ประกาศศึก

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากลิ่นนิโคตินจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกกระจกใสบานยักษ์สาดส่องเข้ามาเป็นเงาทอดยาว ทาบทับลงบนร่างสูงใหญ่ของเรย์มอนด์ อัลดริจ ที่กำลังยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลักจากขุมนรก นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานด้วยประกายตาดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล คำพูดจากปลายสายของวินเซนต์เมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่การประกาศสงครามทางธุรกิจ แต่มันคือการหยามเกียรติมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา—*ของขวัญ* ที่เขาส่งไปตีตราจองเมื่อคืน ถูกส่งกลับมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยจากศัตรูตัวฉกาจ แกร๊ก... เสียงประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ลินิน วรโชติ ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและท่วงท่าอันสง่างาม แม้ชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทจะขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนจนน่ามอง แต่แววตาคู่คมของเธอกลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ดูเหมือนคุณจะต้อนรับแขกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะคะ... คุณอัลดริจ" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงด้วยความเย้ยหยัน เธอหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว ลอบมองใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงและขากรรไกรที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ชายหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนกายราวกับเสือดาวที่กำลังคุมเชิงเหยื่อ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วชนิดที่ลินินไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายบุรุษเพศอันตรายและไอร้อนจากร่างกายของเขาโถมเข้าใส่จนเธอต้องผะแผ่วลมหายใจ "กล้าดีนี่... ที่เดินเข้ามาหาเสือถึงถ้ำ" เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม สัมผัสจากลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน ลมหายใจของลินินสะดุดไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังกัดฟันเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอนั้นรุนแรงราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่ก็ดึงดูดเข้าหากันในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่ได้มาในฐานะเหยื่อค่ะ... แต่มาในฐานะคู่ค้าที่จะทำให้คุณเจ็บแสบที่สุดต่างหาก" ลินินสวนกลับ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีสนิมเหล็กอย่างไร้ความเกรงกลัว เรย์มอนด์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและอันตราย มือหนาเอื้อมออกไปบีบปลายคางมนของเธอแน่นพอประมาณ บังคับให้เธอเงยหน้ามารับสัมผัสที่จาบจ้วงและดุดัน นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากนุ่มที่ต่อต้านเขาอย่างถือดี "ปากเก่งนักนะ... ลินิน" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดติด "คิดเหรอว่าวินเซนต์จะปกป้องเธอได้? คิดเหรอว่าเกมนี้เธอจะถือไพ่เหนือกว่าฉัน?" "ลองดูไหมล่ะคะ? บางที... คนที่พังคามืออาจจะไม่ใช่ฉันก็ได้" เธอยังคงท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อปลายนิ้วของเขาเริ่มลากต่ำลงมาที่ลำคอระหง ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจคุกคาม แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความโกรธเกรี้ยวและแรงดึงดูดทางกายหลอมรวมกันจนกลายเป็นเพลิงเสน่หาที่ร้อนแรง เรย์มอนด์ไม่รอช้า มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนร่างทั้งสองแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน ลินินสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์และประกาศความเป็นเจ้าของ เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา รสจูบดุดัน บดขยี้ และกักขฬะตามสไตล์ของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร ลินินพยายามทุบกำแพงอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่เป็นผลเมื่อถูกความวาบหวามและสัมผัสอันช่ำชองของเขาเข้าครอบงำ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลิกชายผ้าเดรสขึ้นสัมผัสเรียวขาเนียนนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้ผิวกายของเธอปูดโปนด้วยความเสียวซ่าน ร่างบางสะท้านเฮือกยามที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกดเน้นย้ำจุดอ่อนไหวจนเธอต้องโอบรอบลำคอของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว เรย์มอนด์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและฉ่ำไปด้วยหยาดเหงื่อ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กพราวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง เขาอุ้มร่างบางขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาลจนลินินต้องเกี่ยวเรียวขาเข้ากับเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ก่อนที่แผ่นหลังบางจะกระแทกเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบที่สะท้อนเงาไฟระยิบระยับของเมืองหลวง "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน ลินิน" เขาคำรามชิดใบหู พลางขยับกายเข้าชิดแนบแน่นจนเธอรับรู้ได้ถึงพละกำลังและแรงอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดออก "ต่อให้วินเซนต์จะส่งเธอกลับมากี่ครั้ง... ฉันก็จะทำลายมันให้หมด จนกว่าเธอจะจำนนต่อฉันคนเดียว" ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวโน้มลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องพร้อมกับสัมผัสวาบหวามที่ลึกล้ำขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ—รัว เร็ว และกระชั้นชิด ลูกน้องคนสนิทพังประตูพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาตื่นตระหนกมองภาพตรงหน้าก่อนจะละล่ำละลักเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังสินค้าหลักที่ท่าเรือถูกวางเพลิง... และ... และมีคนทิ้งสาส์นท้าทายไว้ เป็นสัญลักษณ์ของ... 'กลุ่มเงาพยัคฆ์' ของวินเซนต์ครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