอดทนที่สะสมมานานขีดสุดแล้ว น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจนและเด็ดขาด "ฟังให้ดีนะมินตรา... ถ้าคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากชีวิตผมตอนนี้ อย่าหาว่าผมใจร้ายที่ไม่ไว้หน้าตระกูลของคุณ!" มินตราหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะเถียงคำใดออกมาอีกเมื่อสบตากับประกายความเหี้ยมเกรียมในดวงตาของชายหนุ่ม หญิงสาวรีบตะกายลุกขึ้นและวิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างลนลานทันที ทว่า สำหรับธันวาชัยชนะเหนือมินตราไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ในเมื่อหัวใจของเขาถูกพอร์ชทิ้งรอยแผลลึกเอาไว้ และบทเรียนราคาแพงในครั้งนี้... กำลังจะทำให้เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนความเชื่อใจกลับมาให้ได้ แม้จะต้องพลิกแผ่นดินก็ตาม ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของระเบียงทางเดินด้านนอก พอร์ชหยุดเดิน พิงแผ่นหลังบางเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ความเข้มแข็งที่แสดงออกไปเมื่อครู่แทบจะสูบเอาพลังงานทั้งหมดในร่างกายไปจนหมดสิ้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังเอ่อ ทว่า ในจังหวะที่พอร์ชกำลังจะก้าวเดินต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเอวบางไว้จากด้าน and รั้งร่างของเขาเข้ามาชิดแผ่นอกกว้างอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว! "ปล่อยนะครับ!" พอร์ชตื่นตระหนก พยายามขัดขืน "ไม่ปล่อย... ต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน ผมก็ไม่ปล่อยอีกแล้ว" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแนบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ตรงซอกคอขาว "คุณอยากให้ผมพิสูจน์ใช่ไหมพอร์ช... งั้นก็ฟังให้ดี เพราะผมจะพูดมันแค่ครั้งเดียว" หัวใจของพอร์ชกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากร่างที่มักจะเย่อหยิ่งเสมอ ธันวากำลังก้มลงกระซิบถ้อยคำบางอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ผม..." --- โปรดติดตามตอนต่อไปครับ *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "แบล็กสมิธในตำนาน" มาโดยตลอดนะครับ!*