ความเงียบที่น่ากลัว

"ถ้ามึงจะกลับไปนอนห้องนั้น กูก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่บอกไว้ก่อนว่ากูไม่อยู่" ประโยคสุดท้ายของทัพฟ้ายังคงดังก้องอยู่ในหัว ผมมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิท แผ่นไม้หนาที่เคยเป็นปราการกั้นความวุ่นวาย บัดนี้มันกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นความรู้สึกบางอย่างที่ผมเพิ่งจะมารู้ตัวว่า... มันคือความอ้างว้าง ห้อง 404 ที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นโอเชี่ยนบรีซของทัพฟ้า เสียงฮัมเพลงกวนๆ เวลาเจ้าตัวทำกับข้าว หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินวนไปมา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความเงียบงันชนิดที่ว่า... แค่เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังยังดังจนน่ารำคาญ ผมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงตัวเอง แสงไฟสลัวจากโคมไฟอ่านหนังสือทำให้เห็นฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ ผมพยายามหยิบดราฟต์งานออกแบบขึ้นมาดู แต่ตัวอักษรบนกระดาษกลับพร่ามัวไปหมด ทุกเส้นที่ขีดเขียนมันชวนให้ผมนึกถึงรอยยิ้มมุมปากของไอ้คนปากเสียคนนั้นที่ชอบเดินมามองไหล่ผมแล้วกระซิบข้างหูว่า ‘แบบนี้มันจืดไปหน่อยนะครับคุณสถาปนิก... ให้ผมเติมสีสันให้ไหม’ “สีสันบ้านมึงสิ...” ผมพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายมองเพดาน การไม่มีคนคอยมากวนประสาท มันไม่ได้รู้สึกดีอย่างที่คิด มันเหมือนกับว่าจังหวะการเต้นของหัวใจผมมันกระตุกผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ ผมพยายามจะโกรธ พยายามจะบอกตัวเองว่าดีแล้วที่ห้องนี้สงบสุข แต่ทำไมหน้าจอมือถือที่เปิดค้างไว้ที่แชตของเรามันถึงได้ดูเงียบเหงาขนาดนี้ *ทัพฟ้า: ส่งสติกเกอร์หมาทำหน้าเศร้า* แชตสุดท้ายเมื่อสองชั่วโมงก่อนถูกทิ้งไว้แบบนั้น ผมไม่ได้อ่าน ไม่ได้ตอบ และมันก็นิ่งสนิทเหมือนกับเจ้าของแชตที่หายไปจริงๆ ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดตู้เย็นหวังจะหาอะไรเย็นๆ ดื่มให้สมองโล่ง แต่สิ่งที่เจอคือกล่องนมสองกล่องที่ผมซื้อมาตุนไว้ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า... คนที่มักจะแย่งนมผมกิน แล้วเปลี่ยนเป็นหยิบเบียร์กระป๋องมาวางคืนให้เสมอ มันไม่อยู่แล้ว มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดครับ เหมือนมีใครมาถอดปลั๊กเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านออกไปทีละชิ้น จนสุดท้ายเหลือเพียงโครงสร้างว่างเปล่าที่ไร้ชีวิตชีวา ผมเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นสนามหญ้าหน้าหอพัก แสงไฟจากเสาต้นนั้นยังส่องสว่าง แต่ผมกลับรู้สึกว่าโลกในห้องนี้มันมืดลงกว่าทุกวัน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของเขา รูปโปรไฟล์ที่เป็นรูปมันใส่แว่นกันแดดทำท่ากวนๆ ยังคงอยู่เหมือนเดิม นิ้วผมสั่นเล็กน้อยตอนที่พิมพ์ข้อความลงไป *‘กลับมาหยิบเสื้อผ้าที่ลืมไว้ด้วย’* ผมพิมพ์ข้อความนั้นค้างไว้ แล้วก็นิ่งงันไป... นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่? ผมกำลังหาข้ออ้างเหรอ? ผมกำลังงี่เง่าเพียงเพราะขาดคนมากวนประสาทเนี่ยนะ? “เฮ้อ...” ผมถอนหายใจยาว พับหน้าจอมือถือเก็บเข้าที่เดิม แล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง พยายามข่มตาหลับท่ามกลางความเงียบที่กดทับลงมาเหมือนจะบอกว่า การหนีจากความวุ่นวายบางครั้งก็คือการต้อนรับความเหงาที่แสนสาหัสเข้าสู่หัวใจ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบาๆ ในความมืด ผมสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความหวังที่พุ่งพล่าน แต่สิ่งที่เห็นบนหน้าจอทำให้ลมหายใจผมแทบหยุดชะงัก มันไม่ใช่แชตจากทัพฟ้า แต่มันคือข้อความจากกลุ่มเพื่อนที่ผมเพิ่งจะกดเข้าไปดู *โอ๊ต: มึง... พวกมึงเห็นข่าวในเพจมหาลัยยัง?* *บูม: ทัพฟ้ามันโพสต์รูปกุญแจห้อง 404 ลงสตอรี่ พร้อมแคปชั่นว่า... 'ถ้าเจ้าของห้องไม่เรียก ก็คงต้องยอมเป็นคนไม่มีบ้านอยู่ไปตลอดชีวิต'* หัวใจผมกระตุกวูบ ผมรีบกดเข้าไปที่สตอรี่ของทัพฟ้าทันที ภาพที่เห็นคือพวงกุญแจห้องที่มีตุ๊กตาตัวจิ๋วที่ผมเคยโวยวายใส่ว่าอย่าซื้อมาห้อย แต่มันก็ยังห้อยอยู่อย่างนั้น... และในพื้นหลังของรูปภาพนั้นไม่ใช่ห้องของมัน ไม่ใช่ห้องเพื่อน แต่มันคือภาพทางเดินหน้าห้องของผม... ภาพนั้นถูกถ่ายไว้เมื่อ 5 นาทีที่แล้ว ผมรีบลุกพรวดไปที่ประตู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก มือผมสั่นเทาขณะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ความเงียบที่น่ากลัวเมื่อครู่นี้กำลังจะถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจของผมเอง ผมตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูอย่างช้าๆ ก่อนจะดึงประตูออก... ทัพฟ้ายืนพิงผนังอยู่ตรงนั้น แววตาของมันที่มองมาดูเหนื่อยล้าและอ้างว้างกว่าที่ผมเคยเห็น แต่มันก็ยังคงแย้มยิ้มออกมาบางๆ เหมือนคนที่จะร้องไห้แต่พยายามกลั้นไว้ “ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องไม่อยากให้ผมไป...” ทัพฟ้าพูดเสียงแผ่ว “แต่ผมแค่ไม่รู้ว่าจะกลับเข้ามายังไง... ถ้าคุณไม่เปิดโอกาสให้ผม” ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มาจากข้อความ มันมาจากหน้าจอหลักที่เด้งขึ้นมาว่า ‘สายเรียกเข้าจาก: แม่’... และก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ผมก็เห็นเงาของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางทิศที่เรายืนอยู่ พร้อมกับเสียงรองเท้าที่กระทบพื้นอย่างหนักแน่น นั่นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเพื่อนคนไหนเลย แต่มันคือเสียงก้าวเดินของ ‘ใครบางคน’ ที่ผมไม่ควรจะเจอที่นี่ในเวลานี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเหงาที่อบอุ่นด้วยกันเสมอนะครับ – สายลมแผ่วเบา