กลับมาสู่โหมดปกติที่วุ่นวาย

"ถอยไปเลยครับไอ้หน้าหล่อ... อ๊ะ ไม่ใช่ หมายถึง แกเป็นใครเนี่ย มายืนขวางทางกูทำไม!" เสียงทุ้มห้าวแต่เจือแววหงุดหงิดของทัพฟ้าดังขึ้นแทรกกลางความเงียบที่โรยตัวลงมาเสี้ยววินาที ร่างสูงโปรดในชุดช็อปวิศวะขยับกายก้าวมาบดบังร่างผมไว้มิดชิดอย่างสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างนั้นตึงเครียดจนผมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวผ่านเนื้อผ้า ผู้มาใหม่คือพี่รหัสของผมเอง... พี่กรณ์ ปี 3 คณะสถาปัตย์ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฟรนด์ลี่จนล้นปรี่และรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มักจะทำให้สาวๆ ใจละลาย แต่วันนี้ รอยยิ้มนั้นกลับดูเกร็งไปถนัดตาเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดันระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ของทัพฟ้าที่ส่งตรงไปให้ "ใจเย็นๆ ครับน้องทัพฟ้า พี่แค่มารับน้องข้าวปั้นตามประสาพี่รหัสผู้น่ารักเองครับ พอดีเห็นว่าเมื่อกี้เดินมาด้วยกันท่าทางเครียดๆ กลัวน้องชายพี่จะโดนรังแก" พี่กรณ์หัวเราะแห้งๆ พร้อมกับยกมือขึ้นยอมแพ้เล็กน้อยเชิงหยอกล้อ แต่ดวงตากลับกวาดมองมือของทัพฟ้าที่ยังคงคว้าข้อมือผมไว้อย่างถือวิสาสะ ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาที่พวงแก้มไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวมันคุุกรุ่นเสียจนเกือบจะหายใจไม่ออก ทัพฟ้าในโหมดหวงของนี่มันน่ากลัวชะมัด... แต่ก็นั่นแหละครับ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมมันกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกกับท่าทีปกป้องแบบไม่เกรงใจใครนั่น "ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ..." ทัพฟ้ากดเสียงต่ำ ลากเสียงยาวในลำคออย่างจงใจ "แต่ผมดูแลข้าวปั้นได้ดีพอครับ ไม่จำเป็นต้องรบกวนพี่รหัสหรอกนะ... กลับห้องกันเถอะครับข้าวปั้น" ประโยคหลังหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงราวกับคนละคน นัยน์ตาคู่คมที่เมื่อครู่ยังแข็งกร้าว บัดนี้ทอดมองผมด้วยความอ่อนโยนจนผมต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง ฝ่ามืออุ่นจัดที่กุมข้อมือผมอยู่เปลี่ยนเป็นสอดประสานนิ้วเข้ามาแนบชิด พาก้าวเดินผละออกจากตรงนั้นโดยไม่รอคำอนุญาตจากพี่กรณ์แม้แต่น้อย ตลอดทางเดินกลับหัองพักหมายเลข 404 บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นทางเดินชัดเจน ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ทัพฟ้ายังคงกุมมือผมไว้แน่นตลอดทาง ราวกับกลัวว่าถ้าเผลอปล่อยมือแล้วผมจะหายวับไปกับตา แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องพักดังขึ้น พร้อมกับความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศที่ปะทะเข้ากับใบหน้า ทัพดันผมเข้ามาด้านในก่อนจะปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ท่าทีคุกคามเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดใส่คนนอก หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายอัดแน่นอยู่ในอก "ปล่อยได้แล้วมั้งครับคุณทัพฟ้า มือผมจะเปื่อยอยู่แล้วนะ" ผมแสร้งโหลกโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า พร้อมกับดึงมือตัวเองกลับเบาๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ แถมยังออกแรงดึงรั้งให้ผมเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง ตุบ! หน้าอกผมชนเข้ากับกระดุมเสื้อช็อปของเขาเต็มรัก กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูกจนต้องรีบกักลมหายใจ ทัพฟ้าโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแทบจะชิดกัน ดวงตาคู่นคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ค้นหาบางอย่างที่ทำเอาผมไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา "หึง..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดริมฝีปากหยัก "หะ... หึงอะไรของนายเล่า!" ผมเสียงสูงใส่ทันที หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ฉันไปเดินกับพี่กรณ์ตั้งนาน สองนาน นายต่างหากที่หึงไม่เข้าเรื่อง!" "แล้วใครบอกว่าฉันพูดถึงนาย..." ทัพฟ้ามุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตากรุ้มกริมฉายชัดจนน่าหมั่นไส้ "หมายถึงนายต่างหากที่หึง... ดูทำหน้าดิ ตอนที่ไอ้พี่กรณ์มันเดินมาทำเป็นแต๊ะอัคน้องข้าวปั้น หน้ามุ่ยยิ่งกว่าตูดเป็ดซะอีก" "ไอ้ทัพฟ้า! ใครหน้ามุ่ยไม่ทราบ!" ผมแยกเขี้ยวใส่ ยื่นมือไปหมายจะหยิกแขนสักทีข้อหาปากดี แต่ทัพฟ้าไวกว่าคว้าข้อมือผมทั้งสองข้างรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็โอบเอวผมไว้แน่นจนแนบชิดไม่มีช่องว่าง ใกล้เกินไปแล้ว... ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "ปล่อยนะเว้ย ร้อนจะตายอยู่แล้ว มายืนกอดกันอยู่ได้ อึดอัด!" ผมดิ้นขลุกขลัก พยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน "ไม่ปล่อย... จนกว่าจะได้คำตอบ" ทัพฟ้ากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่ข้างใบหูจนขนลุกซู่ "ที่ยอมให้มันเดินมาส่งถึงตึกคณะเมื่อกี้... คิดอะไรอยู่หื้ม?" "ก็... ก็พี่เขาจะคุยเรื่องงานโปรเจกต์สถาปัตย์ที่ต้องส่งอาจารย์สัปดาห์หน้าไง นายจะอะไรนักหนาน2ว้า" ผมเถียงอุบอิบ รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ "งานหรืออย่างอื่น..." ทัพฟ้าหรี่ตามองอย่างจับผิด "สายตามันมองนายเหมือนจะกินเข้าไปให้ได้ นายคิดว่าฉันดูไม่ออกรึไงวะข้าวปั้น... ฉันหวงนะเว้ย หวงมากด้วย ไม่อยากให้ใครมอง ไม่ ะอยาดให้ใครเข้าใกล้ นายเป็นของ... เอ้ย หมายถึง นายเป็นรูมเมตฉันนะเว้ย" เกือบไปแล้ว... เกือบจะหลุดคำว่า 'ของฉัน' ออกมาเต็มประโยค ผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีก หัวใจกระหน่ำรัวแรงยิ่งกว่ากลองเพล คำพูดกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อัดแน่นอยู่เต็มห้อง ความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้มันเลยคำว่า 'รูมเมต' ไปไกลโขแล้ว ขยับเข้าใกล้เส้นบางๆ ของคำว่า 'แฟน' เข้าไปทุกที จนแทบจะไม่ต้องเอ่ยปากขออะไรกันอีก "เออ... รู้แล้วน่า เลิกพูดมากแล้วปล่อยได้แล้ว จะไปอาบน้ำ ร้อน!" ผมบ่นงึมงำ พยายามดันอกอีกฝ่ายออกเบาๆ ทัพฟ้ายอมคลายอ้อมกอดออกอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงพราวระยับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่นานๆ ทีจะได้เห็น เจ้าตัวยอมปล่อยมือผมให้เป็นอิสระ ก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้ผมของผมจนยุ่งเหยิงไปหมดด้วยความหมั่นเขี้ยว "รีบไปอาบน้ำไป เหม็นกลิ่นเหงื่อละเนี่ย" "ไอ้ฟ้า! นายต่างหากที่เหม็น!" ผมโวยวายไล่หลังขณะที่เจ้าตัวหัวเราะร่าเริงเดินหายเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี ผมยืนทิ้งน้ำหนักตัวพิงกับโต๊ะทำงาน พรูลมหายใจออกยาวเหยียดเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง สายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือบนเตียงนอนที่ส่งเสียงแจ้งเตือนสั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้ง ผมเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงข้อความแชตจากกลุ่มแก๊งตัวชง 'โอ๊ต & บูม' ที่ส่งข้อความรัวเข้ามาไม่ยั้ง [โอ๊ตตัวพ่อ]: อีปั้น! มึงรอดปลอดภัยจากเงื้อมมือเดือนคณะหรือยังวะ หรือโดนกินตับไปแล้ว? [บูมตัวแม่]: กูว่าไม่รอด ดูทรงแล้วอีฟ้ามันพร้อมขย้ำตั้งแต่อยู่หน้าตึกคณะละ สายตานี่แทบจะกินหัวพี่กรณ์สถาปัตย์แทนข้าวปั้นละมั้ง ฮ่าๆๆ [ข้าวปั้นคนสวย]: พอกเลยพวกมึงอ่ะ เลิกแซوกูสักที! [โอ๊ตตัวพ่อ]: อุ๊이! เขินล่ะสิ พิมพ์ตกหล่นด้วย ปรกติเรียกกูว่า 'ข้าวปั้น' แต่นี่เขินจนมือสั่นใช่ไหมล่ะคุณนาย [ข้าวปั้นคนสวย]: สั่นบ้านแกสิ! กูจะไปอาบน้ำ นอนละ รำคาญพวกมึง ผมพิมพ์ตอบกลับด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะกดล็อกหน้าจอเตรียมวางมือถือลง แต่จังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมาจากแชตส่วนตัวของคนที่ไม่คาดคิดว่าจะทักมาในเวลานี้... [พี่กรณ์ สถาปัตย์]: "น้องข้าวปั้นครับ... คือพี่มีเรื่องอยากจะคุยด้วยส่วนตัว พรุ่งนี้ว่างไหมครับ พอดีพี่สนใจเรื่อง... หัวใจน้องข้าวปั้นมากกว่าโปรเจกต์แล้วล่ะครับ" ดวงตาผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ มือที่ถือโทรศัพท์ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ยังไม่ทันได้คิดว่าจะตอบกลับว่าอย่างไร ประตูห้องน้ำก็ถูกผลเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของทัพคนที่เดินเช็ดผมออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก กลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ทัพฟ้าชะงักกึกเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของผมที่กำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันทีด้วยสัญชาตญาณนักล่า ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวผมในพริบตาเดียว "ใครทักมา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่แฝงความกดดันน่ากลัว ชนิดที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกระต่ายน้อยที่กำลังจะถูกหมาป่าขย้ำ เป็นกำลังใจให้ "สายลมแผ่วเบา" ด้วยการกดหัวใจและคอมเมนต์พูดคุยกันได้เสมอนะครับ