เมื่อแก๊งเพื่อนตัวดีบุกห้อง

"ไอ้ฟ้า มึงตอบกูมาดีๆ นะ... นี่มึงเก็บกดมาจากไหนถึงได้กล้าเอาตุ๊กตาหมีใส่ชุดเจ้าสาวมานั่งไว้หัวเตียง หรือว่ามึงแอบไปได้เสียกับใครแล้วเขาฝากลูกไว้ให้เลี้ยงวะเพื่อน!" เสียงโวยวายของโอ๊ตดังทะลุประตูห้องน้ำออกมาทันทีที่ก้าวพ้นธรณ์ประตูห้องพัก ทำเอาข้าวปั้นที่กำลังยืนเช็ดผมหมาดๆ อยู่หน้ากระจกถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองจนไอโขลก "เบาเสียงหน่อยไอ้โอ๊ต! นี่มันหอใน มึงคิดว่าห้องกูเก็บเสียงดีนักหรือไง" ข้าวปั้นว่าพลางคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กขว้างใส่หัวเพื่อนตัวดีที่ถือวิสาสะรื้อค้นข้าวของบนโต๊ะอ่านหนังสือราวกับเป็นห้องตัวเอง "โหย ปั้นจ๋า... มึงใจร้ายกับเพื่อนจังวะ" บูมที่เดินตามเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกบรรจุชานมไข่มุกเต็มสองมือทำหน้ายู่ ชูถุงเครื่องดื่มยั่วเย้า "พวกกูอุตส่าห์ฝ่าแดดเปรี้ยงๆ เดินขึ้นตึกมาชั้นห้าเพื่อเสบียงกรองสารพิษให้พวกมึงนะเว้ย โดยเฉพาะมึงอ่ะไอ้ฟ้า..." บูม หันไปหรี่ตามองเจ้าของห้องอีกคนซึ่งเพิ่งเดินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำเกาะพราวบนลาดไหล่กว้างและแผงอกสมส่วนตามประสาหนุ่มวิวะสายกีฬา ทัพฟ้าใช้ผ้าขนหนูอีกผืนขยี้หัวตัวเองลวกๆ สายตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เดาไม่ออกว่ากำลังคิดแผนชั่วอะไรอยู่ "เสบียงหรือเสือก?" ทัพฟ้าสวนกลับเสียงเรียบ ทว่าแฝงแววตากวนประสาทชนิดที่เห็นแล้วอยากเอาฝ่าตีนลูบหน้าสักที "ถ้าอย่างหลังนี่มึงมาถูกเวลา เพราะกูมีเรื่องให้พวกมึงช่วยสืบพอดี" ข้าวปั้นชะงักมือที่กำลังสวมเสื้อยืดคอกลม หันขวับไปมองหน้าทัพฟ้าทันที "สืบอะไรของมึงอีกฟ้า? อย่าบอกนะว่ามึงจะให้ไอ้สองตัวนี้ไปรื้อถังขยะตึกบริหารอีก" "เปล่า เรื่องนั้นมันเด็กๆ รอบนี้ระดับอินเตอร์" ทัพฟ้าทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของข้าวปั้นอย่างไร้มารยาท ขายยาวๆ แยกออกกว้าง สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองหน้าจอมือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะของรูมเมตแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเพื่อนสนิททั้งสองคน "พวกมึงจำเรื่องที่แม่กูโทรมาเมื่อคืนได้ใช่ไหมวะ" บรรยากาศในห้องที่เคยอחיเออออด้วยเสียงโวยวายพลันเงียบลงทันที บูมกับโอ๊ตสบตากันโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือไว้เพียงความจริงจังที่หาได้ยากจากแก๊งตัวป่วนคู่นี้ โอ๊ตขยับเข้าไปใกล้เตียงนอน ทรตัวลงนั่งทับหมอนข้างแล้วเอ่ยเสียงเบาลง "เรื่องที่คุณน้าจะให้มึงหมั้นกับน้องริน... ลูกเพื่อนคุณแม่มึงน่ะเหรอ? แล้วนี่มึงเคลียร์กับข้าวปั้นยังวะ สีหน้าไอ้ปั้นตอนนี้เหมือนพร้อมหยิบอีโต้มาฟันคอพวกเรามากเลยนะมึง" ข้าวปั้นสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกพาดพิง รีบเบือนหน้าหนีไปทางระเบียงเพื่อซ่อนริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกหน่วงแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกตั้งแต่เมื่อคืนยังคงวนเวียนไม่จางหาย *หมั้นเหรอ... ทัพฟ้าจะมีคู่หมั้นอยู่แล้วจริงๆ สินะ* แล้วไอลีลาที่มันชอบทำท่าเต๊าะเขาหยอดเขามาตลอดสองเดือนนี้มันคืออะไรวะ แค่แก้เหงาหรือมันเห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่น? ทัพฟ้าสังเกตเห็นความเงียบที่ผิดปกติของคนตัวเล็ก ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ สาวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังข้าวปั้นที่ยืนเหม่อมองราวตากผ้า ฝ่ามือหนาวางลงบนลาดไหล่บางเบาโดยไม่มีการลังเล ข้าวปั้นสะดุ้งสุดตัว ทว่ายังไม่ทันได้ขยับหนี เสียงกระซิบแหบพร่าก็ดังชิดใบหู "คิดมากอะไรอยู่หึ... ตัวแค่นี้สมองไม่น่าจะจุเรื่องเครียดได้เยอะขนาดนี้นี่นา" "ถอยไปเลยนะไอ้ทัพฟ้า! ใครคิดมาก มึงจะหมั้นกับใครมันก็เรื่องของมึงสิ เกี่ยวอะไรกับกู" ข้าวปั้นสะบัดไหล่ออกจากการเกาะกุม พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจข้างในมันกำลังประท้วงเสียงดังว่าเขากำลังหงุดหงิดจนแทบคลั่ง "โอย เหม็นกลิ่นความหึงวะบูม แสบจมูกชะมัด" โอ๊ตแกล้งทำท่าเอามือพัดลมตรงหน้า ทำเอาบูมหัวเราะร่วนสมทบ "นั่นสิ ปั้น... มึงอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปดิ ฟังไอ้ฟ้ามันก่อน มึงก็รู้ว่าเพื่อนเรามันพวกหัวรั้นระดับสิบ ถ้ามันไม่อยากทำ ใครก็บังคับมันไม่ได้หรอก" บูมช่วยพูดแก้ต่างให้เพื่อนรัก แม้ในใจจะแอบลุ้นระทึกกับปฏิกิริยาของคนหน้าหวานไม่แพ้กัน ทัพฟ้ายืนนิ่ง ดวงตาคมกวาดมองใบหน้างอนๆ ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นเขี้ยว เขารู้ดีว่าข้าวปั้นกำลังซ่อนความรู้สึกอะไรไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้างนั้น เด็กนี่เก่งเรื่องกำแพงสูง แต่พังง่ายเสียยิ่งกว่ากระดาษสาเวลาที่เขาจี้ถูกจุด "ก็บอกอยู่ว่าผู้ใหญ่คุยกัน แต่กูยังไม่ได้ตกลง" ทัพฟ้าจงใจเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคมทอดมองแผ่นหลังบางด้วยความลึกซึ้งที่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "อีกอย่าง... คนที่กูอยากใช้ชีวิตด้วยจริงๆ ตอนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไหนหรอก" *ตึง!* เสียงหัวใจของข้าวปั้นกระแทกซี่โครงอย่างแรงจนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอกไว้ลวกๆ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงแซวของไอ้โอ๊ตกับไอ้บูมที่เริ่มส่งเสียงโห่แซวกันลั่นห้อง "อ้าวไอ้เหี้ยฟ้า! หยอดต่อหน้าพยานสองตัวแบบนี้ มึงไม่เกรงใจคานทองในห้องกูเลยนะเว้ย!" โอ๊ตแกล้งโวยวาย "กูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ!" ข้าวปั้นทนความร้อนบนใบหน้าไม่ไหว ตัดสินใจหมุนตัวหนีเตรียมพุ่งหลบเข้าห้องน้ำ ทว่าทัพฟ้าไวishกว่า มือหนาคว้าข้อแขนเรียวไว้ได้ทัน แล้วออกแรงดึงเบาๆ จนร่างบางเซเข้าไปปะทะแผงอกอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดทำเอาสติของข้าวปั้นกระเจิดกระเจิงไปหมด ทัพฟ้าก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจลดระดับลงจนมีเพียงแค่เขาสองคนที่ได้ยิน ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อย่าเพิ่งหนีกันสิข้าวปั้น... เรื่องเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษปีหน้า กับเรื่องผู้หญิงคนนั้น... มึงอยากให้กูตอบปฏิเสธแม่ต่อหน้าเลยไหมล่ะ?" ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายความจริงจัง ไม่มีแววตาเจ้าชู้ทะเล้นอย่างที่ชอบทำเป็นประจำในนั้น มีเพียงความมั่นคงบางอย่างที่ส่งผ่านความอบอุ่นตรงมาถึงหัวใจของเขา และในจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของทัพหน้าที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลง *ปิ้ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความไลน์จากบัญชีที่ตั้งชื่อว่า *"คุณแม่"* เด้งขึ้นมาหราต่อหน้าต่อตาแก๊งเพื่อนสนิทที่ยืนลุ้นระทึกอยู่ *[คุณแม่]: ทัพฟ้า... ถ้าลูกยืนยันว่าจะไม่ไปงานเลี้ยงดูตัวกับหนูรินเสาร์นี้ งั้นแม่จะถือว่าหนูเลือก "เด็กสถาปัตย์" คนนั้นที่ลูกพาไปกินชาบูด้วยเมื่อเดือนก่อนสินะ? แม่จะได้เตรียมไปสู่ขอให้ถูกบ้าน* ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ โอ๊ตอ้าปากค้าง บูมเบิกตากว้างหันขวับมามองหน้าข้าวปั้นสลับกับทัพฟ้า ส่วนข้าวปั้น... สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ทัพฟ้าไม่ได้ตกใจเลยสักนิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบมองสบกับคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้หน้าแดงลามไปถึงใบหู ร่างสูงก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำเอาสติที่เหลืออยู่ของข้าวปั้นขาดผึ่งลงทันที "เห็นไหม... แม่กูล้ำกว่าที่พวกมึงคิดอีกนะว่าไหมครับ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