แชทหลุดสุดอลวน

"ถ้ามึงยังไม่เลิกทำหน้าเป็นหมาหงอยแล้วก้าวขาออกไปจากห้องกูภายในสามวินาทีนี้ กูจะเอาแปลนโปรเจกต์สถาปัตย์ปีสองของมึงไปพับเป็นเรือกระดาษแล้วลอยลงคลองหลังมอจริงๆ ด้วยนะไอ้ทัพฟ้า!" เสียงหวีดร้องปนหงุดหงิดของข้าวปั้นดังลั่นห้องพักขนาดกลาง ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืนที่ควรจะรื่นรมย์ แต่กลับระอุไปด้วยอุณหภูมิความเกรี้ยวกราดระดับสิบเปอร์เซ็นต์ และความเขินอายที่พุ่งทะยานจนใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ร่างเพรียวในชุดนอนลายเป็ดน้อยยืนกอดอกพุงป่อง จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งทำหน้าตาน่าสงสารอยู่บนโซฟาปลายเตียง ทัพฟ้า หรือที่ไอ้พวกเพื่อนเวรอย่างโอ๊ตกับบูมยกให้เป็นวิศวะผู้ทรงอิทธิพลเรื่องความหน้ามึน กำลังนั่งชันเข่า กอดหมอนอิงใบโปรดของข้าวปั้นไว้แนบอก ดวงตาคมกริบที่มักใช้มองสาวๆ คณะอื่น ตอนนี้กลับช้อนมองเจ้าของห้องด้วยแววตาออดอعอ้อนแบบที่ต่อให้เป็นหินผาก็ต้องมีสะเทือน "โถ... ข้าวปั้นครับ ใจร้ายจัง แปลนนั้นมึงเพิ่งแก้ไปสามรอบเองนะ จะใจร้ายกับกูลงคอเชียวรึ" ร่างสูงทอดเสียงนุ่ม แกล้งทำเป็นเบะปากคว่ำใส่ "ก็ไอ้โอ๊ตกับไอ้บูมมันเพิ่งกลับไป แล้วที่มึงบอกว่า *'คืนนี้เคลียร์กันยาวแน่'* อ่ะ... กูเตรียมตัวฟังมึงบ่นจนหูชาแล้วเนี่ย ทำไมต้องไล่กูด้วยล่ะ" "ก็มึงทำตัวน่ารำคาญ!" ข้าวปั้นแหวใส่ พลางคว้าหมอนอีกใบปาใส่หน้าคนหน้ามึนเข้าอย่างจัง "ใครใช้ให้มึงไปหยอดมุกเลี่ยนๆ ใส่กูต่อหน้าไอ้พวกนั้นวะ! กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าเราเป็นรูมเมตกัน! เป็นรูม-เมต! สะกดเป็นไหมฮะ!" ทัพฟ้าคว้าหมอนที่ลอยมาปะทะหน้าไว้ได้อย่างทันท่วงที รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยอย่างห้ามไม่อยู่ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กที่ถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ "รูมเมตอะไรล่ะครับ... มีรูมเมตที่ไหนเขาใจเต้นแรงเวลาโดนกอดคอบ้างวะ" "ไอ้... ไอ้ทัพ! ถอยไปเลยนะ!" ข้าวปั้นยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ร่มผ้าก็ทำเอาเจ้าตัวต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน บรรยากาศในห้องนอนแคบๆ กลับมาตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความประหลาดอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นวนิลาอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคนตรงหน้า ทำให้ทัพฟ้าเผลอมองริมฝีปากสีพีชที่กำลังขยับบ่นงบงายด้วยความหมั่นเขี้ยว เขารู้ดีว่าถ้าขืนแกล้งต่อมากกว่านี้ ข้าวปั้นคงโกรธจริงจัง แต่ทว่า... ความซวยมักมาเยือนในวินาทีที่คนเราประมาทที่สุด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชทสีเขียวดังขึ้นทำลายความเงียบ ทัพฟ้าชะงักเล็กน้อย เขายกมือขึ้นคว้าสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่อยู่ในกระเป๋าางเกงยาร์มาดูด้วยความรำคาญใจ คิดว่าเป็นไอ้โอ๊ตที่คงทิ้งข้อความมากวนประสาทตามเคย แต่เพียงแค่ก้มลงมองหน้าจอ นิ้วมือที่กำลังจะปัดทิ้งก็ต้องหยุดชะงัก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความง่วงงุนและขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงเมื่อตระหนักได้ว่า... ตัวเองกดส่งข้อความยาวเหยียดที่ตั้งใจจะพิมพ์ระบายความรู้สึกในโน้ตส่วนตัว