เสื้อตัวนั้น... ของฉันนะ

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นบลูมมิ่งการ์เดนที่ลอยวนอยู่ในห้องนอนขนาดสิบสองตารางเมตร มันไม่ใช่กลิ่นที่ผมควรจะรู้สึกแปลกหน้าเลยสักนิด ในเมื่อนั่นคือกลิ่นเดียวกับที่ผมเทใส่ฝาเครื่องซักผ้าเมื่อคืนวานซืน แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวน้ำยาครับ... มันอยู่ที่คนซึ่งกำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว เปิดตู้เย็นหยิบกล่องนมจืดออกมายกซดหน้าตาเฉย โดยมีอาภອນชิ้นบนเป็นเสื้อโอเวอร์ไซส์สีครีมปักลายหมีน้อยสวมแว่นตา ซึ่งถ้าผมความจำไม่เสื่อมจนเกินไป... นั่นคือเสื้อนอนตัวโปรดของผมเอง "ทัพฟ้า... นั่นเสื้อฉัน" ผมพยายามเค้นเสียงให้ดูนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในหัวตอนนี้มันจะตีกันมั่วซั่วไปหมดเหมือนกองกระดาษดราฟต์งานสถาปัตย์ที่โดนน้ำหกใส่ เจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งที่ยืนเท่ด้วยสัดส่วนแบบนายแบบวิศวะหันขวับมามอง รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานั่นมันชวนให้มือไม้ผมสั่นด้วยความหมั่นไส้ระคน... เอ่อ ให้ตายเถอะครับ มันดันดูดีเกินกว่าจะเอ่ยปากด่าด้วยซ้ำ ทัพฟ้าก้มมองสำรวจตัวเองด้วยสายตากวนประสาทขั้นสุด ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "อ้าวเหรอครับ? ผมหยิบผิดนึกว่าเสื้อผม เนื้อผ้ามันนุ่มนิ่มดีนะข้าวปั้น ใส่สบายแถม... อ้อ กลิ่นหอมเหมือนเจ้าของห้องเลย" "ไอ้...!" ผมอ้าปากค้าง ชี้หน้าไอ้คุณรูมเมตตัวแสบที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "มันตัวใหญ่เกินไปสำหรับนายซะที่ไหนเล่า! แล้วดูสิ ชายเสื้อร่นขึ้นมาจนแทจะถึงสะดืออยู่แล้วนั่นน่ะ ถอดออกเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจถอด เสื้อตัวแค่นี้หวงไปได้..." ทัพฟ้าทำเสียงงอแงเหมือนเด็กไม่ได้ of ของเล่น ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวผมที่ยืนขวางทางอยู่หน้าตู้เย็น ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนผมต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นสบู่ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูกชัดเจนยิ่งขึ้น "หรือว่า... ข้าวปั้นเขิน ที่เห็นผมใส่เสื้อตัวนี้?" "บ้าสิใครเขิน! หน้าฉันเหมือนคนเขินเหรอ!" ผมโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับใช้มือดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทัพฟ้ากลับยิ่งก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของผมแนบชิดติดกับบานตู้เย็นโดยปริยาย ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างของคนตรงข้ามมันทำเอาสติที่สะสมมาทั้งวันกระเจิงไปคนละทิศละทาง สายตาคมกริบที่มองตรงมานั้นมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ ที่ชอบหยอกล้อกันทุกวัน ใครจะรู้บ้างล่ะครับว่าหัวใจของนายธนาธิปคนนี้มันเต้นผิดจังหวะไปกี่รอบแล้วกับความใกล้ชิดแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ "ใจเต้นแรงจังนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบarอยู่ข้างใบหู จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "นี่ไม่ได้เขินผมจริงๆ เหรอครับ หื้ม... นายสถาปนิกตัวแสบ" "ถอยไปเลยนะทัพฟ้า! นายมัน... ฉวยโอกาส!" ผมกัดริมฝีปากแน่นพยายามผลักไหล่กว้างนั้นเต็มแรง จนเจ้าตัวยอมถอยออกไปยิ้มร่าอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ผมยืนหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนั้นคนเดียว บรรยากาศในห้องหลังจากนั้นอบอวลไปด้วยความเงียบที่แปลกประหลาด ผมนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์พยายามเคลียร์แบบโมเดลงานสถาปัตย์ส่งอาจารย์ ส่วนทัพฟ้าก็ทิ้งตัวลงนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี และเสื้อตัวนั้น... เจ้ากรรมนายเวรตัวนั้น เขาก็ยังคงใส่มันอยู่โดยไม่มีทีท่าว่าจะถอดออกเลยสักนิด ให้ตายเถอะครับ... แบบนี้ผมจะเอาสมาธิที่ไหนมาทำงานกันล่ะเนี่ย จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต ข้าวปั้นเหลือบสายตาไปมองนิดหน่อยด้วยความรำคาญใจ นึกว่าคงเป็นโอ๊ตหรือบูมที่ทักมาปั่นประสาทเรื่องงานกลุ่มอีกตามเคย แต่พอล็อกหน้าจอขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นชื่อของ "ทัพฟ้า" ที่นั่งอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เมตรส่งข้อความเข้ามา *[ทัพฟ้า]: ถ้าชอบเสื้อตัวนั้นมาก... คืนนี้มานอนแย่งคืนกับผมสิครับ* นิ้วมือที่กำลังจะพิมพ์ตอบกลับข้อความด่าทอด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนตามสไตล์คนฟอร์มจัดถึงกับชะงักกึก หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตาเข้ากับเจ้าของร่างสูงที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ผ่านมาทางพนักพิงโซฟา และก่อนที่ผมจะได้กดลบข้อความหรือพิมพ์ปฏิเสธอะไรกลับไป... ข้อความใหม่จากอีกฝ่ายก็เด้งเข้ามาซ้ำอีกประโยคทันที *[ทัพฟ้า]: หรือจะให้ผมถอดให้ดูตอนนี้เลยดีล่ะครับ?* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและใจเต้นไปกับความกวนของสองหนุ่มนี้นะครับ - สายลมแผ่วเบา -