วิกฤตการณ์ห้อง 404

“กูถามว่า ใคร-ส่ง-มา” เสียงทุ้มต่ำของทัพฟ้าดังก้องไปทั่วห้อง 404 บรรยากาศภายในห้องที่ปกติควรจะมีเพียงเสียงคีย์บอร์ดหรือเสียงบ่นงุ้งงิ้งของผม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยรังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ผมมองช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง สลับกับใบหน้าที่บึ้งตึงจนแทบจะกลายเป็นหินของรูมเมตตัวดี ผมเองยังงงไม่หายเลยครับ ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าอยู่ดีๆ จะมีคนเอาดอกไม้มาวางไว้หน้าห้อง แถมไม่มีการ์ดชื่อคนส่งทิ้งไว้สักใบ “กูจะไปรู้ไหมล่ะ! กูเพิ่งกลับมาจากห้องแล็บเนี่ย!” ผมโต้กลับ เสียงเริ่มสั่นด้วยความประหม่าไม่ใช่เพราะกลัวหรอกครับ แต่เพราะสายตาของทัพฟ้าในตอนนี้มันเหมือนเสือที่กำลังจ้องเหยื่อแบบไม่ยอมให้คลาดสายตา “เพิ่งกลับมา? แต่กลิ่นหอมในห้องมึงมันฟุ้งไปหมดเลยนะข้าวปั้น” ทัพฟ้าก้าวเท้าเข้ามาหาผมหนึ่งก้าว มือหนาคว้าดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาโยนลงถังขยะข้างโต๊ะอย่างไม่ใยดี “กูไม่ชอบ... ไม่ชอบอะไรที่มันกวนใจกูแบบนี้” “มึงบ้าหรือเปล่า! นั่นมันของขวัญนะเว้ย ทิ้งไปแบบนั้นได้ไง!” ผมโวยวายพยายามจะก้มไปหยิบ แต่มือหนาก็คว้าต้นแขนผมไว้แน่นแล้วดึงให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน “ของขวัญจากใคร? จากไอ้คนที่มีปัญญาแค่ส่งดอกไม้มาให้ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาบอกว่าชอบมึงเนี่ยนะ?” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่กลับแฝงความน้อยใจที่ผมเองก็รับรู้ได้ชัดเจน “มึงลืมแล้วเหรอว่าคืนนี้เรามีนัดต้อง ‘เคลียร์’ กันเรื่องอะไร” ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าผมทันที คำพูดเมื่อคืนของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนม้วนเทปที่กรอซ้ำไปซ้ำมา *‘กูจะไม่ทนฟอร์มของมึงอีกต่อไปแล้ว’* ไอ้ประโยคนั้นมันยังตามหลอกหลอนผมไม่หยุด แล้วตอนนี้เขายังมาคาดคั้นเรื่องดอกไม้บ้าๆ นี่อีก “มึงกำลังหึงกูเหรอทัพฟ้า” ผมตัดสินใจถามออกไปตรงๆ พยายามรวบรวมความกล้าสบตาเขา ทัพฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มแบบที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ปลายจมูกผมจนผมเผลอหายใจติดขัด “หึงเหรอ... คำนั้นมันยังน้อยไปนะ” เขากระซิบชิดริมฝีปากผม “กูแค่มองว่าใครหน้าไหนมันกล้ามาเหยียบจมูกเสือในห้องของกูต่างหาก” มือของเขาเลื่อนจากต้นแขนมาประคองใบหน้าผมไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขามันอุ่นจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลาย แววตาดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเว้าวอนที่ผมไม่เคยต้านทานได้เลยสักครั้ง “ถ้าอยากรู้ว่าใครส่งมา...” ผมพึมพำ “ก็ปล่อยให้กูไปเช็กดูสิ เผื่อจะมีลายเซ็นหรืออะไรที่พอจะบอกได้” “ไม่จำเป็น” เขาขัดจังหวะทันที “เพราะถ้ามันอยากได้ตัวมึงไป มันต้องข้ามศพกูไปก่อน... หรือไม่ มึงก็ต้องเป็นคนบอกเองว่ามึงจะเป็นของใคร” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ขึงตึงจนเกือบจะขาดผึ่ง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่กำลังก่อตัวเป็นความลึกซึ้ง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “ไอ้ทัพ! ไอ้ปั้น! พวกมึงอยู่ปะ? กูโอ๊ตนะเว้ย พอดีกูเห็นคนถือดอกไม้ท่าทางลับๆ ล่อๆ เดินวนแถวหอพวกมึง เลยอยากรู้ว่ามึงได้รับหรือยัง!” เสียงตะโกนแหลมๆ ของไอ้โอ๊ตดังทะลุผ่านประตูเข้ามา พร้อมกับความวุ่นวายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ผมเบิกตากว้างพลักอกทัพฟ้าออกทันที แต่คนตรงหน้ากลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม เหมือนต้องการจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างใน “เดี๋ยวกูไปจัดการเอง” ทัพฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะเดินไปที่ประตู ทัพฟ้ากระชากประตูเปิดออก โอ๊ตที่ยืนทำหน้าสงสัยอยู่ข้างนอกถึงกับผงะเมื่อเจอหน้าดุๆ ของทัพฟ้า แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อเมมไว้ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความนั้นทำเอาผมตัวแข็งทื่อ *[ข้อความ]: “อย่าหลงเชื่อสิ่งที่เห็นในห้องนั้น ข้าวปั้น... เพราะดอกไม้นั่นไม่ใช่ของฉัน แต่ฉันเป็นคนวางแผนให้มันเกิดขึ้น เพื่อให้เธอได้รู้ว่าใครกันแน่ที่รักเธอมากกว่าแค่รูมเมต”* ผมอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็เปลี่ยนไป กลายเป็นรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามา เป็นรูปของผมกับทัพฟ้าในมุมที่ถ่ายจากด้านนอกห้อง... มุมที่เห็นชัดเจนว่าพวกเรากำลังทำอะไรกันเมื่อครู่ ทัพฟ้าหันกลับมามองผม แววตาสีเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อเห็นสีหน้าของผมที่ซีดเผือดลงอย่างกะทันหัน “ข้าวปั้น... มึงเป็นอะไรไป” เขาถามพลางก้าวเข้ามาหา แต่ผมถอยหลังกรูด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก “ทัพ... มีคนแอบถ่ายเรา... แล้วเขาก็บอกว่า... ดอกไม้นี่เป็นแผนของใครบางคน” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ทัพฟ้าก็แย่งโทรศัพท์ไปจากมือผม ดวงตาของเขากวาดมองข้อความบนหน้าจอนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คิ้วหนาของเขาจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่น “ไอ้เหี้ยนี่มันเป็นใคร...” ทัพฟ้ากัดฟันกรอด ก่อนจะหันไปทางประตูที่ไอ้โอ๊ตยังยืนงงอยู่ “โอ๊ต! มึงเห็นหน้าคนส่งดอกไม้นั่นชัดๆ ไหม!” แต่ก่อนที่โอ๊ตจะได้ตอบอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่ส่งมาจากเบอร์เดิม เมื่อผมกดเปิดดู มือผมก็แทบจะไร้เรี่ยวแรงจนโทรศัพท์เกือบหลุดมือ ในคลิปนั้น... เป็นภาพของคนคนหนึ่งที่ใส่ฮู้ดปิดบังใบหน้า กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง 404 และคนคนนั้นไม่ได้ถือดอกไม้... แต่ในมือเขากำลังถือ “กุญแจสำรอง” ของห้องเรา! ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังผมไปทันที ทัพฟ้าคว้าโทรศัพท์ไปดูคลิปนั้นด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนสีเป็นความโกรธจัดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “มันมีกุญแจห้องเรา...” ทัพฟ้าพูดเสียงต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำราม “นี่มันไม่ใช่แค่การเต๊าะเล่นๆ แล้ว... ใครกันแน่ที่กล้าเข้ามาเล่นกับชีวิตกูในห้องนี้!” จังหวะนั้นเอง ไฟในห้องก็ดับพรึบลงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะมีเสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดที่ใกล้หน้าต่างห้องที่สุด... เป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด “กูบอกแล้วไงทัพฟ้า... ว่าเกมนี้คนเริ่มก่อนน่ะ ไม่ใช่แค่เรา” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของข้าวปั้นและทัพฟ้ามาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ! สายลมแผ่วเบา