ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบโตกระทบกับพื้นหินอ่อนราคาแพงในห้องรับแขก ดังสะท้อนก้องกังวานจนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ ธันวาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าสู่เขตอาณาจักรส่วนตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ "นายครับ! แย่แล้วครับ! คุณพอร์ชถูก...!" เสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลูกน้องหนุ่มยังดังก้องอยู่ในหัว ทว่าภาพที่เห็นในความเป็นจริงกลับไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้หรืออันตรายใดๆ มีเพียงร่างเพรียวของพอร์ชที่ยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม และรอบตัวมีสัมภาระที่ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับเตรียมตัวจะย้ายถิ่นฐานถาวร "คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่ พอร์ช" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาป้องปรามความตื่นตระหนกของตัวเองด้วยการซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องชัดเจนว่าความนิ่งนั้นเป็นเพียงเปลือกนอก พอร์ชปรายตามองเจ้าของห้องด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันขึ้นเล็กน้อย ช่างเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดหัวใจเสียเหลือเกินสำหรับคนมอง "ก็ตามที่เห็นครับ คุณธันวา" พอร์ชตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มไม่มีความลังเลเจือปนแม้แต่น้อย "ผมคิดว่าสัญญาระหว่างเรามันหมดความจำเป็นแล้ว การที่ผมยังหน้าด้านอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคนที่กำลังจะมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตน... มันดูเป็นพฤติกรรมของคนไร้ยางอายเกินไปหน่อย" คำพูดนั้นแทงตรงจุดเปราะบางอย่างแม่นยำ ธันวาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความคุ้นเคยแผ่ซุมเข้าสู่โสตประสาท พอร์ชขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางของอย่างจัง จนหนีไปไหนไม่ได้ "เรื่องมินตรา... มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยเพื่อค้นหาความจริงบางอย่าง "คุณก็รู้ดีว่าผมไม่ได้เลือก" "แต่คุณก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่ครับ" พอร์ชสวนกลับทันควัน นัยน์ตาวาววับด้วยประกายแห่งความทิฐิที่ถูกจุดติด "คุณปล่อยให้ผู้ phụหญิงคนนั้นเข้ามาเดินยุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัว ปล่อยให้เธอแสดงความเป็นเจ้าandเข้าออกห้องนี้ตามอำเภอใจ แล้วคาดหวังให้ผมต้องยืนยิ้มรับในฐานะอะไรล่ะครับ? ลูกน้อง? เพื่อนร่วมห้อง? หรือตัวตลกที่รอเวลาถูกเขี่ยทิ้ง?" "พอร์ช!" ธันวาคำรามต่ำ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายขยับไปไหนไม่ได้ "อย่าพูดจาไร้สาระ ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นตัวตลก และคุณก็รู้ดีว่าในใจผม..." คำพูดหยุดชะงักลงแค่นั้น ธันวากลืนก้อนคำที่เกือบจะหลุดปากออกไปกลับลงคอ ความซึนเดเระที่ฝังรากลึกในดีเอ็นเอทำให้เขาเลือกที่จะปิดกั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้เบื้องหลังกำแพงความเย่อหยิ่ง ขณะที่พอร์ชทำเพียงแค่แค่นوهหัวเราะในลำคอ "นั่นสินะครับ... ในใจคุณมีพื้นที่ให้ใครบ้างล่ะ นอกจากอีโก้และความลับสารพัดที่ปิดบังไว้" พอร์ชออกแรงบิดข้อมือจากการเกาะกุมอย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของมาเฟียหนุ่มด้วยความผิดหวังที่ฉาบอยู่เบื้องลึก "ปล่อยครับ ผมเรียกแท็กซี่ไว้แล้ว" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ แรงดึงรั้งที่ข้อมือคลายลงโดยอัตโนมัติ ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องรับแขกขนาดใหญ่จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกของคนทั้งคู่ พอร์ชก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ขึ้นมาถือไว้ แม้ร่างกายจะดูบอบบางแต่ท่าทีกลับเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวเกินกว่าจะรั้งไว้ด้วยคำพูดสวยหรู ก้าวแรกที่พอร์ชเดินผ่านตัวเขาไป ธันวารู้สึกราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความเย่อหยิ่งและมามาดเจ้าพ่อที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความกลัวลึกๆ ที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น—กลัวว่าจะสูญเสียรอยยิ้มกวนๆ และสายตาที่คอยต่อปากต่อคำกับเขาไปตลอดกาล *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะความอึดอัด ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ มินตราถือวิสาสะถือวิงเวียนเข้ามาในห้องราวกับเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง "ธันวาคะ มินเอาเอกสารเรื่องงานแต่งมาให้..." มินตราหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า สายตาคมกวาดมองกระเป๋าเดินทางในมือพอร์ชสลับกับสีหน้าถมึงทึงของธันวา รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าเราจะมาขัดจังหวะการย้ายสัมโนครัวหรือเปล่าคะเนี่ย?" พอร์ชปรายตามองผู้หญิงที่เข้ามาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะหันมาสบตากับธันวาเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มบางเบาที่ถูกส่งมอบให้นั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและห่างเหิน "โชคดีนะครับ คุณธันวา... ขอให้มีความสุขกับชีวิตที่พวกคุณขีดเส้นเอาไว้เองก็แล้วกัน" สิ้นเสียงนั้น พอร์ชก็ก้าวเท้าเดินผ่านหน้ามินตราออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ธันวายืนแข็งค้างอยู่กับที่ ความร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก สัญชาตญาณดิบเถื่อนสั่งให้เขารีบวิ่งตามออกไปเพื่อคว้าตัวคนใจร้ายคนนั้นกลับมา ทว่า... ก่อนที่เท้าของธันวาจะได้ก้าวออกไปตามสัญชาตญาณ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาขัดขวางทุกการเคลื่อนไหว—ข้อความที่ทำให้ลมหายใจของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลถึงกับสะดุดกึก และทำให้รู้ว่าเกมกระดานนี้... กำลังจะเปลี่ยนผู้เล่นไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