อุบัติเหตุใต้ฝนโปรด

เสียงกราวของสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงมาใส่หลังคาโครงสร้างเหล็กชั่วคราวของไซต์งานดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับฟ้าดินกำลังพยายามกลบเกลื่อนความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาจากริมฝีปากของปรินทร์เมื่อครู่ “คุณว่ายังไงนะ... ใครอยู่เบื้องหลังโครงการนี้?” พิมพ์รตาเอ่ยทวนซ้ำ เสียงของเธอแทบจะจมหายไปกับเสียงพายุหมุนด้านนอก แต่แววตากลมโตคู่นั้นกลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนสงสัย สมองอันฉับไวของสถาปนิกสาวกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล ชื่อที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากซีอีโอหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบคนนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้เธอช็อก แต่ยังเชื่อมโยงกับเอกสารลับที่เธอแอบเห็นบนโต๊ะทำงานของคณินเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างพาสเจอร์ไรซ์ ปรินทร์ไม่ตอบทันที เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ขยับปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เริ่มยับยู่ยี่เล็กน้อยเนื่องจากความชื้นในอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นนิ่งสนิท ทว่าดวงตาคมกริบกลับฉายแวววาวโรจน์ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าใคร... รู้แค่ว่าตอนนี้เราสองคนกำลังติดแห็กอยู่ด้วยกันที่นี่ และดูเหมือนว่าระบบประเมินสถานการณ์ในหัวฉันกำลังเตือนภัยระดับสีแดง” ปรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างจงใจ จนพิมพ์รตาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะวางแบบแปลนสถาปัตยกรรมด้านหลัง “ถอยไปเลยนะคุณปริ้นซ์! อย่ามาใช้มุกบีบคั้นสถานการณ์เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นนะคะ!” พิมพ์รตารีบยกมือขึ้นกั้นหน้าอกแกร่งของเขาไว้ทันที แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจเกินไปก็ตาม “เมื่อกี้คุณพูดถึงคณินกับกลุ่มทุนต่างชาติใช่ไหม? อย่ามาทำเป็นไขสือเด็ดขาดนะ ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะให้คุณมาหลอกตบตาด้วยสายตาคม ๆ แบบนั้น!” ปรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าฟัง เขาก้มลงมองมือเรียวบางที่ดันอกเขาอยู่ ก่อนจะเอื้อมมือหนาขึ้นไปกุมข้อมือเธอไว้หลวม ๆ ไม่ได้บังคับให้ปล่อย แต่ก็ไม่ยอมให้ถอยหนีเช่นกัน “ปากเก่งไม่เปลี่ยน... สมกับเป็นสถาปนิกตัวแสบประจำโปรเจกต์” ปรินทร์กระซิบชิดริมหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยปะทะผิวแก้มเนียนจนพิมพ์รตาต้องแอบกลั้นหายใจ “คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะยอมให้คนอย่างคณินมาฮุบที่ดินแปลงนี้ไปต่อหน้าต่อตา? หึ... เขาก็แค่หมากตัวหนึ่งที่กำลังเดินเข้าตาจนต่างหาก” “นี่คุณ...” พิมพ์รตาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่ยอมแพ้ “คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าพวกมันกำลังเล่นตอดอะไรอยู่? แล้วทำไมถึงปล่อยให้ฉันต้องหัวหมุนตรวจแบบโครงสร้างแก้ไปแก้มาถึงสามรอบล่ะคะ? สนุกมากนักเหรอที่ได้แกล้งฉันเนี่ย!” ความโกรธปนความน้อยใจวาบขึ้นในอก พิมพ์รตารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตัวตลกในเกมการเมืองธุรกิจของผู้ชายพวกนี้ ทั้งที่เธอทุ่มเทสมองและหยาดเหงื่อทั้งหมดให้กับโปรเจกต์รีสอร์ทอนุรักษ์ธรรมชาติฝั่งตะวันตกนี้อย่างสุดกำลัง ปรินทร์เห็นประกายความไหววูบในดวงตานั้น รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าหล่อเหลาก็พลันเลือนหายไป ความนุ่มนวลอย่างประหลาดเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เขาถอนหายใจยาวก่อนจะใช้มืออีกข้างดึงรั้งข้อศอกเธอเบา ๆ ให้ขยับหลบจากมุมอับชื้นใกล้หน้าต่างที่ฝนสาดเข้ามา “ฉันไม่ได้แกล้งคุณ... พิมพ์รตา” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมคายทอดมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย “ที่ฉันปล่อยให้คุณแก้แบบ ไม่ใช่เพราะอยากกลั่นแกล้ง แต่เพราะฉันรู้ว่ามีหนอนกระ่อนอยู่ในทีมออกแบบของคุณ และถ้าฉันไม่บีบให้มันแสดงพิรุธออกมา