ระบบประเมินความป่วนเริ่มทำงาน

"หกโมงเช้าตรง... วินาทีเดียวก็ไม่ได้นะคะคุณปรินทร์ เพราะถ้าฉันสาย ฉันก็ไม่การันตีว่ากาแฟแก้วนี้จะหกเลอะสูทสั่งตัดอิตาลีตัวละห้าแสนของคุณหรือเปล่า" พิมพ์รตาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชชัยด้วยความมั่นหน้า เธอส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยคมมีดให้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของฉายา 'หุ่นยนต์ติดแอร์' ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวเขื่อง ปรินทร์ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตโฮโลแกรมที่แสดงค่ากราฟความพึงพอใจของพนักงานในบริษัท เขาขยับแว่นกรอบทองเล็กน้อย ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ระบบประมวลผลในหัวเขาเริ่มแจ้งเตือนเป็นสีแดงฉาน *ระดับความกวนประสาท: 98%* *ความเสี่ยงต่อการเสียอาการ: สูงลิ่ว* "ฉายา 'ยัยสถาปนิกจอมดีเดือด' เหมาะกับคุณจริงๆ พิมพ์รตา" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจกลับกำลังคำนวณหาวิธีจัดการกับผู้หญิงตรงหน้าที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขา "รู้ไหมว่าการขู่ซีอีโอมีโทษทางวินัยร้ายแรงแค่ไหน?" "โทษทางวินัยคืออะไรไม่ทราบค่ะ ฉันรู้แค่ว่าถ้างานที่ฉันออกแบบไม่ผ่านอนุมัติภายในบ่ายสามวันนี้ โปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าริมน้ำก็เตรียมพับเสื่อกลับบ้านได้เลย แล้วคุณก็จะเป็นซีอีโอที่ 'ไร้น้ำยา' ในสายตาบอร์ดบริหารทันที" เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้น ท่าทีที่ดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่าพยัคฆ์สาวทำให้ปรินทร์หลุดยิ้มมุมปาก ความเย็นชาที่เขาสร้างไว้เป็นเกราะป้องกันตัวเริ่มร้าวฉาน เขาชอบเหลือเกินเวลาเห็นเธอหัวเสียจนแก้มใสๆ นั่นขึ้นสีระเรื่อ "พูดจาดีๆ หน่อยพิมพ์รตา..." ปรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้เธอจนกลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตจางๆ ปะทะเข้าที่จมูก "ระบบของผมไม่ได้มีไว้ตรวจจับความพึงพอใจลูกค้าอย่างเดียว แต่ผมกำลังประเมิน 'ความอดทน' ของตัวเองที่มีต่อคุณด้วย" พิมพ์รตาผงะไปข้างหลังเล็กน้อย แต่ก็รีบดึงสติกลับมาให้มั่น "ระบบอะไรกันคะ? พูดจาเพ้อเจ้อเหมือนหุ่นยนต์ติดแอร์ไม่มีผิด! ถ้าจะมาเดินเกมจิตวิทยาใส่กัน บอกเลยว่าสถาปนิกอย่างฉันอ่านแปลนลึกกว่าที่คุณคิดเยอะค่ะคุณชาย" "งั้นก็พิสูจน์ให้ดูสิ" ปรินทร์ก้มลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาหัวใจของคนตัวเล็กกว่าเต้นผิดจังหวะ "ถ้าคุณทำงานชิ้นนี้ผ่านตามมาตรฐานของผม... ผมจะให้คุณขออะไรก็ได้หนึ่งอย่าง แม้แต่การยกเลิกสัญญาคุมความประพฤติของคุณ" พิมพ์รตาตาโต เธอเม้มปากแน่น ความคิดในหัวตีกันวุ่น นี่มันโอกาสทองชัดๆ! แต่ในขณะที่เธอกำลังจะตอบโต้ ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ "ปรินทร์! คุณเอาผู้หญิงกะโหลกะลาคนนี้มาอยู่ในห้องทำงานได้ยังไงคะ?" มีนารา ก้าวเข้ามาด้วยชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ดวงตาคู่คมจิกมองพิมพ์รตาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม