เส้นแบ่งเขตแดน

"ถ้าคุณยังเดินล้ำเส้นตารางพิกัดโครงสร้างเข้ามาอีกแม้แต่นิ้วเดียว... ฉันเกรงว่าวิศวกรโครงสร้างคงต้องเตรียมเซ็นใบอนุมัติรื้อถอนตึกนี้ทิ้งตั้งแต่ยังสร้างไม่เสร็จนะคะ, คุณธนัตถ์" น้ำเสียงของลีลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของพื้นที่โล่งกว้างบนชั้นสิบสองของอาคารพาณิชย์ใจกลางเมือง ซึ่งขณะนี้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมระหว่างสองสายวิชาชีพ ปลายเลี้ยวของแท่งชาร์ตสีแดงในมือเรียวถูกใช้เป็นเส้นแบ่งเขตขีดลงบนพื้นคอนกรีตขัดมันอย่างแม่นยำ ราวกับจะประกาศสงครามเย็นอย่างเป็นทางการ ธนัตถ์ชะงักไป ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าลีลาทันที ขณะที่มัณฑนากรสาวเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจากความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกระชั้นชิดเกินกว่าจะคาดคิด เมื่อครู่นี้... ตอนที่เขาพยายามก้าวเข้ามาแย่งม้วนแบบแปลนในมือเธอเพื่อตรวจสอบระยะร่นของผนังตกแต่ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่ลมหายใจกั้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่ยังไม่ได้ติดตั้งกระจก เสียงการก่อสร้างชั้นล่างสุด และเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของใครบางคน—ซึ่งลีลาหวังเหลือเกินว่ามันจะดังแค่ในอกของเธอเอง ธนัตถ์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสโดนกระแสไฟแรงสูง แววตาที่เคยฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชาอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดความปั่นป่วนเมื่อครู่ นิ้วเรียวยาวจัดปกเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนจนถึงข้อศอกให้เข้าที่อย่างเป็นระเบียบ เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของคนที่ต้องควบคุมทุกสิ่งรอบตัวให้สมบูรณ์แบบอยู่เสมอ "เส้นตารางพิกัดที่คุณขีดด้วยเทปกาวนี่ มันล้ำเข้ามาในโซนท่อระบบปรับอากาศหลักถึงสี่สิบเซนติเมตรนะคะ, คุณลีลา" ธนัตถ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนบาดลึกถึงความรู้สึก "ผมไม่รู้ว่าหลักสูตรมัณฑนากรยุคใหม่เขาสอนให้คุณมองข้ามระบบวิศวกรรมพื้นฐานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่สำหรับผม แบบแปลนไม่ใช่กระดาษวาดภาพเล่นที่อยากจะแต่งเติมตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ" ลีลาสูดหายใจเข้าลึกระงับโทสะที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอกอดอกแน่นจนเนื้อผ้าสูทเข้ารูปตึงเปรี๊ยะ ดวงตากลมโตจ้องมองสถาปนิกหนุ่มผู้เคร่งครัดเรื่องกฎเกณฑ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "และฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่า สถาปนิกแถวหน้าอย่างคุณถูกสอนมาท่าไหน ถึงได้ไร้ซึ่งจินตนาการในการมองเห็นศักยภาพของพื้นที่จนต้องก้มหน้าก้มตาจำนนต่อตัวเลขตายซากพวกนั้น!" ลีลาสวนกลับทันควัน ไหวพริบและความมั่นใจถูกงัดออกมาใช้เต็มพิกัด "สี่สิบเซนติเมตรที่คุณว่าน่ะ ฉันคำนวณการซ่อนท่อระบบด้วยระแนงไม้สักทองดีไซน์พิเศษที่จะเปลี่ยนจุดอับสายตาให้กลายเป็นจุดเด่นของโถงรับรองต่างหากล่ะคะ ถ้าคุณยอมเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแล้วใช้จินตนาการสักนิด คุณก็จะเห็นว่ามันใช้งานได้จริง และสวยงามกว่าการปล่อยให้ผนังปูนเปลือยโล้นๆ ไร้ชีวิตชีวาเป็นไหนๆ" ธนัตถ์หรี่ตาลงเล็กน้อย มองประเมินหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้น นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผลอย่างที่เขากลัวในตอนแรก แต่มีความเฉียบคมในการแก้ปัญหาและการปกป้องผลงานของตนเองอย่างดุร้ายราวกับลูกแมวป่า ระบบการทำงานร่วมกันภายใต้สัญญาโครงการมูลค่าร้อยล้านนี้ถูกกำหนดขึ้นโดยปรเมศ หัวหน้าโครงการผู้ปราดเปรื่องและเจ้าเล่ห์ ปรเมศจงใจโยนสถาปนิกผู้ยึดมั่นในความเป๊ะระดับมิลลิเมตรอย่างธนัตถ์ มาจับคู่กับมัณฑนากรสาวผู้แหวกขนบธรรมเนียมทุกสำนักอย่างลีลา เพื่อบีบให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีที่สุด