เราก็ไม่มีทางลากคอคนที่ขายข้อมูลบริษัทให้คณินออกมาได้หรอก” พิมพ์รตาชะงักกึก ความโกรธที่คุรุ่นอยู่เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความตกใจ “หนอนบ่อนไส้ในทีมฉัน? หมายความว่าไงคะ?” “หมายความว่า... แบบแปลนโครงสร้างฐานรากที่คุณส่งให้ตรวจรอบล่าสุด เกือบจะถูกส่งต่อไปให้บริษัทคู่แข่งแล้ว ถ้าฉันไม่สั่งอายัดระบบคลาวด์ไว้ทัน ป่านนี้คุณคงกลายเป็นแพะรับบาปในข้อหาขโมยทรัพย์สินทางปัญญาไปแล้วล่ะคุณสถาปนิกปากแจ๋ว” ปรินทร์อธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นจนพิมพ์รตาต้องเม้มริมฝีปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานชั่วคราวบนไซต์งานมืดครึ้มลงเพราะแสงธรรมชาติเริ่มหมดลง ไฟสำรองของไซต์งานกะพริบติด ๆ ดับ ๆ ก่อนจะดับสนิทลงอย่างสิ้นเชิง ความมืดเข้าปกคลุมรอบตัวทันที “ว이! ไฟดับเหรอเนี่ย” พิมพ์รตาร้องอุทานด้วยความตกใจ เผลอขยับเข้าไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตของปรินทร์ไว้โดยอัตโนมัติด้วยสัญชาตญาณ ในความมืดสนิท ปรินทร์ยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ แม้เธอจะมองไม่เห็นแต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลของร่างบางที่เบียดชิดเข้ามาในอ้อมกว้างอย่างไร้ที่ว่าง เขายกมือขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวม ๆ เพื่อประคองไม่ให้เธอสะดุดล้มกับกองม้วนกระดาษแปลนที่วางเกะกะบนพื้น “กลัวความมืดเหรอครับ... สถาปนิกคนเก่ง?” เสียงกระซิบพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปากของเธอในความมืด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มจนพิมพ์รต้ารู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินมาตรฐานความปลอดภัย “ใครกลัวกันคะ! แค่... แค่มันมองไม่เห็นต่างหากเล่า ปล่อยเลยนะคุณปริ้นซ์!” พิมพ์รตาพยายามดันอกเขาออก แต่แขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก “ไม่ปล่อย... จนกว่าคุณจะยอมรับว่าที่ผ่านมา คุณแอบคิดถึงหน้าฉันเวลาเจอเรื่องเครียด ๆ ใช่ไหมล่ะ” ปรินทร์แกล้งเอ่ยหยอกเย้า น้ำเสียงเจือแววเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนฟังอยากจะหยิกเนื้อเขาสักทีสองที “หลงตัวเองที่สุด! คนบ้าอะไรหน้าหนาเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก...” คำพูดต่อว่าของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ ๆ แสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวบนผนังก็สว่างวาบขึ้น ท່ามกลางแสงสลัวนั้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตของพิมพ์รตาประสานเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและประกายความอบอุ่นอย่างปิดไม่มิด ปรินทร์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกันอยู่แล้ว ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความหวานชวนใจเต้นระทึกอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงตะโกนโหวเหวกของคนงานที่วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามา “ท่านประธานครับ! คุณปรินทร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่สำนักงานใหญ่แล้วครับ! ทางคุณคณินเรียกประชุมด่วนอ้างมติบอร์ดบริหารเพื่อปลดฟ้าผ่าคุณพิมพ์รตาออกจากหัวหน้าสถาปนิกครับ!” ปรินทร์หรี่ตาลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับติดลบ ความอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงซีอีโอมหาเศรษฐีผู้ไร้ความปรานี เขาก้มลงมองพิมพ์รตาที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าแตะต้องคนของเขา “ดูเหมือนเกมกระดานนี้... จะสนุกเร็วกว่าที่คิดนะ” ปรินทร์เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา กดเปิดหน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นยอดวงเงินในแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิทที่ไม่มีวันหมด ก่อนจะกดโทรออกหาเลขAส่วนตัวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ดาดฟ้า... แล้วบอกทางบัญชี ล็อคบัญชีบริษัทของคณินทุกบาททุกสตางค์ทันที!” *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความปากแจ๋วของยัยตัวแสบกับท่านประธานสายเปย์นะคะ เมล่อนโซดาจะรีบเสิร์ฟความฟินระดับพรีเมียมในตอนหน้าให้จุใจแน่นอนค่ะ!*