กรงเล็บมาเฟีย

กลิ่นอายควันไฟจางๆ ยังคงลอยอวลติดปลายจมูก ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเรย์มอนด์ อัลดริจ กลับระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่เผาผลาญโกดังสินค้าที่ท่าเรือเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ลูกน้องคนสนิทถอยร่นออกไปจนชิดบานประตูไม้สักทองทันทีที่เจ้านายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นเชิงไล่ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีของเรย์มอนด์ไม่ได้กวาดมองไปยังซากความเสียหายในรายงานบนโต๊ะแม้แต่น้อย หากแต่ตรึงแน่นอยู่บนร่างบางของลินิน วรโชติ ที่ยืนตัวตรงตระหง่าน ท่ามกลางความตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ "วินเซนต์ส่งสาส์นท้าทายมาถึงถิ่น... แต่ดูเหมือนของเล่นชิ้นโปรดของฉัน จะยังไม่รู้ตัวว่าเธอกำลังกลายเป็นเดิมพันบนกระดานเลือดครั้งนี้ซะแล้วสิ ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าในยามค่ำคืนดังขึ้น มันทั้งเยียบเย็นและแฝงไว้ด้วยกระแสปรารถนาอันตรายที่ทำเอาผิวเนื้อของหญิงสาวชาดิก ลินินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The contours ชัดเจน ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เธอไม่สะทกสะท้านต่ออิทธิพลมืดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าแม้แต่น้อย "ฉันไม่ใช่ของเล่นของใคร และเรื่องสงครามประสาทระหว่างคุณกับวินเซนต์ ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับดีไซน์สตูดิโอของฉัน!" ลินินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความเดือดดาลแต่พยายามสะกดกลั้นไว้ "ไม่มีเกี่ยวข้องงั้นเหรอ?" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับเงาทมิฬที่เข้าโอบล้อมเหยื่อ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและอะดรีนาลีนพุ่งพล่านโชยปะทะนาสิกจนลินินต้องผะแผ่วลมหายใจ ร่างบางถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ ไร้ทางหนี เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงมา ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าว นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ค้นหาความหวาดกลัว... แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นประกายไฟแห่งความท้าทายที่จุดชนวนความคลั่งไคล้ในอกเขาให้โหมกระพือยิ่งขึ้น "โกดังฉันเสียหายหลายสิบดอลลาร์ และสัญลักษณ์เงาพยัคฆ์ของมันก็กำลังหยามหน้าฉัน ชิ้นงานคอลเลกชันใหม่ล่าสุดที่คุณกำลังออกแบบร่วมกับแบรนด์อัลดริจ จะถูกย้ายมาทำที่นี่... ภายใต้สายตาของฉัน และไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น" "คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉัน!" ลินินตวาดลวดลายความดื้อรั้นออกมาพร้อมกับใช้มือเรียวผลักแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง ทว่าร่างของเรย์มอนด์กลับมั่นคงดุจกำแพงหิน เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะจากสรีระที่เหนือกว่าทำให้ลินินต้องแอ่นอกแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งของเขาโดยปริยาย สัมผัสแนบเนื้อผ่านเนื้อผ้าทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด เรย์มอนด์ก้มลงกระซิบชิดริมใบหูเล็ก ผิวแก้มนวลเนียนสัมผัสกับไรหนวดคริ้มสากระคายที่จงใจเคลียคลอ "ฉันมีสิทธิ์เหนือเธอทุกอย่าง... ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเข้ามาเหยียบอาณาจักรของฉัน ลินิน" สัมผัสวาบหวามจากการรุกล้ำทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ความโกรธเกรี้ยวตีคู่มากับความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด เรย์มอนด์ฉวยโอกาสที่เธอกำลังตื่นตระหนก ประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนกลีบปากอิ่มที่กำลังเผยอเถียงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสดุดัน เร่าร้อน และไร้ซึ่งความปรานีถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่ดึงดูดวิญญาณ ลินินพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวปากหนากลับบดขยี้ดูดดื่มกลืนกินเสียงทททททททททททททททททททททททททททททททททททวารของเธออย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนร่างบางอ่อนระทวย แทบจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงสู่อ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดรั้งเอวคืบของเธอไว้แนบแน่น ความหอมหวานอันตรายนี้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ลินินหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ความโกรธแค้นถูกหลอมละลายด้วยไฟเสน่หาที่ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็ว เรย์มอนด์ผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความสะท้านสะเทือน นัยน์ตาคมกريบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ "พรุ่งนี้เช้า... อุปกรณ์ดีไซน์ทั้งหมดของคุณจะถูกย้ายมาที่นี่ และห้องทำงานส่วนตัวของดีไซน์เนอร์คนโปรด... จะอยู่ติดกับห้องนอนของฉัน" เขาประกาศิตด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้มีคำปฏิเสธ ก่อนที่ลินินจะทันได้เปล่งเสียงด่าทอใดๆ กลับคืน ประตูห้องทำงานด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดหน้าตาตื่นตระหนกที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาโดยไม่เคาะ "นายครับ! เกิดเรื่องด่วนแล้วครับ... วินเซนต์... วินเซนต์พาคนบุกเข้ามาล้อมหน้าตึกหลักของเราไว้แล้วครับ!" กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ด้วยนะคะ