สนามบอลเดือด

"ไอ้ฟ้า! ทางนี้โว้ย!" เสียงตะโกนแหกปากลั่นสนามฟุตบอลของคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังแข่งกับเสียงรองเท้าสตั๊ดกระทบพื้นหญ้าเทียม ทัพฟ้าในชุดเสื้อแข่งสีดำสนิทหมายเลข 7 วิ่งวอร์มร่างกายด้วยเหงื่อที่ซึมไรผม ใบหน้าคมคายตามแบบฉบับเดือนคณะเรียกเสียงกรี๊ดจากสแตนด์ฝั่งตรงข้ามได้เป็นอย่างดี แต่สายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้สนใจเสียงหวีดร้องของแฟนคลับสาวๆ สักนิด มันกวาดมองหาเป้าหมายอื่น ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามาดูการแข่งขันฟุตบอลประเพณี และเขาก็เจอ... ร่างโปร่งในเสื้อฮู้ดสีครีมตัวโคร่งยืนหลบมุมอยู่แถวรั้วสนาม ข้าวปั้นกำลังทำหน้ามุ่ย มือเรียวข้างหนึ่งถือขวดเกลือแร่เย็นเฉียบ อีกข้างก็พยายามใช้ทิชชูซับเหงื่อบนหน้าผากตัวเอง ทั้งๆ ที่คนที่ลงไปวิ่งหน้าดำคร่ำเคร่งคือไอ้คนในสนามโน่น ไม่ใช่คุณสถาปนิกผู้รักความสะอาดคนนี้เลยสักนิด ทัพฟ้ายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบที่ทำให้ข้าวปั้นอยากจะปาขวดน้ำอัดหน้าสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "มองอะไรวะไอ้ฟ้า ตั้งสติ! บอลจะมาแล้ว!" โอ๊ตเพื่อนสนิทในตำแหน่งกองกลางตบ It’s a pass ส่งบอลมาให้ แต่ทัพฟ้ากลับเก๊กหล่อด้วยการพักอกหนึ่งทีแล้วเลี้ยงหลบกองหลังฝั่งตรงข้ามไปแบบนิ่มๆ สายตายังคงเหลือบมองไปยังขอบสนามเป็นระยะ ที่จริงข้าวปั้นไม่ได้อยากมาเหยียบสนามบอลคณะวิศวะนี่หรอกครับ ถ้าไม่ใช่เพราะโดนไอ้บูมกับไอ้โอ๊ตมันขู่ไว้ว่า *'ถ้ามึงไม่ไปดูไอ้ฟ้าแข่ง วันนี้มันจะงอแงไม่ยอมล้างจานแถมแกล้งทิ้งขยะเรี่ยราดห้องอีกนะเว้ย'* คิดแล้วมันก็น่าหงุดหงิดชะมัด ทำไมเขาต้องตกเป็นเบี้ยล่างไอ้รูมเมตกวนประสาทนี่ตลอดด้วยนะ! "อ้าว! น้องข้าวปั้น มาเชียร์ไอ้ฟ้ามันเหรอครับเนี่ย หน้าตาน่ารักแบบนี้ สนใจย้ายคณะมาอยู่ร่มเงาเกียร์อวดสาวแถวนี้ไหมล่ะน้อง เดี๋ยวพี่ดูแลอย่างดีเลย!" เสียงแซวจากรุ่นพี่ปีสามตัวสำรองที่นั่งอยู่ข้างสนามดังขึ้น พร้อมกับสายตาวับๆ แววๆ ที่มองมาทางข้าวปั้นอย่างนึกเอ็นดู ข้าวปั้นรีบถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะรับมือกับความเจ้าชู้แบบหน้าไม่อายของเด็กวิศวะได้ดีนักหรอกนะครับ "เอ่อ... ผมมาส่งน้ำเฉยๆ ครับ เดี๋ยวก็กลับแล้ว" ข้าวปั้นตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามหลบสายตา "ส่งน้ำเฉยๆ หรือเป็นห่วงผัว เอ้ย! เป็นห่วงรูมเมิร์ทกันแน่ครับน้อง!" เสียงแซวรอบทิศทางดังขึ้นอีกระลอกจนหน้าขาวๆ ของข้าวปั้นร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ไอ้พวกวิศวะนี่มันเผ่าพันธุ์เดียวกันหมดสินะ ชอบสร้างความวุ่นวายให้ชีวิตสงบสุขของเขาพังไม่เป็นท่าอยู่เรื่อย ปรี๊ด! เสียงนกหวีดหมดครึ่งเวลาแรกดังขึ้น ทัพฟ้าวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากสนาม ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อย เม็ดเหงื่อเกาะพราวอยู่บนกรอบหน้าคมคาย ยิ่งทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์แบบดิบเถื่อนจนน่าหมั่นไส้ สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนที่ส่งเสียงแซวเมื่อครู่ ก่อนจะนิ่งค้างอยู่ที่ร่างบางในเสื้อฮู้ดสีครีม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที ทัพฟ้าไม่ได้เดินตรงไปหยิบผ้าขนหนูจากมือผู้จัดการทีม แต่กลับจ้ำอ้าวตรงมาหาข้าวปั้นที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ริมรั้ว "ม... มองอะไรเล่า! ไปพักผ่อนไป!" ข้าวปั้นรีบยื่นขวดน้ำเกลือแร่ในมือออกไปข้างหน้าอย่างเก้ๆ กังๆ เหมือนส่งระเบิดเวลา เพื่อไม่ให้ทัพฟ้าเข้ามาประชิดตัวมากกว่านี้ แต่มีหรือที่คนอย่างทัพฟ้าจะยอมทำตาม ร่างสูงหยุดยืนประชิดจนแผงอกกว้างที่มีเหงื่อชื้นเกือบจะแนบติดกับเสื้อฮู้ดของข้าวปั้น กลิ่นกายปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และความร้อนจากร่างกายอีกฝ่ายทำเอาข้าวปั้นเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อทัพฟ้าโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "เป็นห่วงเหรอครับ... ถึงลงทุนมาถึงสนามบอลเนี่ย" "ใครเป็นห่วงนาย! อย่าหลงตัวเองน่าทัพฟ้า