ติวหนังสือหรือติวรัก?

"ถ้ามึงยังจ้องหน้ากูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้น ตารางธาตุในหัวมึงคงเปลี่ยนเป็นหน้ากว้างสามเมตรของไอ้รุ่นพี่คนนั้นไปหมดแล้วมั้งครับคุณนายเอก" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วยาวที่เคาะลงบนสันหนังสือ 'ฟิสิกส์วิศวกรรม' เสียงดัง *ก๊อก ๆ* เรียกสติให้ผม—ข้าวปั้น คนที่กำลังนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่บนพรมปูพื้นห้อง 404—หลุดออกจากภวังค์ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ร้านกาแฟหน้าคณะ ผมตวัดสายตาค้อนขวับใส่ไอ้คนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ทัพฟ้าในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงวาสลีน (ที่เจ้าตัวชอบใส่เวลาอยู่ห้อง) กำลังส่งยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ผมเห็นทีไรก็อยากจะเอาปากกาเคมีไปวาดหนวดแมวใส่หน้ามันให้รู้แล้วรู้รอด "ใครมองหน้ามึง ทัศนคติแคบไปป่ะทัพฟ้า" ผมเถียงเสียงแข็ง พยายามเบนสายตาหนีใบหน้าหล่อเหลาที่รุกรานพื้นที่ส่วนตัวเกินความจำเป็น "กูแค่กำลังทบทวนเนื้อหาบทที่สามต่างหากเล่า" "ทบทวนบทที่สาม หรือทบทวนเรื่องที่พี่กรณ์มันเอามือมาลูบหัวมึงที่ร้านกาแฟเมื่อกี้ครับ หื้ม?" ประโยคหลังทัพฟ้าลากเสียงยาว พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ผสมกับกลิ่นสบู่เหลวอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด ให้ตายเถอะ... นี่มันห้องติวนะเว้ย ทำไมบรรยากาศมันชักจะเพี้ยน ๆ ไปกันใหญ่แล้ว เหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังติดอยู่ในหัวผมไม่หาย ตอนที่ผมกำลังนั่งเคลียร์งานสถาปัตย์อยู่ดี ๆ พี่กรณ์ รุ่นพี่ปีสามคนนั้นก็เดินเข้ามาทักแถมยังถือวิสาสะเอามือมาขยี้หัวผมแล้วบอกว่า *'สู้ ๆ นะครับน้องข้าวปั้น'* ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของพี่รหัส(มั้ง?) แต่ปัญหาคือ... ภาพนั้นดันถูกส่งเข้าแชตส่วนตัวของทัพฟ้า พร้อมแคปชันยุยงส่งเสริมจากไอ้โอ๊ตตัวแสบที่คอยเสี้ยมให้หมาป่าหัวร้อนเล่น และผลลัพธ์ก็คือ ความเงียบที่น่าอึดอัดตลอดทางเดินกลับห้อง 404 จนกระทั่งมาถึงตอนนี้แหละครับ "เพ้อเจ้ออะไรของมึงวะ" ผมแกล้งทำเป็นก้มหน้าเปิดหนังสือเล่มหนาเตอะในตัก หลบสายตาคมกริบที่มองมาอย่างจับผิด "ไหนบอกว่าจะติวฟิสิกส์ให้กูไง สอบมิดเทอมสัปดาห์หน้านะเว้ย ถ้ากูตกขึ้นมา มึงต้องรับผิดชอบเลี้ยงชาบูพวกกูทั้งแก๊งเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ๆ เลยนะ" "ติวแน่ครับ... แต่ก่อนจะติวฟิสิกส์ เรามาเคลียร์เรื่อง 'หัวใจ' กันก่อนดีกว่ามั้งครับคุณรูมเมต" ทัพฟ้าทิ้งตัวลงจากโซฟา ลงมานั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมผืนเดียวกับผม ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของผม บังคับให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาสีนิลคู่นั้นไม่มีแววหยอกล้อเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความจริงจังบางอย่างที่ทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจ "มึง... มึงจะทำอะไร