ระเบิดเวลาทางความรู้สึก

“ถ้างั้นก็หยุดทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเสียที ทัพฟ้า!” เสียงของผมที่ตะโกนออกไปก้องอยู่ในห้องแคบๆ จนแม้แต่เสียงแอร์ที่เคยเงียบเชียบยังดูหนวกหูขึ้นมาทันตา ผมหอบหายใจจนตัวโยน จ้องหน้าคนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในอกมันกำลังสั่นรัวราวกับมีคนเอาค้อนมาทุบ ทัพฟ้าไม่ได้โกรธ... นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เขามองผมด้วยสายตาเรียบเฉยที่มุมปากมีรอยยิ้มหยันจางๆ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะกับกรอบประตูไม้เบาๆ เป็นจังหวะ เหมือนกำลังนับถอยหลังระเบิดที่กำลังจะทำงาน “เจ้าข้าวเจ้าของเหรอ?” ทัพฟ้าทวนคำ เสียงของเขาต่ำและแหบพร่า “กูเริ่มก่อน? หรือมึงเองที่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นความชัดเจนที่กูหยิบยื่นให้มาตลอด?” “ความชัดเจนแบบไหนของมึง? การที่มึงไปนัวเนียกับรุ่นพี่ในชมรมแล้วกลับมาทำตัวเป็นเจ้าของกูเนี่ยนะ!” ผมสวนกลับทันควัน ความร้อนผ่าวรื้นขึ้นที่ขอบตาโดยไม่ได้รับอนุญาต “เราเป็นแค่รูมเมตกันนะเว้ย ทัพฟ้า มึงลืมไปแล้วหรือไง” ทัพฟ้าก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งบดบังแสงไฟจนเกิดเงาครอบงำร่างผมไว้ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขา—กลิ่นที่ผมเคยชอบนักหนา—ตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “รูมเมตเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ “คนที่นอนเตียงติดกัน คนที่กูยอมให้ล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวจนไม่มีที่ว่างเหลือให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น มึงเรียกคนคนนั้นว่า ‘แค่รูมเมต’ จริงๆ เหรอวะ ข้าวปั้น” “เออ! ถ้ามึงจะเอาแบบนี้ ก็ต่างคนต่างอยู่ไปเลยดีกว่า!” ผมหมุนตัวจะเดินหนีเข้าห้องนอน แต่ทัพฟ้าไวกว่า เขาคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นจนผมขยับไปไหนไม่ได้ “มึงพูดออกมาสิ” ทัพฟ้ากดเสียงต่ำ “มองตากูแล้วพูดว่ามึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่กูทำ... พูดว่ามึงไม่เคยหึงที่กูอยู่กับคนอื่น แล้วกูจะปล่อยมึงไป เดี๋ยวนี้เลย” ห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้า สายตาของเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคาดหวังที่ผมไม่พร้อมจะรับมือ ผมเม้มปากแน่น ความโกรธที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกลัว... กลัวว่าถ้าพูดความจริงออกไป ความสัมพันธ์ที่เราประคับประคองกันมาตลอดมันจะพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี “กู... กูไม่พูด” ผมหลบสายตา “ปล่อย” “มึงกลัวอะไร ข้าวปั้น” เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม “กลัวว่าถ้าเปิดใจแล้วมึงจะเสียใจ? หรือกลัวว่ามึงจะหนีความรู้สึกตัวเองไม่พ้น?” “มึงหยุดพูดสักที!” ผมสะบัดมือออกจนหลุด แล้วถอยกรูดไปจนหลังชนตู้เสื้อผ้า “มึงมันเห็นแก่ตัว! มึงต้องการแค่คนคั่นเวลา พอเบื่อมึงก็ไป... แล้วปล่อยให้กูที่จริงจังอยู่คนเดียวต้องเป็นฝ่ายแตกสลายเหรอ!” ทัพฟ้าชะงักไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นตกตะลึง ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวที่ผมอ่านไม่ออก “มึงคิดว่ากูมองมึงเป็นแค่คนคั่นเวลาเหรอ?” เขาถามเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยพลังกดดัน “ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ที่กูเต๊าะ ที่กูกวนประสาท ที่กูตามหวงมึงเหมือนหมาหวงก้าง มึงไม่เคยสัมผัสได้เลยเหรอว่ากูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้มึงหันมามองคนแบบกู?” “พอกันที!” ผมตะคอกใส่เขาอีกครั้ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มไหลอาบแก้ม “มึงเลิกเต๊าะกูสักที! เลิกทำเหมือนกูสำคัญทั้งที่จริงๆ แล้วมึงแค่สนุก! กูเหนื่อย... กูเหนื่อยกับความไม่ชัดเจนของมึง ทัพฟ้า!” ผมคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกดส่งและวางเครื่องทิ้งไว้บนเตียง แล้วเดินหนีเข้าห้องน้ำเพื่อล็อคประตูขังตัวเองไว้ข้างใน ปล่อยให้ความเงียบงันในห้องนั่งเล่นเป็นพยานให้กับความพังทลายของคำว่ารูมเมต ทัพฟ้าไม่ได้ตามมา เขาทำเพียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เสียงถอนหายใจยาวของเขาดังผ่านบานประตูเข้ามา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าเตียงของผม เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง... สองครั้ง... และสามครั้ง ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องน้ำ พิงหลังกับบานประตูที่เย็นเฉียบ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่พยายามจะหลุดออกมา แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ผมเพิ่งทิ้งไว้ข้างนอกผ่านช่องว่างใต้ประตู แสงหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาแสดงข้อความที่เขาส่งตอบกลับมา *“ถ้ามึงคิดว่าทั้งหมดที่กูทำคือเรื่องสนุก งั้นมึงอ่านนี่นะ ข้าวปั้น... เพราะหลังจากนี้ กูจะไม่เล่นเกมนี้อีกต่อไปแล้ว”* วินาทีนั้น ความรู้สึกผิดและสังหรณ์ใจที่เลวร้ายที่สุดก็ถาโถมเข้ามาในหัวใจ ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน แต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาผมแทบหยุดหายใจ *“กูชอบมึง... ชอบมาตลอด และกูกำลังจะเดินออกจากห้องนี้ไป ถ้ามึงอยากให้กูอยู่ต่อ ก็เปิดประตูออกมาตอนนี้ ถ้าไม่... ก็ถือว่ากูแพ้และกูจะไปจากชีวิตมึงเอง”* เสียงประตูห้องพักหลักดัง ‘กริ๊ก’ ตามด้วยเสียงปิดดังปังจนผนังห้องสะเทือน... ทัพฟ้าเดินออกไปแล้วจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่ข้างกันในตอนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุดนะครับ