ตัวละครลับปรากฏตัว

"บอกแล้วไงครับว่าผมไม่ว่าง ถ้าจะให้ช่วยยกฉากไปตึกนิเทศ ผมแนะนำให้ไปจ้างเด็กวิศวะแถวโรงเกียร์น่าจะง่ายกว่า" เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญใจนิดๆ ของทัพฟ้าดังขึ้น ท่ามกลางเสียงกระดาษพลิกดังแกร็บแกร็บในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์หนุ่มวิศวะที่แวะมาสิงสถิตอยู่ฝั่งนี้บ่อยเสียยิ่งกว่าอยู่ห้องตัวเอง ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมองคู่สนทนา ตรงข้ามกันนั้น คือร่างบางของข้าวปั้นที่กำลังนั่งหน้าหรี่ตาถือแก้วชาไทยดูดจวบจวบ มองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่แปลกประสงค์ ข้าวปั้นหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าสลับกับรูมเมตตัวเองอย่างจับผิด รุ่นพี่สาวสวยจากคณะนิเทศศาสตร์ เจ้าของเรือนผมยาวสลวยและรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ใครๆ ก็บอกว่าเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงของปีนี้ เธอกำลังยืนกุมมือส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ทัพฟ้าแบบที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยเห็นแล้วต้องใจอ่อนยวบ "แต่น้องฟ้าคะ... งานละครเวทีของภาคเรามันกะทันหันจริงๆ นะ ประธานรุ่นเราปวดท้องกะทันหัน แล้วน้องฟ้าก็ขึ้นชื่อเรื่องการทำฉากและคำนวณโครงสร้างเก่งที่สุดในมหาลัยแล้วด้วย ช่วยพี่หน่อยเถอะนะ นะคะ..." ทัพฟ้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ วางปากกาในมือลง เสียงโลหะกระทบโต๊ะดังเบาๆ เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ตกลงมาปรokหน้าผากอย่างนึกรำคาญใจ ไม่ใช่เพราะเขาใจร้าย แต่เพราะสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องเขม็งมาจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะต่างหากที่ทำให้เขาต้องระมัดระวังตัวแจ ข้าวปั้นสำลักชาไทยเบาๆ จนต้องรีบควิ๊กทิชชูมาเช็ดมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกระแอมไอมารยาท "อะแฮ่ม! คือ... รุ่นพี่ครับ ทางนี้เขาก็บอกอยู่ปะครับว่าไม่ว่าง หน้าตาเขาก็ออกจะบึ้งตึงขนาดนี้ พี่ไม่เห็นใจเขา... เอ้ย! ไม่เห็นใจตัวเองบ้างเหรอครับ ไปรบกวนคนอื่นเขาแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ" รุ่นพี่สาวหันขวับมามองข้าวปั้นด้วยความงุนงงระคนหมั่นไส้เล็กน้อย "เอ๊ะ... น้องคนนี้ ที่นั่งข้างๆ น้องฟ้านี่ใช่เด็กสถาปัตย์ปีสองห้องเดียวกับน้องฟ้าหรือเปล่าคะ พี่คุยกับน้องฟ้าอยู่นะคะเนี่ย" "อ้าวพี่! ผมก็เตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมห้อง... เอ้ย เพื่อนร่วมโลกสิวะครับ" ข้าวปั้นเสียงสูงปรี๊ด แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหที่เผลอหลุดปากเกือบพูดคำว่า 'รูมเมต' ออกไปให้คนนอกได้ยิน ถึงใครๆ จะรู้ว่าอยู่หอด้วยกัน แต่ถ้ามีคนนอกมาอ่อยแฟน... อะแฮ่ม! มาอ่อยรูมเมตต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ข้าวปั้นบอกเลยว่าต่อมหมั่นไส้ทำงานหนักมาก ทัพฟ้าแอบอมยิ้มมุมปากอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคมคายช้อนขึ้นมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนเท้าสะเอวพองลมใส่รุ่นพี่สาวด้วยความหมั่นเขี้ยว เขารู้ดีว่าข้าวปั้นไม่ได้หวงในฐานะเพื่อนร่วมห้องธรรมดาหรอก... อาการหูแดงและเสียงสะบัดสะบิ้งแบบนั้นมันฟ้องชัดเสียยิ่งกว่าชัด "เอาเป็นว่า..." ทัพฟ้าเอ่ยขึ้น ตัดบทความวุ่นวายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เด็ดขาด "ถ้าเรื่องงานฉาก ผมยินดีให้คำปรึกษาผ่านกระดาษหรือส่งแบบแปลนให้ดูได้ครับ แต่ถ้าให้ผมเดินไปช่วยถึงตึกนิเทศ คงต้องขอตัวจริงๆ ช่วงนี้รูมเมตผม... เขาเรียกร้องความสนใจเก่งเป็นพิเศษ ผมปลีกตัวไปไหนไม่ได้หรอกครับ" *พรวด!