ใครใช้ให้ถอดเสื้อโชว์ซิกแพคในห้อง!

"มึงช่วยอธิบายคำว่า 'รูปคู่' บนบอร์ดคณะสถาปัตย์ให้กูฟังหน่อยครับไอ้โอ๊ต!" เสียงตะโกนข้ามสายโทรศัพท์ดังลั่นห้องนอน จนข้าวปั้นที่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นกลับมาจากตึกคณะต้องหอบหายใจตัวโยน มือบางกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพหน้าจอไลน์กลุ่มคณะยังคงค้างภาพถ่ายเมื่อคืนตอนเขาไปยืนซื้อนมเปรี้ยวหน้าหอพักกับ 'ทัพฟ้า' โดยมีไอ้เดือนวิศวะตัวแสบยืนพิงเสาทำหน้ากรุ้มกริ่มอยู่ข้าง ๆ แถมแปะข้อความแซวตัวเบ้อเริ่มว่า *'คู่จิ้นน้องใหม่ สปอนเซอร์เตียงนอนหอในต้องเข้าแล้วป่ะ'* ให้ตายเถอะ... นี่มันวันซวยอะไรของนายธนาธิปวะเนี่ย! ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความวุ่นวายในหัว ก่อนที่บานประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งเป็นประเด็นร้อนไปทั่วตึกคณะเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าสบาย ๆ ทัพฟ้าในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสบาย ๆ กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมสีเข้มที่ยังเปียกชื้น หยดน้ำใสเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าคมคายสันจعرเด่นชัด ยิ่งทำให้เจ้าตัวดูเหมือนพระเอกซีรีส์ที่เพิ่งเดินออกมาจากฉากห้องนอนในฝันของใครหลายคน... ยกเว้นก็แต่ข้าวปั้นในตอนนี้ที่อยากจะเอาหัวโขกกำแพงห้องให้รู้แล้วรู้รอด "เสียงดังไปถึงห้องข้าง ๆ แล้วครับคุณรูมเมต หน้าดำหน้าแดงเป็นตูดหม้อแบบนี้... ไปเจออะไรเด็ดมาล่ะครับเนี่ย" ทัพฟ้าทักขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย เจ้าตัวเดินลอยชายเข้ามาใกล้โซฟาที่ผมนั่งทิ้งตัวกุมขมับอยู่ "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะไอ้ทัพฟ้า!" ข้าวปั้นดีดตัวลุกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสีนิลวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด "มึงดูนี่! ฝีมือมึงใช่ไหมที่แกล้งยืนโพสท่าให้คนอื่นถ่ายรูปตอนไปซื้อของเมื่อคืน ห๊ะ!" ทัพฟ้าชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอมือถือที่ยื่นมาจ่อหน้า ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มแบบที่ข้าวปั้นเกลียดนักเกลียดหนา เพราะมันทำให้หัวใจเจ้ากรรมในอกกระตุกวูบทุกที "อ๋อ... รูปนี้เหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบราวกับเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ "ผมไม่ได้ตั้งใจให้ใครถ่ายหรอกนะ... แต่บังเอิญวันนั้นผมหล่อเกินไป คนเขาเลยอยากเก็บบันทึกประวัติศาสตร์มั้งครับ" "หล่อกับผีสิ! มึงรู้ไหมว่าตอนนี้เพื่อนกูโทรมาแซวสายแทบไหม้แล้วเนี่ย แล้วดูแคปชั่นดิ... 'คู่จิ้น' บ้านป้าแกสirวะ หน้าอย่างกูเนี่ยนะจะไปคู่จิ้นกับวิศวะปากเสียอย่างมึง" ข้าวปั้นโวยวายพับใหญ่ พยายามก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเด็กสถาปัตย์เริ่มรวนเร "อ้าว... พูดแบบนี้ผมเสียใจนะ" ทัพฟ้าแกล้งทำหน้าสطุลดิ่ง ทว่าดวงตาพราวระยับกลับบ่งบอกความเจ้าเล่ห์เกินร้อย เจ้าตัวก้าวเข้ามาอีกก้าว จนหลังของข้าวปั้นชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "แล้วอีกอย่าง... เป็นคู่จิ้นกับผมมันแย่ตรงไหนล่ะครับ หน้าตาอย่างผมก็ไม่ได้หาได้ตามกองขยะนะ แถมโปรไฟล์เป๊ะ ชงกาแฟเก่ง ซักผ้าเป็น..." "พอเลย! ใครเขาอยากรู้โปรไฟล์มึง ถอยไปห่าง ๆ เลยนะไอ้ฟ้า ร้อนเว้ย!" ข้าวปั้นยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แต่แทนที่คนตัวสูงจะถอย กลับกลายเป็นว่าทัพฟ้าใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังขนาบข้างตัวเขาไว้ กักขังเขาให้อยู่ในพื้นที่วงแขนอย่างแนบเนียน ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แววตาของทัพฟ้าที่มองลงมาไม่ได้มีความล้อเล่นเหมือนทุกที แต่มันมีความนิ่งงันบางอย่างที่ลึกซึ้งจนข้าวปั้นไม่กล้าสบตาตรง ๆ "ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด... งั้นเรามาทำให้มันเป็นเรื่องจริงดีไหมล่ะครับ?" "ห... ะ... พูดบ้าอะไรของมึงเนี่ย ถอยไปเลยนะ!" ข้าวปั้นหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน เสียงสะท้อนในอกดังอื้ออึงจนสมองประมวลผลไม่ทัน ทว่าในจังหวะที่ข้าวปั้นกำลังจะเงยหน้าขึ้นไปโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง... พรึบ! ทัพฟ้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ก็เอื้อมมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อยืดตัวโคร่งของตัวเองออกสองเม็ดรวดอย่างไร้สัญญาณเตือน! ภาพผิวเนื้อแน่นตึงสีแทนสุขภาพดี หัวไหล่กว้าง และกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนคลื่นสวยงาม (ซิกแพคที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี) ปรากฏแก่สายตาแบบเต็ม ๆ ตาในระยะประชิด ชนิดที่ว่าถ้าข้าวปั้นโน้มตัวไปข้างหน้าอีกแค่เซนเดียว ปลายจมูกคงชนเข้ากับแผงอกนั้นพอดี "เห้ย! ไอ... ไอ้ฟ้า! มึงทำบ้าอะไรเนี่ย!" ข้าวปั้นหวีดร้องลั่นด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู มือบางรีบยกขึ้นปิดตาตัวเองอัตโนมัติราวกับเจอสิ่งแปลกปลอม แต่เพราะความลนลานบวกกับพื้นที่จำกัด ทำให้เท้าเจ้ากรรมดันสะดุดเข้ากับพรมปูพื้นห้องจนเสียหลัก "เฮ้ย ข้าวปั้น!" ทัพฟ้าไวรัสยิ่งกว่าแสง มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางของข้าวปั้นไว้ได้ทันก่อนที่ร่างโปร่งจะหงายหลังตกเตียงนอนพอดิบพอดี แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปกองบนเตียงนุ่มด้วยกัน โดยมีทัพฟ้าทาบทับอยู่ด้านบน ส่วนข้าวปั้นนอนตัวแข็งทื่ออยู่ใต้ร่างหนา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินอยู่เหนือริมฝีปาก นี่คือโมเมนต์แรก... โมเมนต์ที่ทำให้นายธนาธิปสติหลุดลอย เสียอาการจนเกือบตกเตียง และเกือบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างสบเข้ากับดวงตาคมกราบที่ฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ทัพฟ้าโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสอุ่นวาบทำให้ขนกายลุกชันไปหมด "ใครใช้ให้ถอดเสื้อโชว์ซิกแพคในห้องวะไอ้คนฉวยโอกาส!" ข้าวปั้นเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความสั่นเทา พยายามใช้มือดันไหล่กว้างออก แต่แรงน้อยนิดแค่นั้นแทบไม่มีผลอะไรกับคนตัวโตเลยสักนิด "ก็ห้องมันร้อนนี่ครับ..." ทัพฟ้ากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำให้คนฟังใจสั่นระรัว "แถมรูมเมตบางคนแถวนี้... ก็เอาแต่โวยวายเสียงดังจนผมต้องหาวิธีทำให้เงียบ... ด้วยวิธีนี้นี่แหละครับ" "อื้อ! ปล่อยนะเว้ย..." ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์บนมือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตาย ทัพฟ้าชะงักเล็กน้อย ยอมผ่อนแรงลงหน่อยเพื่อให้คนใต้ร่างได้หายใจ ข้าวปั้นอาศัยจังหวะนี้ผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงแล้วรีบกลิ้งตัวหนีไปอีกฝั่งของเตียง ใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก หัวใจยังคงเต้นรัวโครมครามราวกับวิ่งมาราธอนสิบกิโลเมตร มือบางคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมือที่ยังสั่นเทาหวังจะเปิดดูว่าใครคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากสถานการณ์หัวใจวายเมื่อครู่ แต่ทว่า... ทันทีที่หน้าจอสว่างวาบและข้อความล่าสุดปรากฏขึ้น ข้าวปั้นก็ต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและเนื้อหาในแชตที่ส่งตรงมาถึงห้อง มันไม่ใช่ข้อความจากแก๊งเพื่อนตัวชงอย่างโอ๊ตหรือบูม... แต่มันคือข้อความจาก 'พี่ดิน' รุ่นพี่ปี 3 คณะสถาปัตย์ที่เคยเป็นประเด็นจีบเขาเมื่อเทอมก่อน และข้อความนั้นพิมพ์ไว้ว่า... *[พี่ดิน]: น้องข้าวปั้นครับ พี่เห็นรูปข่าวลือในเพจคณะแล้วนะ... สรุปคืนนี้พี่ไปหาที่ห้องได้ไหมครับ พอดีมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย* ยังไม่ทันที่ข้าวปั้นจะทันตั้งตัว ทัพฟ้าที่เพิ่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็ชะงักฝีเท้ากึกเมื่อเหลือบไปเห็นหน้าจอมือถือในมือของเขา บรรยากาศรอบตัวของเดือนวิศวะที่เคยขี้เล่นและกวนประสาทเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและดุดันขึ้นมาทันตาเห็นอย่างน่ากลัว "ใครส่งมาเหรอครับ... น้องข้าวปั้น?" ทัพฟ้าเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องเขม็งมาที่หน้าจอมือถือราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ —————————— (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอนะครับ หวังว่าจะอมยิ้มไปกับความป่วนและเคมีชวนลุ้นของสองหนุ่มกันนะครับ) - สายลมแผ่วเบา