แปลนแรกที่ไม่ลงรอย

"เส้นตารางแกน X กับ Y ของคุณในแบบแปลนนี้ มันกำลังฆ่าฟังก์ชันการใช้งานของพื้นที่ชั้นล่างทั้งหมดนะคะ คุณธนัตถ์" น้ำเสียงกังวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล ปักตรงลงกลางห้องประชุมใหญ่ของโครงการรีโนเวทห้างสรรพสินค้าเก่าแก่ใจกลางเมืองอย่างไม่ไว้หน้าใคร ปรเมศ หัวหน้าโครงการฝั่งเจ้าของตึก ถึงกับชะงักมือที่กำลังจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นอนุมัติเอกสาร เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน เมื่อเหลือบมองสถาปนิกหนุ่มรุ่นน้องฝั่งตรงข้าม ธนัตถ์ ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขานั่งหลังตรงแน่วอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยยามที่นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมกวาดมองมัณฑนากรสาวผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ทว่าบรรยากาศกลับกดดันเสียจนพิมพ์ชนก สถาปนิกผู้ช่วยร่างเล็กที่นั่งข้างล่างต้องแอบดึงชายเสื้อของลีลาเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังเล่นกับไฟกองโตเข้าแล้ว "ฆ่าฟังก์ชัน?" ธนัตถ์ทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ถ้าคุณลีลาจะกรุณาถอดแว่นคู่นั้นแล้วใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์โครงสร้างรับน้ำหนักของอาคารยุค 80s เสียใหม่ คุณก็จะพบว่า 'เส้นตาราง' ที่คุณว่า คือเส้นเลือดใหญ่ที่ค้ำจุนไม่ให้เพดานถล่มลงมาทับหัวลูกค้าของคุณในวันที่ห้างนี้เปิดให้บริการค่ะ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันลืมไปว่าสายครีเอทีฟอย่างคุณมักจะสนใจแค่ความสวยงามกลวงๆ มากกว่าความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์" คำพูดเหน็บแนมที่เจือรอยยิ้มหยันมุมปากเพียงนิด ทำให้ดวงตาคู่สวยของลีลากวาวขึ้นมาทันที หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือบางยันลงกับขอบโต๊ะประชุมโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อลดระยะห่าง เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งการท้าทาย "ความปลอดภัยเป็นหน้าที่ของวิศวกรโครงสร้างค่ะคุณธนัตถ์ ไม่ใช่ข้ออ้างของสถาปนิกหัวโบราณที่ยึดติดกับกรอบสี่เหลี่ยมเชยๆ จนทำให้อาคารพาณิชย์มูลค่าหลายพันล้านกลายเป็นสุสานคอนกรีตไร้ชีวิตชีวา!" ลีลาสวนกลับทันควันโดยไม่ปล่อยให้เขามีจังหวะหายใจ "พื้นที่ตรงโถงกลางชั้นหนึ่ง ฉันต้องการเส้นโค้งฟรีฟอร์มเพื่อนำสายตาผู้คนให้ไหลลื่นไปตามร้านค้า ไม่ใช่กรงขังเสาปูนสี่ต้นที่คุณปักไว้ราวกับปักตะปูโลงศพ!" นี่คือการพบกันครั้งแรกในรอบโปรเจกต์ และมันก็เป็นไปตามที่ปรเมศคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด—ไฟบรรลัยกัลป์ระหว่าง "ความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร" กับ "จินตนาการไร้ขีดจำกัด" ได้ปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ธนัตถ์ค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกราบกรานสำรวจร่างบางตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยท่าทีประเมินค่า ไม่มีความโกรธเกรี้ยวปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น มีเพียงรอยยิ้มเยาะที่น่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่ลีลาเคยพบเจอมาในชีวิต "ความไหลลื่นที่คุณพูดถึง มันสร้างความปวดหัวให้กับทีมระบบปรับอากาศและท่อระบายน้ำมามากล่ะค่ะคุณลีลา ถ้าคุณอยากได้เส้นโค้งเพ้อฝันแบบนั้น เชิญไปวาดรูปเล่นในสตูดิโอส่วนตัวของคุณเถอะค่ะ ที่นี่คือโลกแห่งความจริง ที่ทุกตารางเซนติเมตรมีต้นทุนและข้อจำกัดทางกฎหมายควบคุมอยู่" "คุณ!" ลีลาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ มือเรียวำกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ผู้ชายคนนี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง ทฤษฎี กฎเกณฑ์ ข้อบังคับ... เขามีแต่คำพวกนี้อยู่ในหัวสมองหรืออย่างไรกัน? "ถ้าฉันพิสูจน์ให้เห็นได้ล่ะคะ ว่าเส้นโค้งของฉันสามารถผสานรวมกับระบบโครงสร้างที่คุณหวงนักหวงหนาได้โดยไม่ทำให้ตึกถล่ม คุณจะยอมรับไหมล่ะว่าวิสัยทัศน์ของคุณมันแคบยิ่งกว่ารูก็ม?" เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของธนัตถ์ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่บ่งบอกถึงความขบขัน แต่เป็นการดูถูกอย่างเปิดเผย สถาปนิกหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปทำให้เขากลายเป็นฝ่ายที่กดดันเธอลงไปโดยปริยาย เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ สะอาดสะอ้านที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว "ถ้าคุณทำได้... ดิฉันยินดีจะก้มกราบขอขมาคุณกลางห้องประชุมนี้เลยค่ะ" ธนัตถ์กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างและท้าทาย "แต่ถ้าคุณทำไม่ได้... ฉันขอให้คุณถอนตัวออกจากโปรเจกต์นี้ทันที และกลับไปเรียนรู้พื้นฐานสถาปัตยกรรมใหม่ตั้งแต่ปีหนึ่ง" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำ พิมพ์ชนกอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ขณะที่ปรเมศทำได้เพียงยกมือขึ้นกุมขมับกับความดื้อรั้นของคนทั้งคู่ ทว่า ก่อนที่ลีลาจะได้ตอกกลับคำสู้อย่างเผ็ดร้อน ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างท้วมของกรรมการผู้จัดการใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ สีหน้าของท่านดูเคร่งเครียดเสียจนทุกคนต้องปิดปากเงียบสนิท "คุณธนัตถ์ คุณลีลา หยุดเถียงกันก่อน... มีเรื่องด่วนที่สุดเพิ่งส่งตรงมาจากสำนักงานเขต" ผู้บริหารระดับสูงโยนแฟ้มสีแดงกระแทกโต๊ะกระจก เสียงกระดาษกระทบผิวโต๊ะดังสะท้อนก้อง "แบบแปลนรีโนเวทห้างนี้ถูกตีตกทั้งหมด... เพราะเราเพิ่งขุดพบ 'อุโมงค์ประวัติศาสตร์ใต้ดิน' ที่ไม่ได้อยู่ในแผนที่สำรวจเดิม และมันตัดผ่านฐานรากโซน A ที่พวกคุณกำลังเถียงกันอยู่พอดี!" ธนัตถ์ชะงักไป ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าลีลาทันที ขณะที่มัณฑนากรสาวเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาร่วมเปิดแปลนแรกไปพร้อมกับน้ำผึ้งหยดแรกนะคะ