* ข้าวปั้นเกือบสำลักน้ำลายตัวเองตายคาที่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าพระเอกตัวดีที่กล้าเอาเขาไปอ้างหน้าตาเฉย "ใครเรียกร้องความสนใจนายวะ! ไอ้ทัพฟ้า! พูดจาให้มันดีๆ นะเว้ย!" "อ้าว ก็จริงไม่ใช่เหรอครับ เมื่อคืนใครนะที่บอกว่า *'ถ้ามึงไม่เลิกเล่นเกมแล้วมาสนใจกูนะ คืนนี้มึงนอนนอกห้อง'* หืม?" ทัพฟ้าลอยหน้าลอยตากล่าวอ้างคำพูดเมื่อคืนด้วยน้ำเสียงระรื่น ชนิดที่คนฟังอยากจะหยิบเก้าอี้ฟาดหัวให้รู้แล้วรู้รอด รุ่นพี่นิเทศอ้าปากค้าง มองหน้าข้าวปั้นสลับกับทัพฟ้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมา "อ๋อ... อ่า พี่เข้าใจแล้วค่ะ งั้น... งั้นพี่ไม่กวนแล้วดีกว่าเนอะ ขอตัวก่อนนะคะ" ว่าแล้วเธอก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้องสมุดแทบไม่ทัน เมื่อลับร่างของรุ่นพี่สาว ข้าวปั้นก็ทรุดตัวลงนั่งกระแทก้นกับเก้าอี้เสียงดังปึ้ง หน้าหงิกงอจนแทบจะรวมกันเป็นก้อนกลม "ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครไปพูดแบบนั้นกับนายตอนไหนวะ ห๊ะ! มั่วตลอด!" "ไม่ได้มั่วสักหน่อยครับ ก็พูดความจริง" ทัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ร่างบางขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูก "หึงก็บอกว่าหึงสครับ ข้าวปั้น หน้าแดงซะขนาดนั้น กลัวพี่เขาคาบผมไปกินหรือไง" "ใครหึง! หน้าฉันร้อนเพราะอากาศต่างหาก แอร์ในห้องสมุดมันเสียมั้ง!" "แอร์เบอร์ 25 เย็นฉ่ำขนาดนี้ ร้อนตรงไหนก่อนครับ ตัวก็หอม... เอ้ย หน้าก็แดง" ทัพฟ้าแกล้งทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง แต่สายตาแพรวพราวที่ส่งมานั้นทำเอาข้าวปั้นต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาเข้าสู่โหมดชวนใจสั่นและกวนประสาทตามสไตล์ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหอบหายใจแฮกๆ ก็ดังขึ้นที่ประตูห้องสมุด ร่างของโอ๊ตและบูมพุ่งเข้ามาด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัวราวกับวิ่งหนีผีมาสิบแปดรอบ "ไอ้ฟ้า! ไอ้ปั้น! พวกมึงยังนั่งชิลกันอยู่อีกเหรอวะ!" โอ๊ตตะโกนเสียงดังลั่นจนบรรณารักษ์ต้องส่งเสียงชู่ว์เตือน แต่เจ้าตัวไม่สนใจ เดินดุ่มๆ เข้ามาหาเพื่อนรักทั้งสองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ข้าวปั้นขมวดคิ้วมุ่น "มีอะไรวะไอ้โอ๊ต วิ่งหน้าตั้งมาเชียว ตึกคณะไฟไหม้รึไง" "ไหม้พ่อง! เรื่องใหญ่กว่านั้นเยอะ!" บูมรีบเสริมต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นมาให้เพื่อนดูหน้าจอ "พวกมึงจำ 'พี่กรณ์' เดือนนิเทศปีสามแฟนเก่าที่เคยเป็นข่าวกับไอ้ฟ้าเมื่อเทอมก่อนได้ปะวะ..." ทัพฟ้าหุบยิ้มฉับพลัน แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนข้าวปั้นยังรู้สึกหนสันหลังวาบ "มันทำไมวะ?" ทัพฟ้าถามเสียงเรียบ บูมกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทัพฟ้าและข้าวปั้นแทบจะหยุดไหล "มันกลับมาจากแลกเปลี่ยนที่เกาหลีแล้ว... และตอนนี้ มันกำลังเดินมาที่ตึกสถาปัตย์ พร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่... เพื่อมาทวงข้าวปั้นคืนครับ!" ข้าวปั้นเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าทัพฟ้าที่ตอนนี้ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบๆ สายลมแผ่วเบาหวังว่ารี้ดเดอร์จะยังคงความอบอุ่นหัวใจไปพร้อมกับความลุ้นระทึกนี้นะครับ