ครึ่งทางของความสัมพันธ์

"มึง... กูถามจริงเหอะ ตกลงพวกมึงสองคนนี่สถานะอะไรวะ?" เสียงของโอ๊ตดังขึ้นแทรกกลางระหว่างเสียงกรรไกรตัดกระดาษชานอิงกับเสียงเพลงคลอเบาๆ ในสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ข้าวปั้นที่กำลังก้มหน้าก้มตาตัดโมเดลตึกสูงถึงกับชะงักมือ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ถือวิสาสะหยิบแก้วชานมไข่มุกของเขาไปดูดหน้าตาเฉย ก่อนจะปรายตามองไปยังอีกมุมห้อง ที่ซึ่งร่างสูงโปร่งของทัพฟ้ากำลังนั่งไขว่ห้างเล่นเกมในโทรศัพท์มือถืออย่างสบายใจเฉิบ ราวกับที่นี่คือห้องนอนส่วนตัวของเจ้าตัว ไม่ใช่คณะสถาปัตย์ที่มีกฎเหล็กห้ามคนนอกเข้ามารบกวนเวลาทำงาน "สถานะอะไรของมึง บ้าบอ" ข้าวปั้นแกล้งทำเป็นก้มลงตัดกระดาษต่อ แม้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจจะกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ก็... ใครจะไปคิดว่าการแชร์ห้อง 404 กันมาครึ่งปี จะทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับไอ้คุณรูมเมตตัวแสบมันแคบลงจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่หายใจแล้วล่ะครับ จากวันแรกที่เกลียดขี้หน้ากันแทบตาย ผ่านสงครามแย่งรีโมตแอร์และเวรล้างห้องน้ำ มาจนถึงตอนนี้... วันที่ข้าวปั้นเผลอชินกับการมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ บนหมอน มีเสียงทุ้มๆ คอยกวนประสาทตอนตื่นนอน และมีข้าวกล่องหน้าตาประหลาดแต่รสชาติอร่อยวางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือทุกเช้า "บ้าบออะไรล่ะข้าวปั้น" บูมที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟกลับเข้ามาเสริมทัพ วางก้นลงนั่งยองๆ ข้างโต๊ะแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "ก็ตั้งแต่พวกมึงย้ายมาอยู่ด้วยกันเนี่ย ตัวติดกันยิ่งกว่าปาท่องโก๋ ไปกินข้าวด้วยกัน ไปเรียนด้วยกัน บางวันกูเห็นไอ้ฟ้ามันแบกเป้ให้มึง เดินตามต้อยๆ เหมือนหมาหวงเจ้าของ... เอ้ย หมาเด็กอ้อนแม่คาบลูกบอล" "ปากเสียไอ้บูม" ข้าวปั้นถลึงตาใส่เพื่อนตัวดี พร้อมกับใช้ด้ามกรรไกรเคาะหัวมันเบาๆ ไปทีหนึ่ง "กูกับมันก็แค่เพื่อนร่วมห้อง... ร่วมหอลงโรง เอ้ย ไม่ใช่! ร่วมห้องเฉยๆ เว้ย" "แหม ร้อนตัวนะเราน่ะ" โอ๊ตหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "แล้วไอ้ที่เมื่อวาน ในกลุ่มไลน์คณะวิศวะฯ มีคนแท็กถามว่าไอ้ฟ้ามันโสดมั้ย แล้วมันตอบว่า *'มีเจ้าของแล้ว หวงมาก ห้ามมอง'* นี่หมายความว่าไงวะ? หรือมึงแอบไปกิ๊กกับเด็กวิศวะคนอื่นโดยไม่บอกพวกกู" คำพูดของโอ๊ตทำเอาข้าวปั้นมือแข็งทื่อ กรรไกรในมือเกือบจะตัดโดนนิ้วตัวเอง ความร้อนพุ่งซ่านขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพหน้าจอโทรศัพท์ของทัพฟ้าที่เด้งขึ้นมาในหัวเมื่อคืนตอนที่เขาสอบถามเรื่องนี้แวบเข้ามา *(ก็หมายถึงมึงนั่นแหละ... ข้าวปั้น)* คำตอบหน้าตายและสายตากรุ้มกริ่มของอีกฝ่ายในตอนนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทจนถึงตอนนี้ "ใครจะไปรู้... มันอาจจะหมายถึงหมาที่มันเลี้ยงไว้ที่บ้านก็ได้มั้ง" ข้าวปั้นแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม หลบสายตาเพื่อนที่มองมาแบบรู้ทัน "หมาเหี้ยอะไรหน้าตาเหมือนนายธناธิป คณะสถาปัตย์ ปี 2 ขนาดนั้นวะ" บูมหัวเราะร่วน ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ร่างสูงที่นั่งเงียบเล่นเกมมานานก็ขยับตัวลุกขึ้นยืน ทัพสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของข้าวปั้น ขายยาวๆ ก้าวมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง รัศมีตัวตนของอีกฝ่ายทำให้ขนแขนของคนตัวเล็กกว่าลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทัพฟ้าโน้มตัวลงมาเล็กน้อย มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่ข้าวปั้นนั่งอยู่ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้ใบหู จนได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "นินทาอะไรผมให้เพื่อนฟังอยู่เหรอครับ... คุณรูมเมต" ข้าวปั้นสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปหมายจะด่าให้สมกับความตกใจ แต่จมูกโด่งรั้นของเขากดันเฉียดเข้ากับแก้มสากของอีกฝ่ายเข้าอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่นัยน์ตาคมกริบของทัพฟ้ากลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และ... ความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ลึกซึ้ง บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงเพลงในสตูดิโอ เสียงพูดคุยของเพื่อนๆ รอบข้าง ราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงลงอย่างไรอย่างนั้น "เอ่อ... กู... กูจะตัดโมเดลต่อแล้ว!" ข้าวปั้นลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้ปัดป่ายไปโดนคัตเตอร์บนโต๊ะเกือบจะหล่นลงพื้น ดีที่ทัพฟ้ายื่นมือมารับไว้ได้อย่างรวดเร็ว "ซุ่มซ่ามจริงนะครับตัวแค่นี้" ทัพฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม รอยยิ้มมุมปากไม่ได้จางหายไปไหน แถมยังเอื้อมมือมาปัดเศษกระดาษที่ติดอยู่บนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนให้อย่างเบามือ อากัปกิริยาที่แสดงออกถึงความคุ้นชินและใส่ใจโดยธรรมชาติ ยิ่งทำให้โอ๊ตกับบูมที่นั่งมองอยู่ส่งเสียงแซวแซ่ดลั่นโต๊ะ "ฮิ้วววว! เกรงใจคนโสดแถวนี้บ้างก็ได้นะเว้ย น้ำตาลขึ้นจอหมดแล้ว" โอ๊ตแกล้งทำท่าทางคลื่นไส้ เรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี ข้าวปั้นอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด หน้าของเขาร้อนผ่าวจนคิดว่าคงแดงแจ๋ไม่ต่างจากผลมะเขือเทศสุก แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย ทัพฟ้าก็เป็นฝ่ายเอ่ยตัดบทขึ้นเสียก่อน ด้วยน้ำเสียงที่เจือความจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังคงความกวนประสาทไว้ตามสไตล์ "เลิกแกล้งน้องเขาสักทีเถอะครับพวกมึง เดี๋ยวหน้าแดงกว่านี้จะหาว่าผมรังแกอีก... ป่ะ ข้าวปั้น กลับห้องกัน ถึงเวลาต้องไปทำหน้าที่พ่อบ้านใจกล้าซักผ้าตามเวรแล้วมั้งครับ" "ใครเป็นพ่อบ้านมึงไม่ทราบ!" ข้าวปั้นแหวใส่แก้เก้อ แต่ก็ยอมลุกขึ้นเก็บของใส่กระเป๋าตามแรงดึงเบาๆ ที่ข้อแขนของอีกฝ่าย ระหว่างทางเดินกลับหอพัก 404 ลมเย็นๆ ยามเย็นพัดผ่านผิวกาย ท้องฟ้าสีส้มอมชมพูค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดของยามค่ำคืน ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงระยะห่างระหว่างไหล่ที่เสียดสีกันไปมาในทุกย่างก้าว จนความเงียบนั้นไม่ได้น่าอึดอัดเลยสักนิด กลับเต็มไปด้วยความคุ้นชินอุ่นๆ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ครึ่งทางของความสัมพันธ์... ข้าวปั้นเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า เขากับทัพฟ้าไม่ได้เป็นแค่นักศึกษาปี 2 ที่บังคับต้องมาหารค่าห้องอยู่ด้วยกันอีกต่อไปแล้ว สถานะที่คลุมเครือนี้มันเกินเลยคำว่ารูมเมตไปไกลโข แต่กลับยังไม่มีใครกล้าพอที่จะพูดคำว่า "แฟน" ออกมาตรงๆ เมื่อเปิดประตูห้อง 404 เข้าไป ความเงียบสงบและกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของห้องต้อนรับพวกเขาทั้งคู่ ทัพ้าวางกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนจะหันมามองข้าวปั้นที่กำลังก้มหน้าถอดรองเท้าอยู่หน้าประตู "ข้าวปั้น" เสียงเรียกนั้นนุ่มนวลกว่าปกติ "หะ... อะไรอีกเล่า" ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นมอง ทัพฟ้าก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว ดันแผ่นหลังบางให้ชิดกับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดลง มือหนาสองข้างค้ำยันกรอบประตูไว้ เป็นการกักขังข้าวปั้นให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมจ้องมองลึกลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก "ถ้าผมจะบอกว่า... ผมไม่ได้อยากเป็นแค่รูมเมตที่ต้องหารค่าห้องกับคุณไปจนเรียนจบแล้วล่ะครับ" ทัพฟ้าเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ลมหายใจอุ่นปัดผ่านปลายจมูกรั้น "แต่ผมอยากเป็นคนที่ได้อยู่ข้างๆ คุณ... ในทุกๆ ครึ่งทางที่เหลือของชีวิต... แบบนี้พอจะให้โอกาสผมขยับสถานะได้หรือยังครับ?" หัวใจของข้าวปั้นกระตุกวูบอย่างแรง สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยประโยคสารภาพรักที่ตรงไปตรงมาและอบอุ่นหัวใจที่สุดในโลก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ - สายลมแผ่วเบา -