เช้าที่สดใสกับยัยตัวแสบ

"บอกแล้วไงครับว่าอันนี้แปรงสีฟันผม! ไอ้คุณปฏิพัทธ์ สมองวิศวะของคุณนี่มันเชื่อมต่อกับความจำปลาทองตั้งแต่เกิดเลยหรือไง ถึงได้หยิบสลับกันอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน!" เสียงโวยวายของข้าวปั้นที่ดังลั่นห้องน้ำในยามเช้าตรู่ กลายเป็นนาฬิกาปลุกชั้นดีที่ทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าเสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องไหนๆ ร่างโปร่งในชุดนอนลายเป็ดน้อยที่กำลังยืนหน้ามุ้งมิ้ง ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ ส่วนอีกข้างชี้หน้าผู้ชายตัวโตที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท ทัพฟ้ากำลังยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหัวฟัดหัวเหวี่ยง เขากิ่งยิ่งชอบใจ "อ้าว ก็ผมเห็นมันวางอยู่ใกล้กันนี่ครับ แถมอันของคุณสีฟ้าคราม สดใสเหมือนเจ้าของห้องด้วย ผมก็เลยหยิบมาใช้โดยสัญชาตญาณ... ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าคุณจะหวงแปรงสีฟันยิ่งกว่าหวงไข่ในหินซะอีก" ทัพฟ้าลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับยักไหล่กวนๆ สไตล์เดือนคณะวิศวะที่ทำเอาคนฟังอยากจะเอาแปรงอันนั้นยัดใส่ปากไอ้คนตัวสูงสักทีสองที "นี่คุณ! มันไม่ใช่เรื่องหวงเว้ย แต่มันคือสุขอนามัย! ใครเขาใช้แปรงสีฟันร่วมกับคนอื่นเขาล่ะวะ แล้วนี่... นี่คุณใช้ด้านขนแปรงกวาดลิ้นด้วยใช่ไหมเนี่ย หูย ขนแปรงบานหมดแล้ว!" ข้าวปั้นทำท่าทางพะอืดพะอม แกล้งทำเป็นสะบัดมือรังเกียจจนทัพฟ้าต้องหลุดหัวเราะพรวดออกมาเสียงดัง "โหย คุณปั้นครับ เมื่อคืนเรายัง..." ทัพฟ้าจงใจลากเสียงยาวพร้อมกับหรี่ตาเจ้าเล่ห์ ทำเอาคนฟังสะดุ้งเฮือก รีบพุ่งเอาสมุดสเก็ตช์ภาพใกล้มือตีเข้าที่แขนแกร่งทันที "หยุดพูดเลยนะ! ไอ้คนฉวยโอกาส! ออกไปจากห้องน้ำเลยนะ ผมจะอาบน้ำ!" "ครับๆ ยอมแพ้แล้วครับคุณสถาปนิกตัวแสบ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าวันนี้ผมไปเรียนสาย เพราะคุณไล่ผมออกมาแต่งตัวนอกห้องน้ำแบบนี้ คุณต้องรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงกาแฟผมนะ" ทัพฟ้าพูดพลางก้าวถอยหลังออกไปยิ้มไป สายตาที่เขามองข้าวปั้นในจังหวะนั้น ไม่ใช่สายตาของรูมเมตทั่วไปที่แค่อาศัยอยู่ห้องเดียวกัน แต่มันมีความอบอุ่นและประกายความคลั่งรักซ่อนอยู่ลึกซึ้ง จนคนที่ถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม ให้ตายเถอะ... ช่วงหลังมานี่ไอ้ท่าทีแพรพราวแบบนี้ของอีกฝ่ายมันชักจะบั่นทอนสุขภาพจิตของเขาเข้าไปทุกที ข้าวปั้นสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเจลอาบน้ำกลิ่นมินต์ที่ทัพฟ้าชอบใช้ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่เริ่มคุ้นชินจมูกจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว จากที่เคยหงุดหงิดและรำคาญใจที่มีคนอื่นเข้ามาแชร์พื้นที่ส่วนตัว ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ห้องนี้มันกว้างและอ้างว้างเกินไปเสียด้วยซ้ำในวันที่อีกฝ่ายไม่อยู่ "มองหน้าผมแบบนี้... แอบหลงเสน่ห์ผมตั้งแต่เช้าเลยเหรอครับคุณปั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นที่ข้างหูอย่างกะทันหัน จนข้าวปั้นที่กำลังยืนเช็ดผมสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองก็พบว่าทัพฟ้าเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างกันแทบจะไม่มีเหลือ พื้นที่ในห้องแต่งตัวเล็กๆ ดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตมาบดบังรัศมี "ใครหลงนาย บ้าหรือเปล่า ถอยไปเลยนะ เกะกะ!" ข้าวปั้นดันอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะสะเทือน ทัพฟ้ากลับใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้หลวมๆ ส่วนมืออีกข้างก็แย่งผ้าขนหนูผืนเล็กจากมือเขามาถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ "ไหนดูซิ... ผมบอกแล้วว่าผมเช็ดผมเก่งกว่าคุณ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเนี่ย ฝีมือดูแลคุณของผมระดับห้าดาวเลยนะ" ว่าแล้วเจ้าตัวก็จัดการบรรจงซับกลุ่มผมนุ่มของข้าวปั้นอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนและทะนุถนอมนั้นทำเอาคนถูกกระทำนิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว เสียงทุ้มที่พูดอยู่ใกล้ๆ หูทำให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงต้นคอจนขนลุกซู่ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มให้เดินช้าลง ท่ามกลางแสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนพื้นห้อง ทั้งคู่สบตากันผ่านเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ แววตาของทัพฟ้าในตอนนี้ไม่มีคราบความกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกซึ้งและจริงจังจนน่าใจหาย "ทัพ..." ข้าวปั้นเผลอครางเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาแผ่วเบา "ครับ?" "นาย... นายทำแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าเนี่ย" คำถามที่หลุดปากออกไปเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจในความรู้สึกตัวเอง ข้าวปั้นเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ที่สุด เกลียดที่หัวใจมันไม่ยอมเชื่อฟังสมอง เกลียดที่ตัวเองแพ้ให้กับรอยยิ้มและสายตาของผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทัพฟ้านิ่งไปชั่วครู่ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น มือหนาที่กำลังเช็ดผมเปลี่ยนมาวางประคองที่ข้างแก้มเนียนของอีกฝ่ายอย่างเบามือ นิ้วโป้งลูบไล้ผิวแก้มใสแผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ "ผมไม่เคยทำแบบนี้กับใครหรอกครับ... และคงไม่คิดจะทำกับใครด้วย นอกจากคุณคนเดียว" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงจังนั้นทำเอาข้าวปั้นพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอน "พะ... พูดบ้าอะไรเนี่ย เลิกเต๊าะผมสักทีเถอะน่า ไปเรียนได้แล้ว!" ข้าวปั้นตัดสินใจใช้มือดันอกอีกฝ่ายสุดแรงแล้วรีบหันหลังหนีซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ท่าทางลนลานเหมือนเด็กทำความผิดนั้นเรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของทัพฟ้าได้อย่างดี "เขินแล้วชอบเดินหนีตลอดเลยนะเราเนี่ย..." ทัพฟ้ายิ้มกริ่ม มองตามแผ่นหลังบางที่เดินดุ่มๆ ไปหยิบกระเป๋าเป้ด้วยความเอ็นดู ทั้งสองเดินลงมาจากหอพักเพื่อมุ่งหน้าไปยังคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ระหว่างทางมีเสียงแซวจากเพื่อนๆ ในคณะที่เดินสวนมาเป็นระยะ ข้าวปั้นทำได้เพียงส่งค้อนวงใหญ่ให้พวกตัวแสบอย่างโอ๊ตและบูมที่ยืนทำหน้ากรุ้มกริ่มอยู่ใต้ตึกคณะ เหมือนพวกมันจะรู้ทันสถานการณ์ทุกอย่างจนน่าหมั่นไส้ "มึงดูไอ้ทัพมันดิน้องปั้น เดินตามตูดต้อยๆ เหมือนหมาหวงก้างเลยวะ" เสียงกระซิบกระซาบจากโอ๊ตดังลอดเข้าหู แต่ข้าวปั้นเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยิน รีบเดินหนีขึ้นตึกเรียนทันที ทัพฟ้ายืนมองตามร่างบางจนลับตา รอยยิ้มอบอุ่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขาควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะกดส่งข้อความหาคนตัวแสบที่เพิ่งเดินหนีไปเมื่อครู้ นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก *[แชตของทัพฟ้าถึงข้าวปั้น]* ทัพฟ้า: "วันนี้เลิกเรียนแล้ว ห้ามแอบหนีกลับห้องก่อนนะครับ ผมมีอะไรจะ..." ทัพฟ้านิ่งมองข้อความที่เพิ่งพิมพ์เสร็จอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความลังเล หัวใจเต้นตุบๆ อย่างไม่เป็นจังหวะ ความกลัวที่จะต้องเสียความสัมพันธ์แบบนี้ไปทำให้เขารู้สึกกังวลขึ้นมาวูบหนึ่ง นิ้วโป้งกดค้างไว้ที่หน้าจอเพื่อจะกดยกเลิกข้อความทั้งหมด แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะกดลบนั้นเอง หน้าจอมือถือกลับปรากฏข้อความตอบกลับจากปลายทางเด้งขึ้นมาเสียก่อน ข้าวปั้น: "พิมพ์อะไรตั้งนาน ส่งมาสักทีสิฟะ หรือว่าจะเลี้ยงกาแฟจริงตามสัญญา? ถ้าช้าอดกินนะเว้ย!" ทัพฟ้าเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความนั้น ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาบางๆ ความลังเลเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นในแววตา เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามันเดินทางมาไกลเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมห้องธรรมดาไปเสียแล้ว และเช้าวันใหม่ในวันนี้... อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมเต็มความสดใสในทุกๆ ตอนด้วยนะครับ