รอยร้าวในคฤหาสน์

"นายครับ! เกิดเรื่องด่วนแล้วครับ... วินเซนต์... วินเซนต์พาคนบุกเข้ามาล้อมหน้าตึกหลักของเราไว้แล้วครับ!" เสียงตะโกนรายงานที่ตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทดังแทรกเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ทว่าเรย์มอนด์ อัลดริจกลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยจนน่ากลัว ปรากฏรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองเอกสารในมือ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะทำงานกระจกหนาด้วยจังหวะที่หนักหน่วงราวกับต้องการประกาศิต ในขณะเดียวกัน ลินินที่ยืนอยู่มุมห้องเพื่อรอจังหวะสะสางงานออกแบบชุดคอลเลกชันใหม่ กลับต้องชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อของวินเซนต์ ศัตรูตัวฉกาจที่เธอเองก็กำลังระแวงอยู่เช่นกัน นัยน์ตากลมโตไหวระริก เธอแอบลอบมองแฟ้มเอกสารการเงินลับที่เพิ่งฉวยโอกาสเปิดดูเมื่อครู่... ตัวเลขการโอนเงินออกนอกประเทศ บัญชีม้า และลายเซ็นที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร ว่าบริษัทกำลังถูกสูบเลือดสูบเนื้อจากคนวงใน และเบาะแสทั้งหมดกำลังโยงใยไปถึงชื่อที่เธอไม่คาดคิด "ปล่อยให้มันเข้ามา" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรย์มอนด์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงแผ่รังสีความดุดันและคุกคามออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะหนาทึบ เขาหันมามองลินินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล สายตาดุดันคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความตื่นตระหนกภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของเธอ "ส่วนเธอ... อยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด จนกว่าฉันจะกลับเข้ามา" "ฉันไม่ใช่ลูกน้องของคุณนะคะ เรย์มอนด์ ฉันมีสิทธิ์ที่จะ—" "อย่าลองดีกับฉัน ลินิน!" เรย์มอนด์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วบีบแน่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างเขากับเธอมันร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเปลวไฟ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายบีบอัดพื้นที่ว่างจนแทบหายใจไม่ออก เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนขนลุกชัน "ถ้าไม่อยากให้ฉันพังเธอคาเตียงตอนนี้ ก็ยืนนิ่ง ๆ แล้วรออยู่หลังโต๊ะนี่ซะ" คำขู่ดิบเถื่อนแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตรายทำให้ลินินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธและ... ความหวามไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ดันเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา ร่างกายของเธอยังคงจดจำรสจูบเร่าร้อนและสัมผัสหนักหน่วงจากค่ำคืนก่อนหน้าได้อย่างแม่นยำ มันเป็นพันธนาการที่ไร้โซ่ตรวน แต่มันกลับรัดรึงเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด ปัง! เสียงประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของวินเซนต์ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนใบหน้าคมคายของชายผู้มาใหม่ ด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดชุดดำที่ถืออาวุธครบมือ บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด "ใจเย็น ๆ สิครับ คุณอัลดริจ ผมแค่มารับของที่ควรจะเป็นของผมคืน... และก็รวมถึงผู้หญิงคนนั้นด้วย" วินเซนต์ปรายตามองมาที่ลินิน รอยยิ้มโลภมากฉาบอยู่บนใบหน้าของเขา เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวบังลินินไว้มิดชิด ราวกับราชสีห์ที่กำลังปกป้องอาณาเขตและเหยื่อของตัวเอง ดวงตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร "ของของฉัน... แม้แต่เงาแกก็ไม่มีสิทธิ์แตะ วินเซนต์ แกคิดว่าพาคนมาล้อมตึกนี้แล้วจะรอดออกไปได้งั้นเหรอ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ราวกับเข็มนาฬิกากำลังหยุดเดิน ทุกย่างก้าวที่เรย์มอนด์ขยับเข้าหาวินเซนต์เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ลินินที่ยืนอยู่ด้านหลังใช้จังหวะชุลมุนนี้ ก้มลงหยิบแฟ้มเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้กองกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา มือเรียวสั่นเทาขณะยัดมันลงในกระเป๋าเสื้อโค้ตของตัวเอง เอกสารฉบับนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะโค่นทั้งวินเซนต์ และอาจจะรวมถึงตระกูลอัลดริจ... คนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเธอ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะถอยหลังเพื่อหาทางหนี วินเซนต์กลับเหลือบมาเห็นความผิดปกติเข้าพอดี ดวงตาคมกริบของเขาวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะชักปืนพกสีดำสนิทออกมาจากด้านหลังอย่างรวดเร็วแล้วเล็งตรงมาที่ลินิน! "ระวัง!" เรย์มอนด์คำรามลั่น พุ่งตัวเข้าชาร์จวินเซนต์ทันที เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นก้องห้องทำงานกระจก เศษกระจกและสิ่งของกระจัดกระจาย เปลวไฟแห่งความชิงชังและการแย่งชิงปะทุนajระอุขึ้นกลางคฤหาสน์ ในความโกลาหลนั้นเอง ประตูทางลับด้านหลังห้องทำงานที่ลินินไม่เคยรู้ว่ามีอยู่จริง ก็ค่อย ๆ แง้มเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับกระซิบเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของลินินเย็นเฉียบ "คุณลินิน... ทางนี้ครับ นายท่านรอคุณอยู่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