ขยับไปเลยนะ" ผมพยายามดึงเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ความสั่นระริกในน้ำเสียงคงทรยศผมไปหมดแล้ว เพราะทัพฟ้ายิ่งส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิม "ก็เปล่า... แค่จะบอกว่า มือของพี่กรณ์คนนั้นน่ะ มันไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องหัวแฟนกูหรอกนะครับ" "ใครแฟนวมึง! พูดจาพล่อย ๆ อีกแล้วนะไอ้ฟ้า!" ผมโวยวายหน้าแดงก่ำ รู้สึกได้เลยว่าความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหู สมองที่ควรจะคิดเรื่องแรงโน้มถ่วงหรือกฎของนิวตันตอนนี้กลับขาวโพลนไปหมดเพราะแรงดึงดูดจากดวงตาคู่ที่กำลังมองมา "ยังไม่ยอมรับอีกเหรอครับ ทั้งที่เมื่อกี้... ในรูปนั้น มึงยังทำหน้าเคลิ้มตอนโดนลูบหัวอยู่เลย" ทัพฟ้าแกล้งทำเสียงน้อยใจ ทั้งที่มุมปากหยักนั่นกระตุกยิ้มกริ่ม "น้อยใจนะเนี่ย อุตส่าห์ซื้อชีทสรุป ทำเก็งข้อสอบให้ยันตีสาม แต่คนของใจกลับไปยิ้มเรี่ยราดให้คนอื่น" "กูไม่ได้ยิ้ม! กูแค่... กูแค่ตกใจโว้ย!" "โอเค ๆ ไม่เถียงก็ได้ครับ" ทัพฟ้าถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราชนกัน ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ เข้ามาจนผมรู้สึกร้อนผ่าว "งั้นเปลี่ยนข้อตกลง... ถ้าติวข้อนี้เข้าใจ มึงต้องให้รางวัลผมหนึ่งอย่าง" ผมหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "รางวัลอะไรของมึงอีก เล่ห์เหลี่ยมเยอะจริง ๆ นะวิศวะเนี่ย" "ไม่มากหรอกครับ..." ทัพฟ้ากระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากหยได้รูปขยับเข้ามาใกล้ใบหูจนลมหายใจอุ่น ๆ รดรินผิวแก้ม "แค่บอกว่า... 'รักทัพฟ้าที่สุดในโลก' แค่นี้เองครับ" ให้ตายเถอะ... ห้อง 404 ที่ควรจะเป็นสถานที่ติวหนังสือเตรียมสอบ มิดเทอม ตอนนี้กลับกลายเป็นพื้นที่อบอ้าวที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นโครมครามของผมเอง ผมแพ้... แพ้สายตาคู่นี้ แพ้รอยยิ้มแบบนี้ และแพ้ความเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทของผู้ชายคนนี้เสมอมา ผมเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะปฏิเสธยังไงดี แต่ก่อนที่ผมจะได้อ้าปากพูดอะไรออกไป— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับข้อความจากกลุ่มแชตแก๊งเพื่อนตัวชง—โอ๊ตและบูม—ที่ส่งพิกัดพร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า... *"พวกกูซื้อเบียร์กับแกล้มไปถึงหน้าห้องมึงละนะไอ้ฟ้า เปิดประตูรับพวกกูด้วย กูรู้ว่าพวกมึงไม่ได้อ่านหนังสือกันหรอก!"* และวินาทีนั้นเอง... ทัพฟ้าที่กำลังจะก้มลงมาฉวยโอกาสหอมแก้มผมก็ชะงักกึก เจ้าตัวสบถออกมาเบา ๆ อย่างหัวเสีย ขณะที่ผมแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อยแบบที่ไม่อยากยอมรับกับตัวเอง) แต่ทว่า... ก่อนที่ผมจะได้ลุกขึ้นไปเปิดประตูตามเสียงเคาะห้องที่ดังขึ้นรัว ๆ ทัพฟ้าก็คว้าข้อมือผมไว้ ดึงรั้งให้กลับมานั่งที่เดิม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ติดจะเอาแต่ใจนิด ๆ ข้างใบหูผมว่า... "รอดตัวไปนะฃ้าวปั้น... แต่คืนนี้ หลังจากไอ้พวกนั้นกลับไปแล้ว เราเคลียร์กันยาวแน่ครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นของเขาทั้งสองคนนะครับ