หรือไม่ก็... เพื่อดูพวกเขาพังพินาศไปข้างหนึ่ง "พื้นที่ตรงนี้ไม่ใช่ห้องแสดงงานศิลปะส่วนตัวของคุณนะคะ, คุณลีลา" ธนัตถ์ก้าวเข้ามาประชิดเส้นแบ่งเขตอีกครั้ง แม้จะเว้นระยะห่างตามที่เธอขีดไว้ แต่วาจาของเขากลับรุกไล่จนเธอต้องถอยหลัง "มันคืออาคารพาณิชย์เชิงพาณิชย์ที่ต้องผ่านการตรวจสอบมาตรฐานความปลอดภัยระดับสูงสุด กฎระเบียบของที่นี่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณแหกเพื่อความเท่ แต่มันถูกสร้างขึ้นมาจากบทเรียนราคาแพงของความล้มเหลวในอดีต" คำว่า 'ความล้มเหลว' ที่หลุดออกมาจากปากของธนัตถ์ ทำให้ลีลาชะงักไป น้ำเสียงที่ใช้แม้จะยังคงความแข็งกร้าว แต่กลับมีร่องรอยของความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ลึก ๆ อย่างแนบเนียน แววตาของเขาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยเกราะป้องกันอันหนาทึบตามเดิม *ปมในอดีตของเขา... เกี่ยวข้องกับความล้มเหลวของครอบครัวในวงการนี้สินะ* ลีลาคิดในใจ ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและความเห็นอกเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอจะยอมจำนน "ฉันเข้าใจว่าคุณมีแผลเป็นจากอดีตนะคะ, คุณนัตถ์" ลีลาปรับน้ำเสียงให้เบาลง ทว่าแหลมคมและลึกซึ้งขึ้น "แต่การเอาอดีตมาเป็นโซ่ตรวนล่ามอนาคตของงานออกแบบชิ้นนี้ มันไม่แฟร์กับฉัน... และไม่แฟร์กับความตั้งใจของฉันเลยสักนิด" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้พวกเขาก้าวเข้าสู่โลกของกันและกันทีละน้อย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่สะท้อนก้องมาจากบันไดหนีไฟก็ทำลายความเงียบงันลง พิมพ์ชนก เพื่อนสนิทและผู้ช่วยสาวของลีลา กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าของเธอยุ่งเหยิงด้วยความตื่นตระหนก "ลี! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." พิมพ์ชนกชะงักเมื่อเห็นสายตาทั้งสองคู่ที่หันมามองพร้อมกัน "เอ่อ... ฉันขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?" "ไม่มีอะไรพิมพ์ มีอะไรก็ว่ามา" ลีลาเบนสายตาออกจากธนัตถ์อย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนความรู้สึกกระอักกระอ่วน "ทางฝั่งคุณปรเมศส่งอีเมลแจ้งด่วนมาค่ะ..." พิมพ์ชนกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าเพื่อนสนิทและสถาปนิกหนุ่มสลับกัน "เขายืนยันว่า จะไม่มีการขยายเวลาส่งแบบแปลนรอบสาม และถ้าพวกคุณยังไม่สามารถตกลงเรื่องการแบ่งพื้นที่ทำงานในโซน A นี้ได้ภายในเที่ยงวันนี้... โครงการทั้งหมดจะถูกระงับ และบริษัทของพวกคุณทั้งคู่จะต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว!" ธนัตถ์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่แผนผังบนแท็บเล็ตก่อนจะหันกลับมามองลีลา ซึ่งในขณะนี้ประกายตาของมัณฑนากรสาวไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความท้าทายผุดขึ้นมาแทนที่ "ดูท่าทางเราจะไม่มีเวลามานั่งทะเลาะกันเรื่องเส้นแบ่งเขตแดนแล้วล่ะค่ะ, สถาปนิกหนุ่ม" ลีลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว พลางยื่นมือเรียวไปดึงม้วนแบบแปลนออกจากมือเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "เพราะถ้าเราไม่อยากตกงานร่วมกัน... คุณต้องยอมให้ฉันเล่นนอกกรอบดูสักตั้งนะคะ" ธนัตถ์มองมือที่ถือแบบแปลนของตนเองสลับกับใบหน้าที่มั่นใจเกินร้อยของหญิงสาว หัวใจของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานของเขา—การยอมมอบความควบคุมทั้งหมดให้กับผู้หญิงอันตรายที่กล้าท้าทายทุกกฎเกณฑ์ ทว่า ก่อนที่ธนัตถ์จะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้น! แสงไฟสำรองสีส้มกะพริบวับแวมสลับกับความมืดมิด ขณะที่เสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างว่า: *[ประกาศเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างหลักในโซน B กำลังดำเนินการล็อกพื้นที่อัตโนมัติ... ห้ามผู้ใดออกจากอาคารเด็ดขาด]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในดินแดนแห่งจินตนาการกับ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