คุณชายสายเปย์ vs สถาปนิกสายสู้ชีวิต

"บอกแล้วไงคะว่าชานมไข่มุกแก้วนี้ ฉันออกเงินเอง! ไม่ได้ขอให้คุณชายเทวดาที่ไหนมาประทานบุญญาบารมีให้กินฟรีๆ หรอกนะยะ!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของมีนาราที่ดังลั่นทะลุเต็นท์พักคนงานชั่วคราว ทำเอาพิมพ์รตาที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนโครงสร้างเหล็กถึงกับต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ สถาปนิกสาวขยับคานแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเรียบริเริ่มแสดงความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง เมื่อเหลือบไปเห็นเซเลบสาวไฮโซในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสน กำลังยืนเท้าสะเอวทำหน้าเหวี่ยงใส่พนักงานจัดส่งอาหารระดับมิชลินสตาร์ที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่กลางไซต์งานก่อสร้างฝุ่นตลบ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกคะเนี่ย? พิมพ์รตาคิดในใจอย่างหัวเสีย ตั้งแต่เช้าตรู่ที่ผ่านมา ไซต์งานรีโนเวทอาคารเก่าอายุกว่าห้าสิบปีของเธอก็มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละนาที เริ่มตั้งแต่ทีมแม่บ้านมืออาชีพในยูนิฟอร์มเนี๊ยบกริบส, จู่ๆ ก็เดินถือเครื่องดูดฝุ่นระบบไอน้ำราคาแพงลิบลิ่วเข้ามาทำความสะอาดกองเศษปูนและฝุ่นผงจนสะอาดเอี่ยมอ่องราวกับรีสอร์ทห้าดาว ตามมาด้วยลังส้มออสเตรเลียเกรดพรีเมียมกล่องโตที่แปะป้ายว่า "แจกฟรีสำหรับทีมงานผู้เสียสละทุกท่าน" และล่าสุด... อาหารกลางวันกล่องทองคำเปลวจากภัตตาคารจีนชื่อดังที่ถูกลำเลียงมาส่งถึงที่แบบบุฟเฟต์ไม่อั้น และคนเดียวในสามโลกที่สมองกลวงพอกล้าทำเรื่องสิ้นเปลืองแบบนี้ ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น... ปรินทร์! "คุณมีนาราคะ ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ช่วยกรุณาเดินออกไปสูดอากาศข้างนอกไซต์งานสถาปัตยกรรมของฉันทีค่ะ ฝุ่นปูนพวกนี้มันไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนสมองกลวงเท่าไหร่ เดี๋ยวสำลักความมั่นใจตายขึ้นมา ฉันขี้เกียจเรียกกู้ภัย" พิมพ์รตาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปแทิงกลางวง พร้อมกับตวัดสายตามองกล่องอาหารหรูหราเหล่านั้นด้วยความหมั่นไส้ระคนระอา มีนาราหันขวับมามองหน้าเธอด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับพิมพ์รตาเป็นเชื้อโรคเดินได้ "หนอย อีสถาปนิกปากแจ๋ว! เธอคิดว่าข้าวกล่องพวกนี้มันส่งมาให้คนงานชั้นต่ำอย่างพวกเธอหรือไงยะ? นี่มันคือซูเปอร์วีไอพีลันช์ที่พี่ปริ้นซ์สั่งให้ฉันต่างหากเล่า! เขาเป็นห่วงฉันที่ต้องมาตรวจงานแทนคุณคณิน ก็เลยส่งอาหารภัตตาคารมาเอาใจ... เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาแบบนี้ยะ!" พิมพ์รตาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "อุ๊ย! มโนล้ำเลิศยิ่งกว่าบทละครหลังข่าวอีกนะคะเนี่ย คุณชายปรินทร์เนี่ยนะจะส่งอาหารมาให้คุณ? ถ้าเขาจะส่ง เขาก็คงส่งให้ถังขยะยังดูมีประโยชน์กว่าส่งให้คุณเสียอีกค่ะ" "เธอว่าฉันเป็นถังขยะเรอะ!" มีนาราปรีแตก หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนเครื่องสำอางแทบหลุดร่อน เธอยกมือขึ้นเตรียมจะตวัดฝ่ามือลงมาบนแก้มของสถาปนิกสาวอย่างเหลืออด แต่ทว่า... ข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาของใครบางคนคว้าหมับไว้กลางอากาศอย่างแรง! ความเงียบกริบเข้าปกคลุมบริเวณไซต์งานทันที เมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้ทุกคนต้องกลั้นหายใจ ปรินทร์กวาดสายตาคมกริบมองมีนาราด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยรัศมีพิฆาตระดับร้อยแรงม้า "คุณมีนารา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายสะع้านไปทั้งร่าง "มือข้างนี้ของคุณ ดูท่าทางจะว่างงานมากสินะคะ ถึงได้อยากเอามาทำอะไรไร้สาระในพื้นที่ก่อสร้างของคนอื่น" "พี่... พี่ปริ้นซ์!" มีนาราหน้าซีดเผือก เปลี่ยนสีหน้าจากความโกรธเป็นออดอ้อนในเสี้ยววินาที "คือมีนi... มีนาราแค่จะสั่งสอนยัยนี่แทนคุณคณินค่ะ มันปากเสียใส่มีนาก่อนนะ-..." "ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณเรียกผมว่าพี่ และผมก็ไม่ได้สั่งอาหารชุดนี้มาให้คุณด้วยค่ะ" ปรินทร์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เขาสลัดข้อมือมีนาราทิ้งอย่างรังเกียจ ราวกับเธอเป็นแค่แมลงวันที่น่ารำคาญ ก่อนจะเบนสายตาคมปลาบไปสบตากับพิมพ์รตาที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตากล회ะจับผิด พิมพ์รตาหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ "แล้วถ้าไม่ได้ส่งให้คุณมีนารา... แปลว่าคุณตั้งใจส่งมาให้ทีมงานของฉันจริงๆ งั้นสิคะ?" ปรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวสถาปนิกสาวทีละก้าวอย่างจงใจ ความกดดันรอบตัวทำให้พิมพ์รตาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือย ดวงตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มก้มลงมองสถาปนิกสาวตัวเล็กกว่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเย็นชา เป็นประกายระยิบระยับของความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบัง "อาหารพวกนี้... ผมไม่ได้ส่งให้ทีมงานค่ะ" ปรินทร์โน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนหัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบ "แต่ผมตั้งใจส่งมาให้ 'หัวหน้าสถาปนิก' คนเก่ง ที่เอาแต่โหมงานจนลืมกินข้าวเที่ยงต่างหากล่ะคะ" ใบหน้าของพิมพ์ร้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามจะดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง "ใครบอกว่าฉันลืมกินข้าวคะ! แล้วใครอนุญาตให้คุณมาวุ่นวายกับชีวิตฉันไม่ทราบ!" "ระบบคุมความประพฤติในหัวผมบอกค่ะ..." ปรินทร์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ "และถ้าคุณยังดื้อไม่ยอมกินข้าวกล่องนี้ให้หมด... ผมคงต้องใช้วิธี 'ป้อน' ให้คุณด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะพิมพ์รตา" "คุณปริ้นซ์! นี่คุณมัน..." พิมพ์รตาอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกเมื่อเจอสายตาแพรพราวและความหน้ามึนระดับพรีเมียมของอีกฝ่ายโจมตีเข้าจังๆ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ เสียงปรบมือดังป้าบๆ ก็แทรกขึ้นมาจากทางเข้าไซต์งาน พร้อมกับร่างสูงท้วมของคณิน ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า "โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรขนาดนี้ครับเนี่ย คุณปรินทร์ผู้แสนbussy ถึงกับลงทุนหอบข้าวหอบของมาปรนเปรอสถาปนิกโนเนมคาไซต์งานเลยรึไง? น่าเสียดายนะครับที่ความพยายามของคุณ มันจะสูญเปล่า... เพราะตอนนี้ คณะกรรมการตรวจสอบลิขสิทธิ์แบบแปลน เขามาถึงหน้าตึกกันหมดแล้ว!" คำพูดของคณินทำให้ทุกลมหายใจในไซต์งานสะ अटकกึก พิมพ์รตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ปรินทร์หรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทรัดกุมและเอกสารในมือเป็นปึก ที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพิมพ์รตาด้วยใบหน้าไร้รอยยิ้ม "สวัสดีครับ คุณพิมพ์รตา... เราได้รับเรื่องร้องเรียนด่วนที่สุด ว่าแบบแปลนโครงการรีโนเวทนี้ มีการคัดลอกและละเมิดลิขสิทธิ์ผลงานระดับชาติของบริษัทคู่แข่ง... เชิญคุณไปที่ห้องสอบสวนเพื่อเคลียร์ข้อกล่าวหาเดี๋ยวนี้ครับ!" พิมพ์รตานิ่งงั้น สมองประมวลผลไม่ทันกับวิกฤตที่โถมเข้ามาอย่างกะทันหัน ขณะที่คณินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แต่ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไร ปรินทร์ก็ก้าวขึ้นมาขวางหน้าพิมพ์รตาไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบอย่างน่ากลัว มือหนาควักโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา "ละเมิดลิขสิทธิ์งั้นเหรอคะ..." ปรินทร์แค่นหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนจะกดโทรออกหาเลขาส่วนตัวด้วยมือเดียว น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยประกาศกร้าวชนิดที่ทำเอาทุกคนในที่นั้นหน้าซีดเผือด "จัดการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ทั้งหมด... และซื้อลิขสิทธิ์บริษัทคู่แข่งของมันมาเป็นของผมซะ! ภายในห้าดินาทีนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปพร้อมกับความปากแจ๋วของยัยพิมพ์นะคะ!