แผนซ้อนแผนในที่ประชุมบอร์ด

เสียงตบโต๊ะประชุมไม้สักทองราคาเจ็ดหลักดังสะท้านไปทั่วห้องบอร์ดบริหารราวกับเสียงสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน บรรยากาศภายในห้องที่ติดกระจกใสรอบด้านมองเห็นวิวกรุงเทพมหานครมุมสูงถูกแช่แข็งไว้ด้วยความตึงเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับของคณะกรรมการอาวุโสหลายท่าน ขณะที่สายตาทุกคู่ต่างพากันจับจ้องไปที่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมา ซึ่งกำลังฉายภาพแบบแปลนสถาปัตยกรรมชิ้นโบแดงของโปรเจกต์มิกซ์ยูสหมื่นล้าน "นี่มันหมายความว่ายังไงครับท่านประธาน!" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตามองไปยังบอร์ดบริหารด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ ก่อนจะชี้ปลายนิ้วสั่นเทามาที่หญิงสาวร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเบจที่นั่งไขว่ห้างอยู่อีกฟากของโต๊ะ "แบบแปลน 'The Lumina Oasis' ที่คุณพิมพ์รตาเพิ่งนำเสนอไปเมื่อครู่ มันคือโครงสร้างเดียวกับที่บริษัทโครนัส กรุ๊ป ของทางฝั่งเราพัฒนามาตลอดสามเดือนเต็ม! แบบนี้มันคือการขโมยทรัพย์สินทางปัญญาชัดๆ!" มีนาราที่นั่งอยู่ข้างกันรีบเอ่ยเสริมทันที น้ำเสียงของเธอแหลมสูงจนเกือบกรี๊ดด้วยความสะใจที่ได้เห็นเหยื่อจนมุม "ใช่ค่ะท่าน! ดิฉันเป็นพยานได้ว่าคุณพิมพ์แอบเข้ามาดูไฟล์ลับในห้องทำงานของคณินเมื่อสัปดาห์ก่อน ผู้หญิงคนนี้ไม่มีจรรยาบรรณวิชาชีพเลยสักนิด สมควรโดนไล่ออกแล้วก็ดำเนินคดีให้เข็ดหลาบนะคะ!" พิมพ์รตาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงรอยยิ้มเย็นชาไว้ที่มุมปาก นิ้วเรียวสวยหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นไปมาอย่างไม่ยี่หระ สายตาคมกริบราวกับแมวป่ากวาดมองคู่หูตัวร้ายทั้งสองคนที่กำลังดิ้นพล่านเหมือนปลาถูกทุบหัว *น่าสมเพชเสียจริง... เล่นไม้ตื้นๆ แบบนี้ คิดว่าฉลาดมากสินะคะ* พิมพ์รตาคิดในใจด้วยความหมั่นไส้ เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดปกเสื้อสูทให้เรียบเนียนอย่างไร้ที่ติ ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าสองก้าวด้วยท่าทีสง่างามสะกดทุกสายตาในห้องประชุม "คุณคณินคะ... ก่อนจะกล่าวหาว่าใครขโมยผลงาน กรุณาใช้สมองอันน้อยนิดที่มีทบทวนดูให้ดีเสียก่อนนะคะว่า 'ไฟล์ลับ' ที่คุณอ้างว่าฉันแอบไปดูเนี่ย มันคือไฟล์ขยะที่ตั้งใจโยนทิ้งลงถังขยะรีไซเคิลหรือเปล่า?" พิมพ์รตากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่คนฟังอยากจะเอาปี๊บคลุมหัว "เธо... เธอว่ายังไงนะ!" คณินหน้าถอดสี รีบหันไปมองหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ที่ตอนนี้ข้อความบนสไลด์กำลังเปลี่ยนไป ปรินทร์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ หัวโต๊ะประธาน ปรบมือเบาๆ สามครั้ง เสียงก้องกังวานของเขาราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิตคนอวดดี ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโดสั่งตัดพิเศษเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกราบกรานมองคณินด้วยแววตาสมเพชระคนเย้ยหยัน "ใจเย็นๆ สิครับคุณลูกพี่ลูกน้อง..." ปรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงอำนาจ "อยากรู้ไหมครับว่าทำไมแบบแปลนที่คุณอ้างว่าเป็นลิขสิทธิ์ของฝั่งคุณ ถึงมีข้อบกพร่องด้านการรับน้ำหนักโครงสร้างที่โง่เง่าที่สุดในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม?" คณินกลืนน้ำลายลงคอieออืกใหญ่ เริ่มรู้สึกหนสันหลังวาบ "ทะ... ท่านประธานหมายความว่ายังไงครับ?" "ก็หมายความว่า..." ปรินทร์กดรีโมทคอนโทรลในมือ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์พลันปรากฏภาพเอกสารการจดสิทธิบัตรและโค้ดลับการเขียนแบบที่ซ่อนลายน้ำดิจิทัลไว้อย่างแนบเนียน "แบบแปลนที่คุณคณินเพิ่งเสนอไปเมื่อครู่ แท้จริงแล้วเป็น 'ดีไซน์ดัมมี' ที่พิมพ์รตาจงใจปล่อยรั่วไหลออกไปให้หนอนบ่อนไส้คาบไปขายต่างหากล่ะครับ" ฮือฮา! เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตกใจดังระเบิดขึ้นทั่วห้องประชุม คณินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษทิชชูเปียกน้ำ ร่างกายสั่นเทาจนต้องใช้มือเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้มพับลงไป ส่วนมีนารากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าไปได้ พิมพ์รตากระตุกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เธอหันไปสบตากับปรินทร์ที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาให้ เป็นรอยยิ้มที่รู้กันดีแค่สองคนในฐานะคู่ปรับที่ร่วมมือกันตบหน้าพวกปากดีให้คว่ำกระดอน "ทีนี้..." ปรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทหรูเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างพิมพ์รตาอย่างไร้รอยต่อ เขายื่นมือหนามาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวมๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางสายตานับสิบ คู่สายตาคมกริบมองตรงไปที่คณินที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "เรามาคุยกันเรื่องข้อหา 'พยายามจารกรรมข้อมูลทางธุรกิจ' และ 'ทำลายชื่อเสียงบริษัท' กันต่อดีกว่าไหมครับ... คุณคณิน?" ปรินทร์แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ขณะที่พิมพ์รตาเอียงคอมองคณินด้วยสายตาน่าหมั่นไส้ขั้นสุด "เตรียมตัวเก็บของออกจากตึกนี้ได้เลยนะคะ เพราะฉันคำนวณค่าเสียหายทางจิตใจไว้แล้ว... น่าจะประมาณแปดหลักเห็นจะได้ค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังสะใจถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของปรินทร์ก็แผדเสียงดังลั่นทำลายความเงียบ เลขาฯ หน้าห้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกจนแทบสิ้นสติ "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! หุ้นของโครนัส กรุ๊ป ถูกเทขายจนร่วงติดฟลอร์ในเวลาสามนาที และคนที่กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดไว้... คือบุคคลปริศนาที่ใช้นามแฝงว่า 'MELON SODA' ค่ะ!" ปรินทร์ชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ส่วนพิมพ์รตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนสงสัยว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเกมกระดานนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามความสนุกกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ!