ไข้หวัดกับคนปากร้าย

"บอกว่าไม่ต้องไงไอ้คุณทัพฟ้า! หูหนวกหรือไงวะ ถึงฟังภาษาคนไม่เข้าใจ!" เสียงแหบแห้งที่พยายามจะตวาดให้ดังที่สุด แต่กลับฟังดูคล้ายเสียงลูกแมวเป็นหวัดเสียมากกว่า ทำให้ร่างสูงของคนที่กำลังยืนถือถ้วยต้มยำขุ่นๆ อยู่ข้างเตียงถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทัพฟ้าในชุดเสื้อยืดสีดำย้วยๆ กับกางเกงนอนลายการ์ตูนขาสั้น—ภาพลักษณ์ที่ไกลลิบจากเดือนคณะวิศวะสุดฮอต—ปรายตามองคนป่วยที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา สภาพของนายธนาธิปตอนนี้ดูไม่ได้เอาเสียเลย หน้าม้าที่ปกติจะเซ็ตอย่างดีชี้โด่ชี้เด่ แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากที่ขยับขมิ้นด่าเขามาตั้งแต่หนาวยันร้อน "ถ้าผมหูหนวก คุณปั้นคงต้องพูดภาษาใบ้ใส่ผมแล้วล่ะครับ เถียงเก่งขนาดนี้ ไข้ไม่น่าจะลดลงได้เลยนะ... ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ครับ อย่าดื้อ" "ก... ็คนมันไม่อยากกิน! เหม็น!" ข้าวปั้นเบือนหน้าหนีกลิ่นหอมฉุยของข้าวต้มปลาฝีมือแม่ครัวร้านตามสั่งข้างหอพัก มือบางพยายามปัดป้องถ้วยกระเบื้องที่อีกฝ่ายยื่นมาใกล้ แต่เพราะแรงที่ถดถอยทำให้มือไม้ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะผลักอกกว้างออกไป "เหม็นก็ต้องกินครับ หมอที่ไหนเขาบอกว่าคนไข้ไข้ขึ้นสาม่วนแปดจะหายได้ด้วยการนอนหายใจทิ้งเฉยๆ อ้าปากครับ... อ้าม" "ไอ้บ้า... ใครเขาอ้าปากกันเล่า นี่กูไม่ใช่เด็กอนุบาลนะเว้ย!" ข้าวปั้นกัดฟันกรอด ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำใสจากอาการปวดหัวตุบๆ ความจริงคือเขาแพ้ทางคนตรงหน้าตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยิ่งเวลาที่อีกฝ่ายทำเสียงนุ่มทุมแต่แฝงความดุดื้อแบบผู้ใหญ่นะครับ มันทำให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอยู่แล้ว ยิ่งเต้นรัวจนน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ทัพฟ้าไม่ฟังเสียงบ่นงึมงำ เขาตักข้าวต้มคำเล็กๆ เป่าเบาๆ จนไอความร้อนจางลง ก่อนจะจ่อไว้ที่ริมฝีปากแห้งผากนั้น ดวงตาคมกริบที่ปกติมักจะมีแววเจ้าเล่ห์แพรวพราวอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้กลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะยังพูดจากวนประสาทไม่เลิกก็ตาม "ถ้าคุณปั้นไม่ยอมกินดีๆ ผมจะเปลี่ยนวิธีป้อนเป็นแบบแนบเนื้อนะครับ... รับรองว่าวิธีนั้นคุณปั้นต้องร้องทักท้วงแน่ๆ แต่อาจจะไม่ใช่เรื่องข้าวต้มแล้วล่ะ" "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้ทัพฟ้าลามก!" ข้าวปั้นหน้าแดงแจ๋ขึ้นไปอีก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้หรือเพราะคำพูดสองแง่สองง่ามของรูมเมตตัวดีกันแน่ สุดท้ายก็จำใจต้องอ้าปากงับข้าวต้มคำนั้นลงไปอย่างจำยอม รสชาติกลมกล่อมกำลังดีช่วยให้ลำคอที่แห้งผากชุ่มชื้นขึ้นมาบ้าง แต่อาการพยศในตัวก็ยังไม่ยอมลดละ ห้องนอนขนาดกะทัดรัดตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงลมหายใจฟึดฟัดของคนป่วย ทัพฟ้านั่งลงที่ขอบเตียงอย่างระมัดระวัง มือหนายื่นออกไปทาบหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาทำเอาข้าวปั้นสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปัดออกเหมือนเคย "ตัวยังรุมๆ อยู่เลยนี่ครับ" ทัพฟ้าขมวดคิ้วมุ่น พึมพำกับตัวเองเบาๆ "ดื้อนัก ฝนตกเมื่อวานซืนก็ยังอุตส่าห์เดินตากฝนกลับจากตึกคณะสถาปัตย์ บอกให้รอใต้ตึกก็ไม่ฟัง" "ก็... ก็งานมันรีบนี่วะ ถ้ากูไม่ส่งวันนี้ อาจารย์ก็จะหักคะแนน... อีกอย่าง ร่มในกระเป๋ามันดันพัง..." ข้าวปั้นอ้อมแอ้มตอบเสียงเบาหวิว ความมั่นใจที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกผิดนิดๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายต้องมานั่งวุ่นวายคอยเช็ดตัวป้อนข้าวป้อนยาอยู่แบบนี้ "แล้วคุ้มไหมล่ะครับกับการแลกมาด้วยการนอนซมแบบนี้?" ทัพฟ้าถามเสียงนุ่ม ทอดสายตามองคนป่วยที่ทำหน้าหงอยอย่างนึกเอ็นดู มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมชื้นเหงื่อที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาข้าวปั้นถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน "ไม่ต้องมาทำเป็นสอนเลย... ถอยไปห่างๆ เลยนะ เดี๋ยวมันติดไข้กูหรอก" "ติดก็ดีสครับ... จะได้รู้ว่าเวลาเห็นคุณปั้นนอนซมแล้ว คนดูแลเขาใจหายใจคว่ำแค่ไหน" ทัพฟ้าพูดหน้าตาย แต่สายตาที่มองตรงมานั้นลึกล้ำเสียจนข้าวปั้นต้องรีบหลบสายตา หันไปมองผนังห้องแทนเพื่อซ่อนใบหน้าที่เห่อร้อน บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองคนมักจะเป็นแบบนี้เสมอ—มีการปะทะคารม มีความกวนประสาท และมีกำแพงบางๆ ที่ต่างฝ่ายต่างสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเอง แต่ในยามที่อีกฝ่ายล้มป่วยลง กำแพงเหล่านั้นกลับพังทลายลงอย่างง่ายดายเหลือเกิน ทัพฟ้าไม่ได้เป็นแค่รูมเมตจอมกวนที่ชอบแย่งของกินในตู้เย็นอีกต่อไปแล้ว สำหรับข้าวปั้นในเวลานี้... ผู้ชายคนนี้คือความอบอุ่นเดียวที่เขากำลังโหยหา "กินยาต่อครับ จะได้นอนพักยาวๆ" ทัพฟ้าหยิบซองยาพาราเซตามอลและยาแก้อักเสบที่จัดเตรียมไว้ขึ้นมาแกะอย่างคล่องแคล่ว ข้าวปั้นรับแก้วน้ำอุ่นมาถือไว้ด้วยมือสั่นเทา ทัพฟ้าจึงถือวิสาสะประคองมือข้างนั้นไว้มั่น ปลายนิ้วอุ่นๆ แนบชิดกับข้อมือเรียว ส่งผ่านความห่วงใยที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดออกมาได้ทั้งหมด หลังจากจัดการให้คนป่วยทานยาและเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ทัพฟ้าก็จัดการดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงอก ข้าวปั้นเริ่มง่วงงุนจากฤทธิ์ยา ดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือปิดลงอย่างช้าๆ ลลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอ ทัพฟ้านั่งมองใบหน้านั้นเนิ่นนาน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงขับให้เสี้ยวหน้าของคนหลับดูน่ารักน่าทะนุถอยยิ่งขึ้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปจัดหมอนให้เข้าที่อย่างเบามือที่สุด กลัวว่าจะไปรบกวนการพักผ่อนของคนไข้จำเป็น แต่ในจังหวะที่ทัพฟ้ากำลังจะผละตัวลุกขึ้นจากเตียง มือบางที่ควรจะหลับสนิทไปแล้ว กลับเอื้อมควชายเสื้อยืดของเขาไว้แน่น แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างสูงชะงัก "อย่า... เพิ่งไป..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ข้าวปั้นยังคงหลับตาพริ้ม แต่คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังฝันร้ายหรือหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ทัพฟ้ายิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน เขาขยับตัวกลับมานั่งลงที่เดิมอย่างเต็มใจ มืออีกข้างเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำชายเสื้อของเขาไว้แน่น พลางกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ "ไม่ไปไหนหครับ... นอนเถอะครับคุณปั้น ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ความเงียบสงบโรยตัวลงปกคลุมทั่วห้องอีกครั้ง ทว่าในอกข้างซ้ายของทัพฟ้ากลับมีบางสิ่งกำลังเต้นระรัวและพองโตขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลักออกมา เขาก้มมองคนตัวเล็กที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูที่ขึ้นสีแดงจางๆ "ถ้าหายดีเมื่อไหร่... เตรียมตัวโดนคิดบัญชีเรื่องที่ทำให้ผมเป็นห่วงได้เลยนะครับ คุณรูมเมตตัวแสบ" ทัพฟ้ายกย่องมุมปากขึ้นเล็กหมายมาด เตรียมจะผละออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเพื่อเคลียร์งานค้าง แต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะทำงานใกล้เตียงนอน ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากใครบางคนที่ดังก้องในความเงียบ *(ไลน์)* **Oat_SUT:** "ไอ้ฟ้า มึงส่งรูปที่แอบถ่ายข้าวปั้นตอนไข้ขึ้นลงกลุ่มยังวะ? กูจะได้เปิดตัวแผนการที่เราคุยกันไว้" ทัพฟ้าชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... เขายังไม่ได้เคลียร์หน้าจอแชตกลุ่มที่คุยกับไอ้โอ๊ตและไอ้บูมไว้ และตอนนี้ ข้าวปั้นที่ควรจะหลับสนิท... ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับหันมามองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามประกายวาววับ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นนี้นะครับ - สายลมแผ่วเบา -