งานกลุ่มนรกแตก

"ถ้ามึงยังวางสัดส่วนบันไดตรงนี้เบี้ยวอีกมิลลิเมตรเดียว กูจะเอาไม้บรรทัดทีสเกลฟาดหัวมึงจริงๆ ด้วยทัพฟ้า!" เสียงโหลกโหนกของข้าวปั้นดังลั่นห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้กลสภาพเป็นสนามรบขนาดย่อม กองกระดาษไข โมเดลกระดาษชานอ้อย และเศษซากฟิวเจอร์บอร์ดกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเกิดพายุทอร์นาโดลง ทว่าคนโดนขู่กลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสบายๆ กลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนน้ำหยดติ๋ๆ ส่วนอีกข้างควงดินสออร์ดี้เล่นอย่างสบายใจเฉิบ "โหย ปั้นจ๋า ใจเย็นก่อนสครับ วิศวะกับสถาปัตย์เขามันคนละศาสตร์กันนะ จะให้เป๊ะทุกมิลลิเมตรแบบพิมพ์นิยมได้ไง งานศิลปะมันต้องมีช่องว่างให้ลมหายใจผ่านบ้างสิครับ" ทัพฟ้าลอยหน้าลอยตาตอบ พรางส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของคนตัวเล็กกว่าเต้นตุบๆ "ลมหายใจพ่อมึงส-! นี่มันวิชาการออกแบบสถาปัตยกรรมชุมชนนะโว้ย ไม่ใช่งานปั้นดินเผาอนุบาล โรงแรมรีสอร์ทที่อาจารย์ให้ทำ ถ้าโครงสร้างมึงคำนวณผิดไปนิดเดียวตึกถล่มลงมาคนตายเป็นเบือ มึงรับผิดชอบไหวเหรอ" ข้าวปั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นกับเก้าอี้พลาสติกจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอาร์ด ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนค้อนควับ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดผสมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตั้งแต่บ่าย นี่คือบทลงโทษของการทำโปรเจกต์คู่ข้ามคณะ... ใครมันเป็นคนคิดหลักสูตรนี้นะ เขาอยากจะส่งเรื่องร้องเรียนอธิการบดีซะเดี๋ยวนี้เลย บรรยากาศในห้องเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ กับเสียงคีย์ボードโน้ตบุ๊กที่ดังเป็นจังหวะ ทว่าความเงียบนั้นกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เมื่อความวุ่นวายรอบตัวสงبيลง พื้นที่ระหว่างคนทั้งสองกลับแคบลงอย่างประหลาด ข้าวปั้นก้มหน้าลงมองแปลนงานบนโต๊ะต่อ พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่นเพราะความโมโห (หรืออาจจะเพราะสาเหตุอื่นที่เขาไม่อยากยอมรับ) เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนร่วงลงมาปรกดวงหน้าหวาน ข้าวปั้นขมวดคิ้วมุ่นยามที่ต้องใช้สมาธิสูงลิ่ว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ทัพฟ้าก็ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้ง ร่างสูงลุกจากโซฟา เดินอ้อมมาด้านหลังเก้าอี้ที่ข้าวปั้นนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆ สะอาดๆ ลอยปะทะจมูกทันทีที่อีกฝ่ายโน้มตัวลงมา กลิ่นนั้นคล้ายกับกลิ่นแดดหลังฝนตก เจือด้วยความอบอุ่นแบบที่ทำให้หัวใจคนเผลอกระตุกวูบ "ทำตรงนี้... มันต้องดึงเส้นออกไปทางซ้ายอีกหน่อยครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่แถวลาดไหล่จนข้าวปั้นเผลอหดคอหนีโดยอัตโนมัติ สติสัมปชัญญะที่เคยตั้งมั่นไว้เริ่มรวนเร เมื่อมือหนาเอื้อมผ่านไหล่เล็กเข้ามาจับทับมือเรียวที่กำลังถือปากกาหมึกซึมอยู่ สัมผัสจากปลายนิ้วที่กุมทับลงมานั้นมั่นคงและอบอุ่นเกินความจำเป็น ข้าวปั้นรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงพัดลม "ทะ... ทัพฟ้า ถอยไปเลยนะ ใกล้ไปแล้ว" ข้าวปั้นพยายามดึงเสียงให้แข็ง แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับทรยศเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง "ใกล้ตรงไหน ก็นั่งทำงานด้วยกันป่ะ กลิ่นแชมพูมึงหอมดีนะ... ใช้ยี่ห้ออะไรวะ หอมกว่าของกูอีก" ทัพฟ้าไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขายิ่งแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอขาวเนียนมากขึ้นอีก จนปลายจมูกโด่งเกือบจะเฉียดผ่านเส้นผมของคนตรงหน้า "ไอ้บ้าทัพ! มึงฉวยโอกาสเหรอวะ!" ข้าวปั้นสะดุ้งสุดตัว ดีดตัวลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ไถลครูดไปกับพื้นเสียงดังลั่น ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนด้วยความเขินอายที่ถูกแปลงสภาพเป็นความเกรี้ยวกราดกลบเกลื่อน "ถอยไปห่างๆ เลยนะ! กูหายใจไม่ออก!" "ฮ่าๆๆๆ หน้ามึงแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วนะปั้น เขินกูก็บอกดีๆ ดิ ไม่เห็นต้องทำเป็นดุเลย" ทัพฟ้าหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความชอบใจ รอยยิ้มมุมปากนั่นช่างกวนประสาทแต่ก็มีเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองแทบอยากจะเอาแฟ้มข้อมูลฟาดหน้าสักที ข้าวปั้นเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง มือบางรีบยกขึ้นมาจับแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วยกดื่มรวดเดียวราวกับต้องการดับความร้อนรุ่มข้างใน โดยลืมไปสนิทว่ามันคือ "กาแฟเย็นที่ละลายจนจืดชืด" และความรีบร้อนนั้นก็ทำให้... "แค๊กๆๆๆ! อะแฮ่มๆๆๆ!" ข้าวปั้นสำลักกาแฟจนหน้าดำหน้าแดง ไอโขลกๆ ออกมาอย่างน่าเวทนา ทัพฟ้าหุบยิ้มฉับ รีบพุ่งเข้ามาตบหลังให้อย่างเบามือ สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนเป็นห่วงทันที "เฮ้ยๆ เป็นไงบ้างวะเนี่ย ทำไมซกมกเป็นเด็กๆ แบบนี้วะปั้น" ทัพฟ้ารีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดมุมปากให้คนตัวเล็กอย่างเบามือ สัมผัสนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนเสียจนข้าวปั้นที่กำลังไออยู่ถึงกับชะงักค้าง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาคมที่ฉายแววความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ในระยะประชิดนี้... ใกล้เสียจนมองเห็นขนตางอนยาวและประกายความจริงจังในแววตาคู่นั้น ทัพฟ้าไม่ได้กำลังแกล้งเขาอยู่ สีหน้าและแววตาของอีกฝ่ายมันจริงจังเกินกว่าจะเรียกว่าการเต๊าะเล่นๆ ห้องทั้งห้องเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียง เสียงพัดลม เสียงรถราข้างนอก หายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นดังโครมครามอยู่ในอกของกันและกัน ข้าวปั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่างนอกจากความอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ยังคงประคองอยู่แถวต้นคอของเขา "อะ... ไอ้ทัพ..." ข้าวปั้นกระซิบเสียงแผ่วเบา แพ้ราบคาบให้กับความใกล้ชิดนี้อีกครั้ง ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ชดเชยระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิด ปลายจมูกของคนทั้งสองเกือบจะแตะกันอยู่รำไร ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนที่กระซิบเสียงพร่าลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่นสะท้าน "ปั้น... ถ้ากูบอกว่าที่กูมานั่งปั่นงานด้วย ไม่ใช่เพราะอาจารย์สั่ง แต่เพราะกูอยากอยู่ใกล้ๆ มึง... มึงจะเชื่อป่ะล่ะ" ยังไม่ทันที่ข้าวปั้นจะได้ประมวลผลคำพูดกำกวมชวนใจเต้นรัวนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนกองกระดาษไขก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูทันที *Ringtone!* ข้าวปั้นสะดุ้งสุดตัว ผลักอกแกร่งให้ออกห่างแล้วรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความลนลาน หวังจะใช้มันเป็นข้ออ้างหนีสถานการณ์ชวนใจวายนี้ แต่พอลำแสงหน้าจอสว่างวาบและแสดงชื่อผู้ส่งข้อความเข้า ข้าวปั้นก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่ข้อความจากแก๊งเพื่อนตัวชงอย่างโอ๊ตหรือบูม... แต่มันคือข้อความจากบัญชีปริศนาที่ส่งภาพถ่ายมุมห้องนอนของข้าวปั้นในยามวิกาลเมื่อคืนนี้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วหนสันหลังวาบ *[บัญชีไม่ทราบชื่อ]: ทำไมนอนดึกจังล่ะครับ... คนสวย ระวังตัวหน่อยนะ เดี๋ยวมีคนแอบมองไม่รู้ด้วยนะ :)* ข้าวปั้นหน้าซีดเผือก มือเรียวที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาขึ้นมาทันที ความเย็นเยียบแล่นริ้วจากไขสันหลังขึ้นมาถึงท้ายทอย ท่าทางผิดปกติของข้าวปั้นทำให้ทัพฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ หุบยิ้มฉับ สีหน้าเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นรังสีความหวาดกลัวแผ่ออกมาจากร่างเล็ก "ปั้น... เป็นอะไร ใครส่งอะไรมา" ทัพฟ้าเสียงเข้มขึ้น เอื้อมมือจะคว้าโทรศัพท์ในมือมาดู แต่ก่อนที่ทัพฟ้าจะได้ดึงมือถือไป เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งจากด้านนอก... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งที่ดึกป่านนี้แล้ว และไม่มีใครรู้รหัสห้องนี้ นอกจากคนในห้องกับ... คนที่เคยแอบเข้ามา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นนี้นะครับ