ไปยังห้องแชทกลุ่มของคณะวิศวะที่มีสมาชิกอยู่ร่วมร้อยคน! ไม่ใช่แค่นั้น... ข้อความเจ้ากรรมดันถูกส่งไปโผล่ในแชทกลุ่มของคณะสถาปัตย์ที่ข้าวปั้นอยู่ด้วยเช่นกัน! *ทัพฟ้า (วิศวะปี 2): "กูเหนื่อยว่ะ... ชอบมันมาปีครึ่งแล้ว จะบอกยังไงดีวะว่าไม่ได้อยากเป็นแค่รูมเมต แค่เห็นมันบ่นเรื่องแปลนกูยังยิ้มเลย สasเอ๊ย กูจีบมันไม่ติดสักที"* ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องนอนทันที ข้าวปั้นที่ยืนหน้าแดงอยู่เงยหน้าขึ้นมองรูมเมตหนุ่ม เห็นอีกฝ่ายยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สีหน้าของเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์เผือดสีลงถนัดตา เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมอย่างเห็นได้ชัด "อะ... ไอ้ทัพ เป็นไรหน้าซีดเชียว" ข้าวปั้นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการผิดปกติของคนตรงหน้า "ผีหลอกเหรอ หรือว่าแบตหมด?" ทัพฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นระริกราวกับเจ้าเข้า เพราะเสียงแจ้งเตือนข้อความจากเพื่อนในกลุ่มเด้งรัวรัวจนเครื่องแทบระเบิด เสียงเรียกเข้าจากไอ้โอ๊ตดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัยนิวเคลียร์ *ฉิบหายแล้ว...* นี่คือคำเดียวที่ดังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของปฏิพัทธ์ สมองสั่งการให้รีบกดยกเลิกข้อความ แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว... เพราะระบบแสดงสถานะขึ้นมาชัดเจนว่า *'อ่านแล้ว'* โดยบุคคลอันตรายในกลุ่มคณะสถาปัตย์ และที่แย่ที่สุดคือ... ห้องแชทส่วนตัวระหว่างเขากับข้าวปั้น ทัพฟ้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาสั่นระริกประสานเข้ากับดวงตากลมโตของข้าวปั้นที่ตอนนี้ฉายแววตกใจและงุนงงสุดขีด "ข้าวปั้น..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อคนตรงแผ่วเบา ร่างสูงรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "อะไรของมึง ทำไมทำหน้าแบบนั้น..." ข้าวปั้นก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังจะระเบิดใส่หน้าในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทัพฟ้ายื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบมาตรงหน้าของข้าวปั้น นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้อ่านข้อความสารภาพรักสุดลั่นที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะส่งให้เจ้าตัวอ่านในสถานการณ์แบบนี้... ดวงตากลมโตของนายธนาธิปเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามตัวอักษรแต่ละคำที่ปรากฏบนหน้าจอ แก้มใสที่เคยแดงเพราะความโกรธเมื่อครู่ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนประมวลผลไม่ถูก ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นดังแข่งกัน ยิ่งกว่าเสียงกลองเพลวัด "..." "กู... กูมือลั่นนะ" ทัพฟ้ากลืนน้ำลายเหนียวหนืด เอ่ยแก้ตัวด้วยเสียงที่เบาหวิวที่สุดในชีวิต *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความอบอุ่นให้หัวใจดวงน้อยๆ ของผมเสมอนะครับ