เต๊าะเก่งเป็นที่หนึ่ง

“ถ้านายยังไม่เลิกทำหน้ามึนใส่ฉัน แล้วก็เลิกจ้องฉันเหมือนจะกินเข้าไปแบบนั้น ฉันจะเอาไม้บรรทัดเหล็กนี่ฟาดหัวนายจริงๆ ด้วยทัพฟ้า!” ข้าวปั้นเขวี้ยงปากกาเคมีลงบนโต๊ะเขียนแบบเสียงดังสนั่น เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะจดจ่ออยู่กับงานดีไซน์โครงสร้างอาคาร แต่ไอ้รูมเมตตัวดีที่นั่งเท้าคางมองเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับทำลายสมาธิเขาทุกสามนาทีด้วยสายตาที่ ‘ร้อนแรง’ เกินความจำเป็น ทัพฟ้าไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำขู่ เขาแค่เลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทสไตล์เดือนวิศวะฯ ที่สาวๆ ทั้งมหาลัยต่างพากันกรี๊ด แต่สำหรับข้าวปั้น... นี่มันคือความกวนประสาทขั้นสุดยอด “ก็คนมันมองเพลินนี่ครับ ใครจะไปคิดว่าสถาปนิกตอนตั้งใจทำงานจะดูดีจนไม่อยากละสายตาแบบนี้” ทัพฟ้าพูดยิ้มๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนข้าวปั้นได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวอีกฝ่าย “คนบ้า...” ข้าวปั้นบ่นพึมพำ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อจนต้องก้มหน้างุดไปกับกระดาษไข “เลิกหยอดได้แล้ว งานฉันจะเสร็จไม่ทันส่งอยู่แล้วเนี่ย นายไม่มีงานวิศวะฯ ให้ทำหรือไงครับคุณปฏิพัทธ์” “มีครับ แต่ผมเลือกที่จะให้ความสำคัญกับ ‘โปรเจกต์หัวใจ’ ของผมมากกว่า” ข้าวปั้นหยุดมือที่กำลังร่างเส้นทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามด้วยสายตาเหลือเชื่อ “โปรเจกต์หัวใจ? ไปจำคำพูดเลี่ยนๆ มาจากไหน โอ๊ตกับบูมเป่าหูมาใช่ไหม?” ทัพฟ้าหัวเราะร่าในลำคอ เขาใช้มือที่หยาบกร้านตามประสาคนชอบทำกิจกรรมแกล้งปัดเศษยางลบที่ติดอยู่บนไหล่ของข้าวปั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจลากผ่านผิวเนื้อช่วงต้นคอทำเอาคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือก “ไม่เกี่ยวหรอกครับ... เรื่องนี้มันมาจากสันดาน... เอ้ย มาจากใจผมล้วนๆ” ทัพฟ้าเปลี่ยนคำพูดหน้าตาเฉย “ข้าวปั้นครับ ถามจริงๆ เถอะ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอที่ผมจีบขนาดนี้?” จังหวะหัวใจของข้าวปั้นเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะใหญ่ๆ เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าความรู้สึกที่ทัพฟ้ามีให้มันไม่ใช่แค่การหยอกล้อเล่นสนุกเหมือนที่เจ้าตัวมักจะทำกับคนอื่น แต่มันมีความลึกซึ้ง... มีความหวงแหน และมีความชัดเจนจนเขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา “ฉัน... ฉันจะรู้สึกอะไรล่ะ ก็แค่เพื่อนร่วมห้องที่วันๆ เอาแต่เต๊าะไปวันๆ ไม่ใช่เหรอ” ข้าวปั้นแกล้งทำเป็นเฉไฉ น้ำเสียงเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ “เพื่อนร่วมห้องที่ไหนเขาหวงก้างเวลาเห็นใครมาจีบคุณบ้างครับ?” ทัพฟ้าก้มหน้าลงมาให้ระดับสายตาห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวแก้มจนข้าวปั้นต้องเอนหลังหนีจนเกือบจะตกเก้าอี้ “นั่นมัน... นายก็แค่ชอบแกล้ง! นายชอบเห็นฉันทำหน้างอไง!” “ผมไม่ได้ชอบเห็นคุณงอแงครับ ผมชอบเห็นคุณเป็นของผม... ต่างหาก” ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนเอื่อยๆ ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววจริงจังจนเขาไปไม่เป็น “ทัพฟ้า... อย่าเล่นแบบนี้...” “ใครบอกว่าผมเล่น” ทัพฟ้าขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน “ข้าวปั้นครับ ผมไม่ใช่คนอดทนสูงนะ และที่ผ่านมาผมก็อดทนกับการเป็นแค่ ‘เพื่อนร่วมห้อง’ มานานเกินไปแล้ว” คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยทำให้ข้าวปั้นใจเต้นรัวจนเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เขาอยากจะโวยวาย อยากจะด่าให้หายกวนประสาท แต่ในวินาทีที่สายตาของอีกฝ่ายอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความวอนขอเล็กๆ เขากลับพบว่าตัวเอง ‘แพ้’ อย่างราบคาบ “วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ” ทัพฟ้าเปลี่ยนเรื่องกะทันหันก่อนจะขยิบตาให้ “หลังจากส่งงานเสร็จ... ผมมีเรื่องที่อยากจะพูดให้มัน ‘ชัดเจน’ กว่านี้” ข้าวปั้นก้มมองงานของตัวเองที่เริ่มจะเปรอะเปื้อนด้วยรอยมือเพราะความประหม่า เขาควรจะปฏิเสธ ควรจะหนีไปให้ไกลจากสถานการณ์ล่อแหลมนี้ แต่ทว่า... มือไม้ของเขากลับไม่ยอมเชื่อฟังสมอง “...ก็ได้ แต่ห้ามพาเพื่อนสองคนนั้นไปด้วยนะ” ข้าวปั้นพูดเบาๆ พร้อมกับหลบสายตา ทัพฟ้าฉีกยิ้มกว้างจนตาปิด “รับทราบครับคุณนายรูมเมต” ทว่าในจังหวะที่ทัพฟ้ากำลังจะลุกไปหยิบน้ำดื่ม เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตของข้าวปั้นก็ดังขึ้นรัวๆ บนโต๊ะ *‘บูม: ไอ้ปั้น! ได้ข่าวว่าเมื่อกี้ทัพฟ้ามันสารภาพรักมึงเหรอ!?’* *‘โอ๊ต: เพื่อนกูเตรียมตัวเป็นเมียวิศวะได้เลยครับงานนี้’* ข้าวปั้นรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตกใจ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะปิดหน้าจอ นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม ‘ส่งสติกเกอร์รูปหัวใจรัวๆ’ เข้ากลุ่มแชตที่ทัพฟ้าก็นั่งดูอยู่ด้วยข้างๆ เขารีบกดยกเลิกข้อความแทบไม่ทัน แต่ในจังหวะที่ระบบกำลังดำเนินการ ‘ขอยกเลิกข้อความ’ ทัพฟ้าที่เงียบไปนานก็โน้มตัวลงมามองหน้าจอพร้อมรอยยิ้มที่ดูอันตรายกว่าทุกครั้ง “กดส่งหัวใจให้ผมในกลุ่ม... หรือว่าเขินจนกดผิดครับ?” ทัพฟ้าคว้าข้อมือข้าวปั้นไว้เบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาที่ข้างหู “ถ้ายังไม่เลิกเต๊าะผมกลับแบบเนียนๆ แบบนี้... คืนนี้ระวังจะไม่ได้นอนนะครับข้าวปั้น” ข้าวปั้นตัวแข็งทื่อ เขาพลาดแล้ว... พลาดอย่างมหันต์ที่ดันไปหยอกล้อกับคนอันตรายที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเจ้าข้าวปั้นและคุณรูมเมตตัวแสบมาถึงตอนที่ 12 นะครับ หวังว่าจะชอบความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ นี้ครับ สายลมแผ่วเบา