เดิมพันด้วยชีวิต

ความมืดทึบของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดถูกละเลงด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เรย์มอนด์ อัลดริจ ไม่ได้ขยับกายลุกขึ้นต้อนรับผู้มาเยือน ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มทิ้งน้ำหนักพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาสีเทาเข้มดุจหินแกรนิตจ้องมองร่างเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูด้วยแววตาดิบเถื่อนที่ซ่อนเปลวเพลิงแห่งความกระหายเอาไว้มิดชิด ประโยคเชื้อเชิญของลูกน้องเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่ลินิน วรโชติ เลือกที่จะเผชิญหน้ากับความกดดันนี้ด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองศึก เธอกำกระเป๋าเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด "กล้าหาญดีนี่ ที่เดินเข้ามาในถ้ำเสือด้วยขาของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรย์มอนด์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนลินินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังถูกสูบหายไป "ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นเหยื่อของคุณค่ะ, คุณอัลดริจ" ลินินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะสั่นเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยแรงพยศที่เขายิ่งชอบใจ "เหยื่อหรือ? หึ..." เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏบนมุมปากหยักลึก เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของหญิงสาวตื่นตัว "เธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไรในเกมนี้ ลินิน? ตัวหมาก หรือผู้เล่น?" "ฉันเป็นดีไซเนอร์ ไม่ใช่ตัวหมากของใครทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... คนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกซื้อหุ้นบริษัทของฉัน" ดวงตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มหรี่ลง ร่างกายอันกำยำขยับเข้าประชิดจนลินินต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทเสียแล้ว เรย์มอนด์ใช้แขนข้างหนึ่งยันบานประตูไว้ กักขังร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนน่าขนลุก "ปากเก่งนักนะ" นิ้วเรียวหนาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้วที่ผ่านการถืออาวุธทำให้ผิวเนื้อของเธอร้อนวูบวาบราวกับถูกไฟลวก "เธอรู้ไหมว่าวินเซนต์มันเสนออะไรให้ฉันแลกกับการปล่อยตัวเธอ... แต่น่าเสียดาย ที่ของเล่นชิ้นนี้ ฉันชอบที่จะทำลายมันด้วยมือตัวเองมากกว่าจะยกให้ใคร" "คุณไม่มีสิทธิ์ทำอะไรฉันทั้งนั้น!" ลินินตวัดสายตาดุดันสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ชิด "ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ?" เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาท "จำคืนนั้นไม่ได้แล้วหรือไง... ร่างกายเธอมันบอกชัดเจนว่าฉันมีสิทธิ์เหนือเธอทุกอย่าง ลินิน" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนหญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอาย เธอยกมือขึ้นหมายจะตบใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น ทว่าเรย์มอนด์ไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ร่างแกร่งเบียดแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความร้อนจากแผงอกหนาผ่านทะลุเนื้อผ้าชั้นดีแผดเผาร่างกายของเธอจนแทบละลาย "ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว!" ลินินดิ้นรนสุดกำลัง พยายามบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการพันธนาการ แต่วงแขนของเขาแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก "ดิ้นสิ ดิ้นให้หนักกว่านี้ ยิ่งเธอพยศมากเท่าไหร่... ฉันก็ยิ่งอยากบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือมากเท่านั้น" ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาอันดิบเถื่อน เรย์มอนด์ก้มลงประกบเรียวปากลงบนกลีบปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว การจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ การครอบครอง และการประกาศอำนาจอันเด็ดขาด เรียวปากหนารุกไล่ขบเม้มอย่างไร้ความปรานี บังคับให้เธอยอมจำนนต่อรสสัมผัสวาบหวามที่แสนอันตราย ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอพยายามเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่เรย์มอนด์รู้จุดอ่อน เขากัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนเธอต้องเผยอปากครางแหวะด้วยความเจ็บปวด และนั่นคือจังหวะที่ลิ้นร้อนล้ำลึกพุ่งเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบร้อนแรงดุจเปลวเพลิงแผดเผาจิตวิญญาณของเธอให้ยอมจำนน สติสัมปชัญญะที่เคยมีกระเจิดกระเจิง ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนระทวยลงอย่างน่าสมเพช ปลายนิ้วที่เคยกำแน่นคลายออกโดยไม่รู้ตัว เรย์มอนด์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำของเธอด้วยความพึงพอใจ นิ้วแกร่งไล้เช็ดคราบน้ำิสาล์วที่มุมปากให้อย่างแผ่วเบา ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความดุดัน "เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ลินิน... ไม่ว่าเธอจะเกลียดฉันแค่ไหนก็ตาม" เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างด้านข้างแตกกระจายพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักอึ้งที่พุ่งเข้ามาในห้องทำงาน เรย์มอนด์ผลักลินินไปหลบด้านหลังของตนเองในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังร่างสูงของชายอีกคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือ วินเซนต์ยกย่องมุมปากอย่างเยือกเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่พลิกผันจากความเร่าร้อนกลายเป็นความเป็นความตายในพริบตาเดียว "ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะความสุขสินะ... เรย์มอนด์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