เธอเดินมาคล้องแขนปรินทร์อย่างถือสิทธิ์ โดยลืมไปว่าเจ้าของแขนกำลังมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนมองก้อนกรวดข้างทาง "มีนารา ออกไป" ปรินทร์เอ่ยสั้นๆ แต่เฉียบขาด "แต่ว่า..." "ผมบอกให้ออกไป" เขาเน้นย้ำ พลางเหลือบมองพิมพ์รตาที่ยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยสายตาขบขัน "ว้าว... ละครน้ำเน่าตอนสายๆ หรอคะ?" พิมพ์รตาเลิกคิ้ว "งั้นฉันขอตัวไปทำงานดีกว่าค่ะ ไม่อยากเป็นก้างขวางคอคนกำลังสวีทกัน" เธอหมุนตัวจะเดินออกไป แต่ปรินทร์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงกระชากเบาๆ ทำให้ร่างบางถลาเข้าหาแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นความโกรธของเขากับกลิ่นความดื้อรั้นของเธอมันผสมกันจนบรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด "ใครบอกให้คุณไป?" ปรินทร์มองผ่านมีนาราที่กำลังหน้าถอดสี "งานของคุณคือต้องอยู่คุมโปรเจกต์นี้ที่นี่ ต่อหน้าผม และต่อหน้าทุกคนที่พยายามจะแทรกแซงงานของผม" มีนารากรีดร้องในใจด้วยความแค้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาคณินเพื่อฟ้องเรื่องนี้ แต่ทว่า... จอโทรศัพท์ของเธอกลับขึ้นแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบความปลอดภัยของตึก *คำเตือน: บัญชีของคุณถูกระงับการเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามโดยคำสั่งของประธานบริษัท* เสียงเครื่องสแกนประตูดังลั่น ปรินทร์กดรีโมทเพียงครั้งเดียว ประตูห้องก็ล็อคอัตโนมัติ และไฟสีแดงก็กระพริบเหนือหัวมีนารา "คุณปรินทร์! นี่มันหมายความว่ายังไง!" มีนาราแผดเสียง ปรินทร์หันมามองพิมพ์รตาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและ... ความครอบครอง "เพราะคนของผม ผมอนุญาตให้แค่คนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์อยู่ในห้องนี้... และไม่ใช่คุณ" ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะปรินทร์ก็แสดงภาพถ่ายของคณินที่กำลังพยายามโอนเงินเข้าบัญชีลับเพื่อฮุบหุ้นบริษัทผ่านทางแฮกเกอร์ ซึ่งระบบของปรินทร์ตรวจจับได้แบบเรียลไทม์ ปรินทร์กดปุ่ม 'ส่งหลักฐานไปยังตำรวจ' ทันที "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มค่ะคุณชาย... แต่ดูเหมือนคู่แข่งของคุณจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ออกตัวเลยนะคะ" พิมพ์รตายิ้มเยาะให้กับมีนาราที่ตอนนี้กำลังโดนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญตัวออกไป แต่รอยยิ้มของเธอต้องชะงัก เมื่อจู่ๆ ประตูห้องทำงานที่เพิ่งล็อคไปก็ถูกเปิดออกด้วยระบบปลดล็อคฉุกเฉิน และร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูทรงอำนาจไม่แพ้ปรินทร์ก็ก้าวเข้ามา... 'คณิน' ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่น่าขนลุก พร้อมกับเอกสารคำสั่งพักงานซีอีโอที่ถืออยู่ในมือ! "ยินดีด้วยนะปรินทร์... แต่ดูเหมือนว่า 'ระบบ' ของนาย จะช่วยนายไม่ได้ตลอดรอดฝั่งหรอกนะ!" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยสถาปนิกสุดแสบและคุณชายจอมบงการนะคะ เมล่อนโซดาจะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!