วันหยุดสุดสัปดาห์ที่บ้านทัพฟ้า

"บอกผมทีว่านี่คือการลักพาตัวผู้เยาว์... แล้วผมแจ้งความจับข้อหาอะไรได้บ้างครับไอ้ฟ้า!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลของบ้านหลังใหญ่ในย่านชานเมือง ข้าวปั้นในชุดฮู้ดสีครีมตัวโคร่งกำลังยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว ดวงตากลมโตตวัดมองไอ้ตัวต้นเหตุที่นั่งไขว่ห้างกินน้ำส้มคั้นหน้าตาเฉยราวกับที่นี่เป็นห้องนั่งเล่นหอพักของตัวเอง "โหย ปั้น ประสาทกลับเหรอเรา เรียกซะน่ากลัวเชียว ลักพาตัวบ้าบออะไร แม่ผมเป็นคนอนุมัติวีซ่าให้คุณเข้ามาในเขตพื้นที่หวงห้ามนี้ต่างหาก" ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความชอบใจ ร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสบายๆ ขยับตัวนิดหน่อยเพื่อเปิดทางให้คนที่เพิ่งเดินถือถาดขนมเข้ามาใหม่ "แหม ตาฟ้าก็... อย่าไปแกล้งน้องเขาสิลูก ดูสิ หน้ามุ่ยจนแก้มป่องเป็นซาลาเปาไส้หมูสับหมดแล้วเนี่ย" เสียงหวานนุ่มของหญิงวัยกลางคนแต่ยังดูสาวสะพรั่งดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของ ‘คุณหญิงมณี’ หรือคุณแม่ของเจ้าพ่อวิศวะตัวแสบ ท่านเดินเข้ามาวางถาดคุกกี้เนสดสดลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ นายเอกร่างบางที่ทำตัวไม่ถูกทันที ข้าวปั้นรีบขยับก้นถอยหลังอัตโนมัติด้วยความเกร็ง มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าตักอย่างสำรวมผิดวิสัย ยิ่งตอนที่คุณแม่ของทัพฟ้าส่งยิ้มตาหยีมาให้ด้วยแววตาเอ็นดูระคนประกายวิบวับเหมือนเจอของเล่นชิ้นโปรด ข้าวปั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวมันพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ "สวัสดีครับคุณแม่..." ข้าวปั้นยกมือไหว้แบบนอบน้อมที่สุดเท่าที่ชีวิตเด็กสถาปัตย์คนหนึ่งจะทำได้ เสียงหวานติดจะสั่นนิดๆ ด้วยความประหม่า "เรียกคุณแม่เฉยๆ ทำไมล่ะลูก เรียก 'แม่' เหมือนเจ้าฟ้าเขาสิ... อุ๊ยตาย ล้อเล่นน่า หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยเรา" คุณแม่มณีหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี มือเรียวยื่นไปจับมือขาวๆ ของข้าวปั้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "แม่เห็นรูปในมือถือที่ตาฟ้ามันส่งอวด เอ้ย ส่งมาให้ดูตั้งนานแล้ว ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปเยอะเลย ลูกเต้าเหล่าใครเนี่ย หน้าตาน่าเอ็นดูเชียว" ทัพฟ้าที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับสำลักน้ำส้มเบาๆ รีบยกมือขึ้นกลบเกลื่อนรอยยิ้มมุมปาก "แม่ครับ อย่าไปแซวปั้นเขามาก เดี๋ยวเจ้าตัวดีนี่จะงอนแล้วเดินหนีกลับหอจริง ๆ นะครับ" "อ้าว เหรอ งั้นแม่ไม่แกล้งแล้วก็ได้... แต่ขอบอกไว้ก่อนนะข้าวปั้น วันนี้อยู่ยาวๆ ไปเลย แม่ให้แม่บ้านเตรียมห้องนอนรับแขกชั้นบนไว้ให้แล้ว ห้องข้างๆ ตาฟ้าเลย เดินหากันสะดวกดี" ข้าวปั้นหันขวับไปมองหน้าทัพฟ้าทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อหู "เดี๋ยวนะครับแม่... เอ่อ คุณแม่ครับ คือผมต้องกลับไปเคลียร์งานโปรเจกต์ตึกคณะที่ห้องนะครับ พรุ่งนี้เดดไลน์ส่งโมเดลแล้วด้วย" "งานโมเดลอะไร ค่อยทำคืนนี้ก็ได้ ตาฟ้ามันมือทองเรื่องงานฝีมือไม่ใช่เหรอ ให้มันช่วยทำสิ หรือถ้ามันไม่ทำ เดี๋ยวแม่ใช้ไม้เรียวตีมันเอง" คุณแม่หันไปค้อนใส่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหนึ่งที ทัพฟ้ายักไหล่กวนๆ กลับมาแบบไม่สะทกสะทราศ "นั่นสิครับปั้น แม่ผมอนุญาตขนาดนี้แล้ว จะใจร้ายปฏิเสธความหวังดีของผู้ใหญ่เหรอครับ" ทัพฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดโซฟาฝั่งที่ข้าวปั้นนั่งอยู่ มือหนายื่นมาฉวยคุกกี้ในจานเข้าปากหน้าตาเฉย "อีกอย่าง... ผมเตรียมอุปกรณ์มาพร้อมหมดแล้ว อยู่ที่ห้องนอนผมนู่น" "ใครบอกจะไปนอนห้องนาย!" ข้าวปั้นแหวใส่เบาๆ พยายามขยับตัวหนีระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น แต่ติดที่คุณแม่มณีสกัดดาวรุ่งด้วยการชวนคุยเรื่องสูตรอาหารซะก่อน เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนบ่ายคล้อย บรรยากาศในบ้านทัพฟ้าไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่ข้าวปั้นกังวลในตอนแรก ตรงกันข้าม คุณแม่มณีใจดีและเป็นกันเองจนน่าตกใจ ท่านสรรหาของอร่อยมาป้อนไม่ขาดมือ แถมยังขุดรูปสมัยเด็กของทัพฟ้าออกมาแฉให้ข้าวปั้นฟังจนหมดเปลือก จนคนเป็นลูกชายต้องรีบเข้ามาลากตัวนายเอกหนีขึ้นชั้นสองแทบไม่ทัน ปัง! เสียงปิดประตูห้องนอนกว้างขวางของทัพฟ้าดังขึ้นเบาๆ ข้าวปั้นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แผ่นหลังบางพิงเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนโทนสีเทาเข้มและกรมท่าที่สะอาดสะอ้านผิดคาด "ไม่ยักรู้ว่าคนกวนประสาทอย่างนาย จะเก็บห้องเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าที่คิดนะเนี่ย" ข้าวปั้นเอ่ยแซะเบาๆ แก้เก้อ พลางเดินสำรวจชั้นหนังสือที่มีแต่ตำราวิศวะเล่มหนาเตอะสลับกับโมเดลหุ่นยนต์กันดั้มที่ประกอบไว้อย่างประณีต ทัพฟ้าเดินตามมาติดๆ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบกับพรมปูพื้นนุ่มหน้าโต๊ะทำงาน ปลายคางมนพยักเพยิดไปทางกล่องกระดาษลังที่เพิ่งแกะออก "งานโมเดลตึกคณะสถาปัตย์ของคุณน่ะ เอาออกมาเคลียร์ตรงนี้เลย ผมสั่งอุปกรณ์ตัดโฟมกับกาวตราช้างเกรดดีที่สุดมาให้แล้ว รับรองส่งอาจารย์ได้เกรด A แน่นอนครับคุณสถาปนิก" ข้าวปั้นชะงักไปนิดเมื่อเห็นความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทางกวนๆ นั้น ร่างบางเดินเข้ามานั่งยองๆ ตรงข้ามอีกฝ่าย ดวงตากลมโตมองกล่องอุปกรณ์สลับกับใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มทะเล้น มีเพียงแววตาจริงจังและอ่อนโยนจนน่าประหลาด "ทำไม... ถึงพาผมมาที่นี่ล่ะฟ้า" เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา บรรยากาศรอบตัวเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มมุมปากจางหายไป เหลือเพียงความลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ภายใต้ความกวนประสาทมาตลอดหลายเดือน มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมหน้าที่ตกลงมาปรกแก้มใสของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนข้าวปั้นต้องกลั้นหายใจ "ก็แค่อยากพามาทำความรู้จักกับที่ที่ผมโตมา..." ทัพฟ้ากระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ใกล้แค่เอื้อม "แล้วก็... อยากให้คนที่บ้านรู้ว่า คนที่ผมอยากให้มาอยู่ข้างๆ กันตลอดไป... หน้าตาเป็นยังไงแค่นั้นเองครับ" หัวใจในอกข้างซ้ายของข้าวปั้นกระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วขึ้นจนน่ากลัว เลือดในกายสูบฉีดจนใบ้าร้อนผ่าว ลมหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมดกับคำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยแต่ดาหน้าเข้ามาขยี้ความรู้สึกกันตรงๆ ไอ้บ้านี่... เต๊าะไม่เลือกเวลาจริงๆ ให้ตายเถอะ! ข้าวปั้นเม้มริมฝีปากแน่น พยายามจะถอยหลังหนีแต่ทัพฟ้าไวishกว่า มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้หลวมๆ รั้งให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน กลิ่นAromaอ่อนๆ จากตัวของพระเอกลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติกระเจิดกระเจิง "ระ... ร้ายกาจนักนะนายวิศวะ!" ข้าวปั้นเสียงสั่น พยายามผลักอกอีกฝ่ายแต่ก็ทำได้แค่แตะเบาๆ เพราะแรงหมดไปดื้อๆ ทัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาสองชั้นคู่คมมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำไล่ลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับกระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย "ถ้าร้ายกาจแล้วรักไหมล่ะครับ... หืม?" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของทัพฟ้าดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน พระเอกหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ก่อนจะละมือออกจากเอวบางเพื่อหยิบมือถือขึ้นมาดู แต่ทว่า... หน้าจอแจ้งเตือนที่สว่างวาบขึ้นมาในห้องเงียบเชียบ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทัพฟ้าแข็งค้างไปในทันที ขณะที่ข้าวปั้นที่ชะเง้อคอมองตามด้วยความสงสัย ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... เป็นชื่อของ 'คนคนนั้น'... คนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และไม่ควรจะกลับมาในจังหวะเวลานี้เด็ดขาด! "ฟ้า..." ข้าวปั้นครางชื่ออีกฝ่ายเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของทัพฟ้าเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที --- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและลุ้นไปกับความปากแข็งของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้นะครับ* - สายลมแผ่วเบา -