ฉันแค่... กลัวนายเป็นลมกลางสนามแล้วห้องรกไม่มีคนช่วยเก็บกวาดต่างหากเล่า!" ข้าวปั้นเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอกด้วยการเชิดหน้าขึ้น ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนข้าวปั้นรู้สึกได้ มือหนายื่นออกไปฉวยขวดน้ำจากมือบางมาเปิดฝาอย่างไร้พิธีรีตอง ก่อนจะยกดื่มอึกๆ จนลูกกระเดือกขยับขึ้นลงชวนมอง ดวงตาคมยังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่กล้าสบตาตรงๆ "ปากแข็งจังนะครับ... แต่เมื่อกี้เห็นพี่ปีสามเขาแซวเรา หน้าแดงใหญ่เลยนะ หึงเหรอครับ?" "บ้าสิ! ใครจะไปหึงนาย! ออกไปไกลๆ เลยนะ เหงื่อเต็มตัวเลย เหม็น!" ข้าวปั้นยู่จมูก พยายามใช้มือดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่ทัพฟ้ากลับทำเนียน คว้าข้อมือบางข้างนั้นไว้แล้วอมยิ้มเจ้าเล่ห์ "เหม็นแต่ก็ยอมให้ดมคนแรกนะเนี่ย" "ไอ้...!" "เฮ้ย! ไอ้ฟ้า! กรรมการเรียกตัวแล้วโว้ย ครึ่งหลังจะเริ่มแล้ว!" เสียงตะโกนขัดจังหวะของไอ้โอ๊ตดังขึ้นจากกลางสนาม ช่วยชีวิตข้าวปั้นให้ออกจากสถานการณ์ชวนใจเต้นแรงนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด ทัพฟ้าละสายตาจากใบหน้าแดงก่ำของคนตรงหน้าอย่างเสียดาย เขายกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมนิ่มของข้าวปั้นจนยุ่งเหยิงไปหมด "รออยู่ตรงนี้นะครับ ห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด เดี๋ยวแข่งเสร็จ... มีเรื่องจะคุยด้วย" พูดจบ เจ้าตัวก็วิ่งกลับลงสนามไปพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่ทิ้งปริศนาไว้ให้หัวใจของข้าวปั้นเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ข้าวปั้นยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น มือเรียวเผลอยกขึ้นแตะกลุ่มผมที่ถูกขยี้เมื่อครู่ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ เขาเกลียดรอยยิ้มนั้นเกลียดสายตาคู่นั้น และเกลียดหัวทรยศของตัวเองที่ดันเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ไอ้รูมเมทคนนี้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาการแข่งขันก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเฮลั่นของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่คว้าชัยชนะไปได้สำเร็จ ข้าวปั้นถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เตรียมจะหมุนตัวเดินหนีกลับหอพักตามลำพังเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แต่ทว่า... จู่ๆ ไฟสนามรอบด้านก็ดับพรึบลงพร้อมกัน จนเหลือเพียงแสงสว่างสลัวจากตึกคณะที่ทอดยาวลงมา เสียงพูดคุยจอแจรอบตัวเงียบลงอย่างผิดปกติ ข้าวปั้นชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองรอบตัวด้วยความงุนงง กลางสนามฟุตบอลที่มืดลง มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือหลายสิบเครื่องที่ถูกเปิดขึ้น พร้อมใจกันส่องตรงมาที่ร่างบางซึ่งยืนอยู่ริมรั้วคนเดียว และตรงกลางแสงไฟเหล่านั้น ทัพฟ้ากำลังเดินถือช่อดอกไม้... ไม่ใช่ดอกกุหลาบราคาแพง แต่เป็นช่อดอกหญ้าข้างสนามที่ถูกจัดแต่งอย่างลวกๆ แต่จริงใจ เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาคมกริบของทัพฟ้าในแสงสลัวคู่นั้น เต็มไปด้วยความจริงจังที่ข้าวปั้นไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "ข้าวปั้น..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "ที่จริง... ฉันไม่ได้กวนประสาทนายเพราะความบังเอิญหรอกนะ..." หัวใจของข้าวปั้นกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือของทัพฟ้าที่สว่างวาบขึ้น แสดงข้อความแชตค้างไว้บนหน้าจอ เป็นประโยคสารภาพรักยาวเหยียดที่ถูกพิมพ์เตรียมไว้แต่ยังไม่ได้ส่ง... และดูเหมือนเจ้าตัวจะตั้งใจให้เขาได้อ่านมันด้วยตาตัวเอง --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและเดินทางความฟินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของสองคนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ*