ความหึงคือเรื่องตลก

แก้วทรงเตี้ยในมือของพอร์ชถูกหมุนวนไปมาจนของเหลวสีอำพันข้างในกระฉordมาโดนนิ้วเรียว เจ้าตัวส่งยเสียงหัวเราะเบาๆ ให้กับมุกตลกฝืดๆ ของเพื่อนร่วมโต๊ะสมัยมหาวิทยาลัย บรรยากาศในผับหรูย่านทองหล่อคึกคักไปด้วยเสียงเพลงบีทหนักหน่วงและแสงไฟนีออนสลัว ทว่าความสนุกสนานเหล่านั้นกลับไม่ได้เข้าûาโสตประสาทของใครบางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงมุมมืดของโซฟา VIP ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย ธันวาปรายตามองร่างโปร่งที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวฝั่งตรงข้ามด้วยสายตานิ่งสนิท ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน และรอยย่นระหว่างคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างแน่นหนياتกำลังฟ้องชัดเจนว่า "ท่านประธานหนุ่ม" หรือจะเรียกให้ถูกคือมาเฟียผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงผู้นี้ กำลังอดทนอดกลั้นถึงขีดสุด "มองจนตาจะทะลุออกจากเบ้าอยู่แล้วครับคุณธันวา ถ้าหวงขนาดนั้นทำไมไม่เดินไปลากคอมันกลับบ้านล่ะครับ" เสียงทุ้มเจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นจากเลขาฯ หนุ่มที่นั่งข้างๆ ธันวาปรายตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนเงียบๆ ส่งผลให้อีกฝ่ายหุบปากฉับทันที ทางด้านพอร์ช แม้ภายนอกจะดูเหมือนกำลังสนุกสนานกับปาร์ตี้ แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขากลับเรดาร์จับจ้องไปยัง "เงาดำทะมึน" ที่แผ่รังสีอำมหิตมาจากมุมห้องได้อย่างแม่นยำ รอยยิ้มบนเรียวปากบางจึงยิ่งถูกระบายให้กว้างขึ้น เจตนาจะยั่วโมโหคนปากแข็งให้สติหลุดเสียให้เข็ด *อยากนั่งทำหน้ายักษ์เป็นยักษ์วัดแจ้งอยู่ตรงนั้นนักใช่ไหม? ได้... เดี๋ยวจัดให้หนักกว่านี้อีกหน่อย* พอร์ชแกล้งโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อนชายที่ยื่นหน้าเข้ามาพูดคุย จนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับอีกฝ่ายเหลือเพียงคืบเดียว ภาพนั้นผ่านกระจกเงาสะท้อนทำให้ธันวาที่นั่งมองอยู่ถึงกับกำแก้วในมือแน่นจนแทบปริแตก รังสีความหึงหวงพุ่งทะยานจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงฮวบฮวบ ครู่ต่อมา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก็ลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้าไปยังกลางวงสนทนาราวกับพายุที่กำลังก่อตัว "ดึกมากแล้วครับคุณพอร์ช หน้าที่เลขาฯ นอกเวลางาน... ผมไม่ได้จ้างให้มานั่งทอดสะพานให้ใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับมือหนาที่ยื่นมากระชากข้อแขนเรียวของพอร์ดให้ลุกขึ้นยืนตามแรงดึงอย่างไม่เกรงใจสายตาใคร พอร์ชสะดุ้งเล็กน้อยแต่ระSبอารมณ์ไว้ทัน เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย ปัดมือของอีกฝ่ายออกด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้เพื่อนร่วมโต๊ะ "โทษทีนะทุกคน พอดีเจ้านายจอมเผด็จการเขาเรียกตัวใช้งานด่วน ไว้เจอกันใหม่" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันตาเห็น ไม่มีใครกล้าปริปากทักท้วงเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุราวกรรมของธันวาที่กวาดมองกราดไปทั่ว ธันวาไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้แน่น บังคับแกมลากจูงให้พอร์ลเดินตามออกมาจากความอึกทึกครึกโครมตรงนั้น ตรงไปยังลานจอดรถส่วนตัวที่เงียบสงบ ทันทีที่ประตูรถยนต์ยุโรปคันหรูถูกปิดลง ปิดกั้นเสียงภายนอกจนเงียบสนิท แรงกดดันในห้องโดยสารก็พุ่งสูงลิ่วจนแทบหายใจไม่ออก ปัง! ร่างของพอร์ชถูกดันให้ชิดติดกับเบาะหนังนุ่มโดยมีแผงอกกว้างของธันวากักขังไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ระยิบระยับด้วยความสะใจ "สนุกมากไหมครับกับการไปนั่งคลอเคลียกับผู้ชายอื่น?" ธันวาเค้นเสียงถาม รatุมลึกด้วยความโกรธปนความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด พอร์ชหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับอย่างไม่เกรงกลัว "สนุกดีครับ เพื่อนเก่าสมัยเรียนไม่ได้เจอกันนาน คุยกันถูกคอดี... ว่าแต่คุณธันวาเดือดร้อนอะไรด้วยล่ะครับ? ผมจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็สิทธิ์ของผมนี่ครับ" คำพูดที่จี้ใจดำและการลอยหน้าลอยตานั้นทำให้ธันวายิ่งสติขาดผึง มือหนาเลื่อนขึ้นบีบคางมนเบาๆ ให้เงยหน้าขึ้นรับจูบคาดคั้นทางสายตา "ปากดีนักนะพอร์ช... รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่?" "ไฟเหรอครับ?" พอร์ชเอียงคอ ท้าทายด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "ผมไม่กลัวไฟหรอกครับ... ถ้าไฟดวงนั้นมันเอาแต่ซึน ปากแข็ง และหึงจนตัวสั่นแต่ไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ" ธันวาชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามทำให้บรรยากาศเปลี่ยนจากความคุุกกรุ่นเป็นความหวานล้ำที่อันตราย "คุณมัน..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงฉอดๆ อย่างนึกหมั่นเขี้ยว "กล้าดียังไงมาท้าทายผม" "ก็ไม่ได้ท้าทายครับ แค่พูดความจริง..." พอร์ชกระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาพราวระยับทอดมองริมฝีปากหยักที่อยู่ห่างแค่คืบ "หรือว่าที่คุณลากผมออกมานี่... เพราะหึงผมจริงๆ ล่ะครับ คุณชายธันวา?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันวาชะงักค้าง นัยน์ตาคมไหววูบด้วยความจำนนต่อหลักฐาน เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อรักษาฟอร์มตามวิสัยของคนซึนเดเระ ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดฉากการปะทะคารมด้วยความแนบชิด ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วด้านนอกที่ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างตกใจ ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขาหันไปมองผ่านกระจกมืดด้วยแววตาดุดันพร้อมจะกินเลือดกินเนื้อใครก็ตามที่บังaชาญกล้ามาขัดเวลาส่วนตัว ทว่า เมื่อกระจกฝั่งคนขับถูกเลื่อนลงครึ่งหนึ่ง ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าสวยเฉี่ยวเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มเจื่อนๆ "ธันวาคะ... ช่วยมินด้วยค่ะ คุณพ่อท่าน... ท่านกำลังจะส่งตัวมินไปต่างประเทศคืนนี้แล้ว!" หัวใจของพอร์ชกระตุกวูบ รอยยิ้มเย้าแหย่เมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา เมื่อมองข้ามไหล่ของธันวาออกไป และพบว่าเรื่องราวกำลังจะพลิกผันไปสู่อีกหนึ่งปมปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและซัพพอร์ตกันมาตลอดนะครับ